Praktyka - kominy

• Co to są kominy?
• Omówić najmniejsze dopuszczalne wymiary przekroju lub średnicy murowanych przewodów kominowych spalinowych o ciągu naturalnym i przewodów dymowych oraz przewodów wentylacji grawitacyjnej.
• Jaka jest różnica między kanałem dymowym, a przewodem spalinowym?
• Omówić wymagania i sposoby konstruowania przewodów kominowych w budynku.
• Omówić jakie wymagania oprócz wymiarów przekroju muszą spełniać przewody kominowe?
• Omówić zasady wykonywania rewizji w przewodach kominowych.
• Jakie badania należy przeprowadzić dla kominów?
• Omówić, w jakich odległościach należy wykonać komin w dachu o nachyleniu 45 stopni?
• Czy i w jakich warunkach przewody murowane mogą być odchylone od pionu?
• Narysuj rozmieszczenie kominów na dachu w zależności odległości od przeszkody.
• Zaprojektuj wysokość komina w odległości od ściany D = 2,5 m i D = 8 m. Wysokości ściany H = 3,0 m.
• Jakie są rodzaje blach na obróbki?
• Jakie są kominowe obróbki blacharskie?
• Omówić czy można obciążać kanały kominowe?

• Co to są kominy?

• Komin jest konstrukcją, która stanowi integralną część budynku. Zadanie, jakie spełnia komin, to odprowadzanie spalin powstałych w przypadku komina dymowego i spalinowego lub zużytych gazów w przypadku komina wentylacyjnego do atmosfery. Niezależnie od rodzaju zastosowanych przewodów kominowych w budynku w celu zapewnienia bezpieczeństwa konieczne jest ich prawidłowe wykonanie i eksploatacja. Każdy komin powinien być wykonany zgodnie z przepisami, normami i wytycznymi.

  Komin jako konstrukcja budowlana powinien spełniać podstawowe wymagania:

  • bezpieczeństwo konstrukcji;
  • bezpieczeństwo pożarowe;
  • bezpieczeństwo użytkowania;
  • odpowiednie warunki higieniczne i zdrowotne oraz ochrona środowiska;
  • ochrona przed hałasem i drganiami;
  • oszczędność energii i odpowiednia izolacyjność cieplna przegród.

   

  Warunki konstrukcyjne, jakie powinny spełniać przewody kominowe, są następujące:

  • materiały, z których wykonane są konstrukcje przewodów kominowych, powinny być niepalne i posiadać odpowiednią odporność ogniową;
  • wewnętrzna powierzchnia przewodów kominowych powinna minimalizować opory przepływu i być odporna na destrukcyjne działanie odprowadzanych gazów;
  • przewód kominowy ma zapewniać szczelność;
  • wszystkie materiały, z których wykonane są przewody kominowe, powinny być dopuszczone do stosowania w budownictwie pod względem: sanitarnym, parametrów ciśnienia, temperatury, wilgotności oraz odporności ogniowej występującej podczas eksploatacji i w czasie awarii;
  • przekrój przewodu kominowego w świetle musi być dostosowany do wymagań podłączonego urządzenia;
  • przekrój komina powinien być bez zawężeń na całej swojej długości;
  • nie dopuszcza się stosowania zbiorczych przewodów spalinowych, dymowych i wentylacyjnych;
  • kominy powinny umożliwiać dostęp do okresowego czyszczenia i kontroli w trakcie eksploatacji
  • w przypadku zmiany funkcji komina (np. z wentylacyjnego na spalinowy) należy go dostosować do nowych warunków pod względem przekroju i zabezpieczenia przed destrukcyjnym działaniem gazów odprowadzanych do przewodu kominowego (np. przed kondensatem).

• Omówić najmniejsze dopuszczalne wymiary przekroju lub średnicy murowanych przewodów kominowych spalinowych o ciągu naturalnym i przewodów dymowych oraz przewodów wentylacji grawitacyjnej.

