Maty z wełny mineralnej
Produkowane w wielkim rozmiarze i zwinięte w rolkę. Maty komprymuje się, czyli ściska podczas zwijania, żeby zmniejszyć objętość rolki. Po otwarciu opakowania wełna samoczynnie rozluźnia się i powraca do pierwotnego wymiaru. Tego zabiegu nie można przeprowadzić z matami z wełny skalnej, dlatego jej rolki mają duże wymiary. Maty z wełny szklanej mają szerokość 120 cm, grubość 5-25 cm (po rozprężeniu) i długość 2,9-11 m. Maty z wełny kamiennej mają szerokość 100 cm, długość 4,75-6,25 m i grubość 10-20 cm. Wełna w matach osiąga najlepszy - najniższy - współczynnik przewodzenia ciepła w tej grupie materiałów izolacyjnych. Mat używa się do ocieplania dachów skośnych, stropów drewnianych i podłóg drewnianych między legarami, ścian szkieletowych.
Płyty z wełny mineralnej
Mają układ włókien równoległy do powierzchni albo zaburzony. Płyty z wełny mineralnej różnią się gęstością i co z tego wynika - właściwościami izolacyjnymi. Najcieplejsze są płyty miękkie o gęstości do 60 kg/m3. Ich współczynnik lambda wynosi 0,032-0,035. Nieco gorsze parametry izolacyjne (do 0,039) mają płyty półtwarde (sprężyste) o gęstości 80-120 kg/m3. Płyty twarde mają gęstość 120-180 kg/m3 i najwyższy wśród tych produktów współczynnik przewodzenia ciepła - 0,04-0,45 W/(m.K). Płyty mają najczęściej wymiary 50 x 100 lub 60 x 120 cm, ale są też 3 razy większe, o wymiarach 120 x 180 cm. Grubość płyt to 2-20 cm.
RODZAJE PŁYT
Płyty akustyczne o zwiększonej zdolności pochłaniania dźwięków mają szerokość 60 cm, co odpowiada standardowemu rozstawowi elementów konstrukcyjnych w systemach zabudowy szkieletowej. Płyty o grubości 5, 7,5 i 10 cm odpowiadają typowej grubości ścian działowych, grubsze (12 lub 15 cm) znajdą zastosowanie w izolacji podłóg na legarach lub stropów drewnianych, a najgrubsze (20 cm) w ścianach zewnętrznych.
Płyty twarde - do izolowania dachów płaskich, podłóg, stropów muszą być bardzo odporne na ściskanie - ich wytrzymałość wynosi nawet 6000 kg/m2. Mogą być pokryte masą bitumiczną, która pozwala nakleić na nie papę. Znajdziesz także płyty twarde skośne służące do budowy spadku na dachu.
Płyty o dużej sprężystości - przeznaczone do izolowania dachów skośnych są dość sztywne i jednocześnie elastyczne, mają tak zwany mikroklik. Należy je dociąć na nieco większy wymiar niż rozstaw krokwi i lekko zgiąć podczas układania, tak żeby wsunąć je na odpowiednią głębokość. Po wyprostowaniu płyta jest zaklinowana między krokwiami.
Płyty pokryte warstwą folii aluminiowej - służą do odizolowania przestrzeni wokół kominka od wysokiej temperatury.
Płyty z welonem szklanym - są przeznaczone do ścian wentylowanych. Nie trzeba wtedy dodatkowo mocować w nich wiatroizolacji.
Płyty do fundamentów - można tu wykorzystać twarde płyty o małej ściśliwości i nasiąkliwości. Mają one wysoką gęstość - powyżej 110 kg/m3. Z takiego samego materiału jak płyty formuje się też kliny i bloczki trapezowe służące do uszczelniania połączeń wokół elementów pionowych na dachu, na przykład kominów. Płyty stosuje się do ocieplania ścian zewnętrznych dwuwarstwowych w systemie ETICS, ścian trójwarstwowych, fasad wentylowanych, konstrukcji szkieletowych, stropów, podłóg, fundamentów.
Płyty lamelowe - są produkowane z wełny kamiennej. Mają układ włókien prostopadły do powierzchni płyty. Ich rozmiary są mniejsze, więc można je układać na równych i gładkich ścianach bez dodatkowego mocowania. Lamelowy układ włókien jest bardziej elastyczny, pozwala izolować ściany nierówne - z wypukłościami i zagłębieniami - oraz zbudowane po łuku. Te płyty są gęstsze i cięższe od standardowych, ich współczynnik przewodzenia ciepła lambda wynosi mniej więcej 0,04 W/(mK). Mają długość 120, szerokość 20 i grubość 5-26 cm. Służą do izolowania ścian dwuwarstwowych w systemie ETICS, stropów, podłóg.