• Przewody kominowe spalinowe o ciągu naturalnym i przewody dymowe, prowadzone w ścianach budynku, tworzące osobną konstrukcję lub połączone trwale z konstrukcją powinny spełniać wymagania określone w Polskich Normach  i posiadać wymiary przekroju lub średnicę co najmniej 0,14 m.

  Natomiast przewody kominowe do wentylacji grawitacyjnej powinny mieć wymiary przekroju co najmniej 0,11 m i powierzchnię przekroju co najmniej 0,016 m2.

  

• Jaka jest różnica między kanałem dymowym, a przewodem spalinowym?

• Kanały dymowe są przeznaczone do urządzeń grzewczych na paliwo stałe (w tym kominek).

  Przewody spalinowe są przeznaczone do kotłów na olej lub gaz.

  Przewody spalinowe muszą być bardziej odporne na zawilgocenie od kanałów dymowych, bowiem spaliny są chłodniejsze od dymu.

  Z tych pochodzących:

  • ze spalania gazu wykrapla się woda w temp. 50-60°C,
  • ze spalania oleju - w temperaturze 140-160°C.

   

  Spaliny zawierają m.in. składniki chemicznie agresywne - przewody muszą więc być kwasoodporne.

  UWAGA: DO PRZEWODU SPALINOWEGO NIE WOLNO PODŁĄCZAĆ KOMINKA.

  

• Omówić wymagania i sposoby konstruowania przewodów kominowych w budynku.

• Wyróżniamy następujące przewody kominowe w budynku:

  • wentylacyjne, 
  • spalinowe,
  • dymowe

  Przewody muszą być szczelnie prowadzone w ścianach budynku, w obudowach, trwale połączonych z konstrukcją lub stanowić konstrukcje samodzielne.

  Wewnętrzna powierzchnia przewodów odprowadzających spaliny mokre powinna być odporna na ich destrukcyjne oddziaływanie.

  Przewody kominowe do wentylacji grawitacyjnej powinny mieć powierzchnię przekroju co najmniej 0,016 m2 oraz najmniejszy wymiar przekroju co najmniej 0,1 m.

   

  Zabrania się stosowania:

  • grawitacyjnych zbiorczych przewodów spalinowych i dymowych
  • zbiorczych przewodów wentylacji grawitacyjnej;
  • indywidualnych wentylatorów wyciągowych w pomieszczeniach, w których znajdują się wloty do przewodów spalinowych.

   

  Wyprowadzanie przewodów kominowych:

  Przewody kominowe powinny być wyprowadzone ponad dach na wysokość zabezpieczającą przed niedopuszczalnym zakłóceniem ciągu.

   Dopuszcza się wyprowadzanie przewodów spalinowych od urządzeń gazowych z zamkniętą komorą spalania bezpośrednio przez ściany zewnętrzne budynków

   

  Nasady kominowe:

  W budynkach usytuowanych w II i III strefie obciążenia wiatrem, określonych Polskimi Normami, należy stosować na przewodach dymowych i spalinowych nasady kominowe zabezpieczające przed odwróceniem ciągu. Nasady należy również stosować na innych obszarach, jeżeli wymagają tego położenie budynków i lokalne warunki topograficzne.

   

  Obciążenie stropami:

  Ściany, w których znajdują się przewody kominowe, mogą być obciążone stropami, pod warunkiem spełnienia wymagań dotyczących bezpieczeństwa konstrukcji, a także jeżeli nie spowoduje to nieszczelności lub ograniczenia światła przewodów.

  Trzonów kominowych wydzielonych lub oddylatowanych od konstrukcji budynku nie można obciążać stropami ani też uwzględniać ich w obliczeniach jako części tej konstrukcji.

   

  Przewody kominowe dymowe dla urządzeń kuchennych i piecyków:

   Trzony kuchenne i kotły grzewcze na paliwo stałe oraz kominki z otwartym paleniskiem lub zamkniętym wkładem kominkowym o wielkości otworu paleniskowego kominka do 0,25 m2 mogą być przyłączone wyłącznie do własnego, samodzielnego przewodu kominowego dymowego, posiadającego co najmniej wymiary 0,14 x 0,14 m lub średnicę 0,15 m, a w przypadku trzonów kuchennych typu restauracyjnego oraz kominków o większym otworze paleniskowym - co najmniej 0,14 x 0,27 m lub średnicę 0,18 m, przy czym dla większych przewodów o przekroju prostokątnym należy zachować stosunek wymiarów boków 3:2.

  Piece na paliwo stałe, posiadające szczelne zamknięcie, mogą być przyłączone do jednego przewodu kominowego dymowego o przekroju co najmniej 0,14 x 0,14 m lub średnicy 0,15 m, pod warunkiem zachowania różnicy poziomu włączenia co najmniej 1,5 m oraz nie przyłączania więcej niż 3 pieców do tego przewodu.

   

  Dostępność wylotów przewodów kominowych do czyszczenia i okresowej kontroli:

  Wyloty przewodów kominowych powinny być dostępne do czyszczenia i okresowej kontroli

  Przewody spalinowe i dymowe powinny być wyposażone, odpowiednio, w otwory wycierowe lub rewizyjne, zamykane szczelnymi drzwiczkami, a w przypadku występowania spalin mokrych - także w układ odprowadzania skroplin.

   

• Omówić jakie wymagania oprócz wymiarów przekroju muszą spełniać przewody kominowe?

• Zadaniem przewodów jest odprowadzenie zanieczyszczeń. Odprowadzane jest powietrze jak, spaliny i inne produkty spalania. Dzięki przewodom kominowym nie stykamy się bezpośrednio z ubocznymi produktami, które powstają np. w czasie ogrzewania budynku. Przewody wentylacyjne mają na celu odprowadzenie powietrza, które zostało zużyte. Dzięki nim w domu jest przyjemny mikroklimat. Kanały wentylacyjne spalinowe i dymowe oprócz wymiarów przekroju, który umożliwia stworzenie potrzebnego ciągu i zapewnia przepustowość powinny być szczelne. Przewody spalinowe i dymowe powinny być wykonane z wyrobów niepalnych.

  Wewnętrzna strona przewodów, które służą do odprowadzania spalin mokrych musi być odporna na ich szkodliwe działanie. Powierzchnie przewodów powinny być gładkie łącznie ze spoinami i bez występów lub wklęśnięć. Przewód kominowy powinien być pionowy, dopuszcza się jednak odchylenie nie większe niż 30% w przypadku kanałów murowanych. Każdy z kanałów spalinowych i wentylacyjnych należy prowadzić w taki sposób, aby były one oddzielny dla każdej kondygnacji. Trzeba pamiętać, że do jednego przewodu spalinowego czy dymowego można podłączyć tylko jedno urządzenie grzewcze - kocioł lub palenisko kuchenne czy też kominek - a do jednego przewodu wentylacyjnego tylko jedno pomieszczenie, z którego usuwane jest zużyte powietrze.

  Za minimalną odległość wierzchołka komina od poziomu połaci dachowej przyjmuje się 30 cm. Jest to odległość przyjmowana w przypadku do pokryć dachowych niepalnych lub trudno zapalnych. Dla pokryć łatwo zapalnych, minimalna odległość wylotu komina od połaci dachowej powinna wynosić  min. 60 cm przy zachowaniu poziomej odległości od połaci dachowej równej 100 cm. 

  Wysokość przewodu kominowego. Na efektywność przewodów ma wpływ wysokość między wlotem i wylotem dymu, spalin lub zużytego powietrza. Zatem ta wysokość zależy od rodzaju przewodu. Przewód dymowy -odległość od paleniska do wylotu ponad dach powinna wynosić co najmniej 5 m. Przewód spalinowy - odległość od włączenia czopucha w przewód do wylotu ponad dach powinna wynosić co najmniej 4 m (kotły gazowe) i 5 m (kotły olejowe). Przewód wentylacyjny - odległość od otworów wlotowych do wylotu ponad dach powinna wynosić co najmniej 2 m. 