Granulat wełniany - jest przeznaczony do ocieplania miejsc trudnodostępnych, w których trudno zamocować płyty lub położyć maty. Sięgnij po niego także podczas remontu domu, w którym termoizolacje mogą być wyeksploatowane. Dobrze sprawdzi się do ocieplenia drewnianego stropu czy podłogi na legarach. Można go także zastosować do ściany trójwarstwowej. Granulat ma postać luźnych strzępków. Materiał ten wsypuje się z worków lub wdmuchuje maszynowo. Ma gorsze parametry izolacyjności termicznej (lambda= 0,038-0,043) niż maty i płyty.
Wybór odpowiedniego rodzaju izolacji zależy od różnych czynników, m. in. od funkcji jaką ma spełniać, od rodzaju gruntów, na których posadowiony jest budynek a także od poziomu wód gruntowych.
Izolacja wodochronna, hydroizolacha- stosowana do zabezpieczenia przed wpływem wilgoci wywołanej np.: wodą gruntową
Izolacje wodochronne dzielą się na:
Izolacje przeciwwilgociowe i przeciwwodne dzielą się na:
Izolacja przeciwwilgociowa:
Zapobiega przedostawaniu się przez przegrody budowlane wilgoci kapilarnie. Może okazać się nieskuteczna przy napierającej wodzie gruntowej lub wody pod ciśnieniem hydrostatycznym.
Typowa izolacja przeciwwilgociowa występuje w postaci bariery hydrofobowej przez nanoszenie impregnatów przeciwwilgociowych lub w postaci izolacji poziomej iniekcyjnej (w murze nawierca się dwa rzędy otworów i wlewa płyn iniekcyjny)
Izolacja przeciwwilgociowa zastosowana przy fundamentach, chroni podziemne części budynków przed zawilgoceniem, stosuje się ją wtedy gdy:
Rozróżniamy izolację pionową oraz poziomą.
Izolacja przeciwwodna:
Nie dopuszczają do przedostania się przez przegrodę budowlaną zarówno wody pod ciśnieniem hydrostatycznym jak i wody kapilarnie wędrującej przez pory większości materiałów budowlanych.
Izolacje przeciwwodne są stosowane w zależności od rodzaju podłoża w różnych postaciach jako izolacje fundamentu. Są to posypki z materiału uszczelniającego, cienkie wyprawy nanoszone techniką malarską ręcznie lub agregatem, zaprawy uszczelniające, kliny lub plomby z cementu szybkowiążącego, folie w płynie, czy w końcu maty penetrujące strukturę wylewanego betonu.
Izolacja przeciwwodna zastosowana przy fundamentach zabezpiecza budynek głównie przed stojącą wodą, stosuje się ją wtedy gdy:
Wybór odpowiedniego rodzaju izolacji zależy od różnych czynników, m. in. od funkcji jaką ma spełniać, od rodzaju gruntów, na których posadowiony jest budynek a także od poziomu wód gruntowych.
Metoda lekka mokra docieplenia ścian składa się z warstwy styropianu lub wełny, przyklejonej do ściany a następnie pokrytej tynkiem cienkowarstwowym. Ciężar ocieplenia wraz z tynkiem wynosi tylko 10-30 kg/m2.
Metoda lekka mokra składa się z czterech etapów (przykład wełny mineralnej skalnej):
Przygotowanie ściany do ocieplenia - osuszenie i pozbawienie wszelkich nalotów pochodzenia organicznego. Można wykonać gruntowanie preparatem, który ogranicza chłonność wody lub preparatem zwiększającym przyczepność.
Odpowiednie zamocowanie płyty ociepleniowej - nałożenie kleju, płyty mocowane na narożnikach układane na mijankę (niwelacja powstawania tzw. mostków termicznych).
Warstwa zbrojona (podłoże pod tynk).
Tynkowanie elewacji - musi być wykonywane ciągle - przerwy w pracach mogą być robione dopiero po skończeniu całej płaszczyzny.
Ściana ocieplona tym sposobem posiada bardzo dobre parametry termiczne. Technologię trzeba jednak wykonywać w specjalnych warunkach atmosferycznych: w temperaturze nie niższej niż +5°C i nie wyższej niż +25°C, bez opadów deszczu, intensywnego działania promieni słonecznych oraz unikając silnego wiatru.
Wykonywanie ocieplenia ścian za pomocą technologii metodą lekką mokrą wymaga dużego doświadczenia oraz staranności wykonywania prac (w przeciwieństwie do metody lekkiej suchej, gdzie duże doświadczenie nie jest wymagane).

Styropian (polska nazwa handlowa dla spienionego polistyrenu, właśc. polistyren ekspandowany, EPS) - porowate tworzywo sztuczne, otrzymane poprzez spienienie litych granulek polistyrenu, zawierających rozpuszczony porofor (np. pentan). Strukturę spienioną uzyskuje się zazwyczaj przez jednokrotne lub wielokrotne podgrzanie granulek parą wodną. Styropian typowo składa się z połączonych ze sobą elementów o kształcie zbliżonym do obłego. Między elementami mogą występować niewielkie pustki powietrzne (ich liczba i wielkość zależy od gęstości materiału), co uwidacznia się na przełomie styropianu. Jest to materiał nieodporny na działanie wielu rozpuszczalników organicznych (np. aceton czy rozpuszczalniki aromatyczne), olejów, smarów.