  
  

   

  Pełne cegły ceramiczne, pustaki ceramiczne, cegły licowe i klinkierowe nadają się do wykonania przewodów kominowych, ale nie każdy materiał może być stosowany do wszystkich rodzajów przewodów. Najwięcej materiałów nadaje się do przewodów wentylacyjnych, ponieważ nie muszą być odporne na wysoką temperaturę lub żrące spaliny. Do wykonania przewodów wentylacyjnych oprócz cegieł i pustaków ceramicznych nadają się również cegły wapienno-piaskowe o klasie 15, o gładkich powierzchniach oraz jedno-i wielokomorowe elementy wapienno-piaskowe lub pustaki z betonu lekkiego. Przewody dymowe muszą być wykonane z materiałów odpornych na wysoką temperaturę (dym ma temperaturę powyżej 250°) i mogą to być cegły ceramiczne pełne, ceramiczne pustaki dymowe. Można też zastosować rury ceramiczne w obudowie z cegieł lub bloczków betonowych. Przewody spalinowe nie muszą być odporne na bardzo wysoką temperaturę jak dymowe (temperatura spalin w nowoczesnych kotłach wynosi zwykle 60-80°), ale muszą być kwasoodporne. Takimi materiałami są rury ze stali kwasoodpornej i specjalne rury ceramiczne, które wkłada się do przewodu wymurowanego z tradycyjnych materiałów.

• Omówić zasady wykonywania rewizji w przewodach kominowych.

• Rewizja jest specjalnym otworem kominowym, pozwalającym na wyczyszczenie lub konserwację przewodu kominowego. Przewody spalinowe oraz dymowe należy zaopatrzyć, w co najmniej jedną rewizję, nie mniej jednak możliwe jest umieszczenie kolejnej rewizji w górnej części przewodu. Umieszczenie rewizji w części np. poddasza pozwala na czyszczenie komina bez obowiązku wchodzenia na dach.

  Drzwiczki rewizyjne muszą być wykonane z materiału nie palnego (np. stal, beton).

  Na rynku występuje szeroki zakres drzwiczek rewizyjnych. Są one wykonywane z różnorodnych materiałów, ale również rozwinięta została kwestia estetyki. Obecnie możliwe jest zamontowanie drzwiczek ,,niewidocznych"".

  Częstotliwość czyszczenia przewodów kominowych uzależniona jest od typu przewodu:

  • przewody wentylacyjne - co najmniej jeden raz w roku,
  • przewody kominowe od palenisk opalanych paliwem płynnym lub gazowym,
  • przewody kominowe od palenisk opalanych paliwem stałym - co najmniej cztery razy roku,
  • przewody kominowe od palenisk zakładów żywienia zbiorowego - raz w miesiącu.

   

  Drzwiczki rewizyjne nie powinny być lokalizowane od strony pomieszczeń garażowych ze względu na możliwy znaczny wzrost szkód wywołanych eksplozją samochodów.

   

  Kontrola przewodów kominowych powinna być przeprowadzona w przypadku przewodów dymowych, spalinowych oraz wentylacyjnych i powinna obejmować:

  • badanie drożności przewodów kominowych,
  • badanie prawidłowości podłączeń urządzeń,
  • badanie prawidłowości ciągu kominowego,
  • badanie stanu technicznego kominów ponad dachem,
  • badanie prawidłowości dostępu do przeprowadzania kontroli przewodów kominowych, 
  • badanie szczelności przewodów kominowych,
  • ocenę innych nieprawidłowości mogących wpływać na zagrożenie bezpieczeństwa mieszkańców.

  
  

• Jakie badania należy przeprowadzić dla kominów?

• Zakres badania technicznego przy kontroli okresowej obejmuje sprawdzenie:

  • drożności przewodów kominowych,
  • prawidłowość ciągu kominowego - ustalonego przy pomocy atestowanego urządzenia pomiarowego zapewniającego prawidłowe działanie podłączonych urządzeń dymowych, spalinowych, wentylacyjnych,
  • występowanie uszkodzeń przewodów na całej ich długości,
  • posiadanie sprawnie działających urządzeń wentylacyjnych, w tym: nawiewnych i wywiewnych, przez pomieszczenia (lokale), w których zainstalowane są urządzenia grzewcze (trzony kuchenne, kotły c.o, itp.)
  • regularność odbywania, okresowych czyszczeń przewodów kominowych:
  • wentylacyjnych - 1 x rok,
  • spalinowych - 2 x rok,
  • dymowych - 4 x rok,
  • istnienia dogodnego dostępu do czyszczenia i przeprowadzania okresowych kontroli przewodów kominowych i urządzeń mających związek z kominami.

  Z tak wykonanego przeglądu przewodów kominowych należy sporządzić protokół stanowiący dokument pokontrolny wymagany prawem budowlanym, przechowywany łącznie z książką obiektu.

   

  Badania, które należy przeprowadzić dla kominów:

  • prawidłowość prowadzenia przewodów
  • kierunku przewodów
  • wielkości przekroju przewodów
  • grubość przegród
  • kształt i wymiar zewnętrznych murów z kominami
  • szczelność przewodów
  • wyposażenia otworów wycierowych i rewizyjnych
  • wlotów do przewodów
  • wylotów z przewodów

• Omówić, w jakich odległościach należy wykonać komin w dachu o nachyleniu 45 stopni?

• W dachach z pokryciem łatwo zapalnym, kominy powinny być wyprowadzone co najmniej 60 cm powyżej kalenicy.

  W dachach z pokryciem niepalnym, gdy komin jest usytuowany w samej kalenicy, to jego górna krawędź powinna znajdować się w odległości 30 cm powyżej pokrycia dachu.

  W dachach z pokryciem niepalnym, gdy komin jest wyprowadzany przez połać dachu (poniżej kalenicy), to jego górna krawędź powinna znajdować się w odległości 30 cm powyżej pokrycia dachu oraz górna krawędź znajdowała się w odległości (mierzonej w poziomie) co najmniej 1 m od pokrycia dachu.

  Na podstawie powyższych wytycznych wynika, że wysokość komina na dachu o nachyleniu 25 stopni wynosi 1m (bo tg 45°=1) w przypadku usytuowania przez połać dachu pokrytego materiałem niepalnym, 30cm w przypadku usytuowania na kalenicy dachu pokrytego materiałem niepalnym lub 60cm powyżej poziomu kalenicy niezależnie od sytuowania komina w przypadku dachu pokrytego materiałem łatwo zapalnym. Poniżej schematy rysunkowe poszczególnych sytuacji.

  

• Czy i w jakich warunkach przewody murowane mogą być odchylone od pionu?

• Przewody murowane powinny być pionowe, jednakże dopuszcza się:

  • - odchylenie od pionu nie większe niż 30°;
  • - odchylenie od pionu nie większe niż 45°. W tym przypadku wymagana jest zgoda terenowego organu administracji państwowej. Wymagane jest również umieszczenie otworów rewizyjnych na załamaniach przewodów, otwory te powinny być zamknięte szczelnymi drzwiczkami.

  Maksymalna dopuszczalna  długość załamania wynosi 2,0m.

  Miejsca załamań zabezpiecza się np. osłoną z blachy stalowej nierdzewnej, która ma na celu ochronę przewodu przed narzędziami kominiarskimi.

  

• Narysuj rozmieszczenie kominów na dachu w zależności odległości od przeszkody.

• Poniżej przedstawiono rysunki rozmieszczenia kominów w zależności od nachylenia dachu oraz odległości przeszkody:

  

• Zaprojektuj wysokość komina w odległości od ściany D = 2,5 m i D = 8 m. Wysokości ściany H = 3,0 m.

• Na podstawie normy wysokość komina w odległości 2,5 m od ściany wysokości 3 m wynosi: minimum tyle co wysokość ściany, stąd 3 m.

  Jeżeli odległość wyniesie 8 m, wówczas wysokość minimalną komina należy obliczyć z zachowaniem kąta pomiędzy górną krawędzią czapy kominowej, a górną krawędzią stropu ściany 12 stopni, lecz przyjmować wysokość nie mniejszą niż 0,3 m.

  

• Jakie są rodzaje blach na obróbki?

• Materiały, z których wykonuje się obróbki to:

  blacha stalowa ocynkowana grubości 0,6-0,8 mm. Dodatkowo może mieć warstwę plastizolu lub poliestru. Powłoki te chronią blachę przed korozją i zarysowaniem. Malowana jest farbą w standardowych kolorach. Jej trwałość szacuje się na 30-50 lat.

  blacha cynkowa lub tytanowo-cynkowa grubości 0,6-0,7 mm. Nie wymaga konserwacji i jest trwalsza od blachy stalowej (około 70-100 lat). Jednak w niskich temperaturach jest krucha i łamliwa. Wymaga więc szczególnej ostrożności przy wykonywaniu robót zimą. Niektórzy producenci zalecają, by przy temperaturze poniżej 10°C, obrabiane miejsca nagrzewać. Blachy cynkowej nie powinno się łączyć z miedzią, ponieważ przyspiesza to korozję. Pod blachę cynkową stosuje się specjalne maty, które zapewniają odpowiednią wentylację.

  blacha miedziana grubości 0,55-0,65 mm. Jest plastyczna, odporna na korozję i nie wymaga konserwacji. Trwałość tego materiału szacuje się nawet na 300 lat. Pod wpływem wilgoci pokrywa się charakterystycznym zielonym nalotem - patyną. Nie wolno łączyć miedzi z cyną, a wszystkie akcesoria muszą być wykonane z miedzi lub mosiądzu.

  blacha aluminiowa grubości 0,7 mm. Blachę pokrywa się farbą w kolorach białym, brązowym lub czarnym. Zarówno elementy mocujące jak i obróbki, muszą być wykonane z tego samego materiału, między innymi po to, żeby "starzały" się w tym samym tempie.

• Jakie są kominowe obróbki blacharskie?

• Metoda twarda

  Każde połączenie połaci dachowej ze ścianą (obojętnie, czy jest to ściana, komin, czy jakikolwiek inny element pionowy) powinna składać się z co najmniej dwóch elementów: obróbki dolnej zamocowanej do konstrukcji dachu oraz obróbki górnej zamocowanej do ściany (muru, komina itd.) Tylko takie wykonanie obróbki umożliwi zniwelowanie ruchów (pracy) więźby dachowej względem elementów stałych (np. komina). Z blachy formuje się zwykle cztery główne elementy: przedni, tylny i dwa boczne. W zależności od wysokości komina, każdy z tych czterech elementów będzie składał się z jednego lub dwóch pasów blachy.

  Pionowe części obróbki komina powinny mieć wysokość 30 cm i być szczelnie połączone z jego ścianą. Najlepiej, jeśli komin wymuruje się z niewielkim podcięciem, w którym potem ułoży się obróbkę (zwaną wydrą). Poziome (leżące na pokryciu) części obróbki powinny mieć co najmniej 10 cm szerokości od strony okapu i 20 cm od kalenicy (ta krawędź komina jest najbardziej narażona na przecieki).

  Uwaga! Jeśli szerokość komina jest większa niż 100 cm, przy jego tylnej ścianie powinno stosować się ostrokątne odboje (nazywane kozubkami), które ochronią go przed strugami wody deszczowej oraz gromadzeniem się śniegu.

   

  Obróbka komina - mocowanie

  Aby zamocować jeden pas blachy, trzeba wykonać nacięcie ścian komina na grubość ok. 2 cm, zachowując odpowiedni kąt. W nacięcie wykonane po obrysie komina wprowadza się zagiętą blachę. Miejsce łączenia obróbki z powierzchnią komina (np. cegłami) należy uszczelnić silikonem dekarskim. Natomiast jeśli obróbka wykonana jest z dwóch pasów, drugi umieszcza się pod pierwszą obróbką (aby zapobiec dostawaniu się wody) i mocuje do komina kołkami. Poziomy fragment obróbki może być wypuszczony na dachówkę lub schowany pod pokrycie. Poszczególne elementy należy łączyć na tzw. rąbek stojący, a w przypadku większych kawałków, wzmocnić połączenie nitami.

  Aby uszczelnienie komina było skuteczne, ważne jest nie tylko odpowiednie łączenie blachy.

  Równie ważne jest, aby odpowiednio przygotować miejsce montowania obróbki. Podkład dachowy, czyli papę lub folię, należy w tym miejscu ułożyć z naddatkiem. Po wykończeniu komina, dodatkowy fragment podkładu wywija się na powierzchnię komina i mocuje specjalną taśmą lub papniakami.

  Układając pokrycie dachowe wokół komina, trzeba pozostawić szczelinę, żeby dach mógł pracować, a dachówki nie pękały.

  Główne elementy obróbki układa się w następującej kolejności: najpierw dół komina, potem boki i na koniec - tył. Dzięki temu woda opadowa nie będzie przenikać do wnętrza po kominie, tylko spływać na kolejne elementy obróbki, a następnie na pokrycie i do rynien.

  Obróbka komina w jego tylnej części wymaga szczególnej staranności, zwłaszcza, jeśli komin jest znacznie oddalony od kalenicy poziomej. W tym miejscu gromadzi się woda opadowa lub śnieg oraz różnego rodzaju biologiczne odpady, np. liście drzew czy gałązki. Należy wówczas wykonać specjalną obróbkę, np. znacznie wyższą (powyżej 30-40 cm) lub o specyficznym kształcie, tzw. siodło.

   

  Metoda miękka

  Dostępne są również taśmy dekarskie aluminiowe lub ołowiane, które z jednej strony pokryte są warstwą farby nanoszonej metodą proszkową, a z drugiej (przyczepnej) - powleczone klejem butylowym (klej zapewnia szczelne połączenie z kominem i pokryciem). Taśmę łatwo się tnie na odpowiedniej długości odcinki, a po oderwaniu pasków ochronnych przykleja do uprzednio oczyszczonej powierzchni komina i dachówek. Boczne odcinki powinny mieć długość min. 15 cm z każdej strony (zobacz na zdjęciu). Poszczególne elementy łączy się ze sobą, zaginając jednocześnie krawędzie łączonych części i tworząc w ten sposób tzw. rąbek stojący.

   

  Obróbek blacharskich wymagają:

  • kosze czyli zagłębienia w linii styku dwóch przylegających połaci dachowych. Kosze zbierają wodę spływającą z dachu. Do obróbek tego elementu stosuje się rynny koszowe w kształcie litery "V" którymi woda spływa do rynien i rur spustowych.
  • pasy nadrynnowe i podrynnowe - są zabezpieczane blachą uformowaną w kształcie litery "L". Dolna krawędź ma kształt kapinosa (ukośne i wyżłobione podcięcie, po którym spływająca woda odrywa się i nie zalewa ściany).

• Omówić czy można obciążać kanały kominowe?

• Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dopuszczalne jest aby ściany, w których znajdują się przewody kominowe obciążone były stropami lecz muszą wtedy spełniać warunki dotyczące bezpieczeństwa konstrukcji oraz jeśli nie nastąpi nieszczelność czy ograniczenie światła przewodów. Natomiast jeśli chodzi o trzony kominowe, które są oddylatowane lub wydzielone nie należy obciążać stropami. Nie należy uwzględniać ich również w wyliczeniach konstrukcji. Obciążenie mogłoby spowodować jego zniszczenie.