Wyróżniamy następujące rodzaje styropianów:
Wyróżniamy następujące oznaczenia styropianu białego:
Ocieplanie ścian od wewnątrz jest dużo rzadsze niż od zewnątrz, jednak może być konieczne np. przy budynkach zabytkowych, kiedy istotne jest zachowanie ich elewacji.
Głównym utrudnieniem przy ocieplaniu ścian od wewnątrz jest przesunięcie strefy przemarzania ściany, co może skutkować jej zawilgocenie poprzez skraplanie się pary wodnej. Dlatego właśnie najważniejszą zasadą jest dobre zaizolowanie przegrody od wilgoci. Powinno używać się materiały termoizolacyjne, które cechują się odpowiednią paroprzepuszczalnością, a przy tym dodatkowo zabezpieczać je folią paroizolacyjną.
Iniekcja krystaliczna jest to metoda osuszania budynków, która polega na wytwarzaniu poziomej i pionowej izolacji przeciwwilgociowej w zawilgoconych murach na skutek kapilarnego podciągania wody z gruntu. Dzięki zastosowaniu tej technologii izolację można wykonać bez potrzeby odkopywania murów zewnętrznych (wykonuje sie ją od wnętrza budynku). Jest to jedna z najtańszych metod osuszania budynków.
Metodę iniekcji krystalicznej stosuje się do zawilgoconych murów bez względu na rodzaj użytego materiału, grubości i stopnia zawilgocenia. Nie wymaga wstępnego osuszania murów.
Używa się specjalnych preparatów mineralnych, które wstrzykuje się w głąb muru i pod wpływem wody ulegają one krystalizacji, dzięki czemu powodują zamknięcie się kapilarów i odcięcie drogi wodom gruntowym. Materiał iniekcyjny to mieszanina wody, cementu portlandzkiego oraz aktywatora krzemianowego.
Przebieg prac przy odtwarzaniu izolacji poziomej zaczyna się od wywiercenia otworów w murze. Otwory o średnicy 20mm wykonuje się w jednej linii co 100-150mm (w zależności od zasolenia murów). Następnie otwory są dodatkowo nawilżane, ponieważ metoda iniekcji krystalicznej działa tym skuteczniej im bardziej mokra jest ściana. Po nawilżeniu do otworów wprowadzany jest preparat aktywacyjny i nawiercone otwory zostają zaślepione zaprawą z dodatkiem aktywatora.
Prace przy odtwarzaniu izolacji pionowej przebiegają w sposób podobny z tą różnicą, że wiercenie otworów iniekcyjnych wykonywane jest wielowarstwowo w formie siatki.
Iniekcja krystaliczna jest metodą ekologiczną i prostą w użyciu. Płyny do iniekcji są tworzone na bazie silikatów i nie powinny wydzielać szkodliwych dla zdrowia oparów.
Omówić sposoby wykonywania izolacji pionowej z folii kubełkowej.
Folia kubełkowa wykonywana jest z polietylenu o dużej gęstości HDPE. Oznacza to, że jest znacznie twardszy od polietylenu PE. Cechuje się wyższą wytrzymałością mechaniczną, wyższą temperaturą topnienia (sięga ona do 1250C), ale również cechuje ją większa odporność na przenikanie gazów oraz większa odporność na związki chemiczne. Dzięki czemu folia kubełkowa odporna jest na:
Folia kubełka wykonana jest z materiałów nieulegających biodegradacji, a jego trwałość użytkowa może przekraczać 100 lat.
Folia kubełkowa, jako izolacja pionowa pozwala na zachowanie cyrkulacji powietrza, odprowadzenie wilgoci oraz poprawy izolacyjności termicznej fundamentów.
Poprawne ułożenie foli kubełkowej przewiduje przede wszystkim:

Folia mocowana jest do ściany za pomocą gwoździ lub kołków zaopatrzonych w podkładki uszczelniające. Poszczególne pasy montowane są od góry na całej ich długości, po czym zabezpieczane są listwą fundamentową. Rozstaw gwoździ zależny jest od głębokości, na jakiej się znajduje (wynosi od 15 do 50 cm). Jeżeli szerokość pasa wynosi powyżej 2m w połowie szerokości należy zlokalizować linię montażu (przy większych szerokościach pasa odstęp pomiędzy punktami mocowania powinien wynosić 1m). Alternatywą dla linii montażu są specjalnie folie kubełkowe zaopatrzone w specjalne zatrzaski pozwalające na:
Narysować przekrój ściany i fundamenty z oraz bez piwnicy. Opisać sposoby izolacji takiego przekroju.
Przekrój ściany i fundamentów bez piwnicy i z piwnicą:

SPOSOBY IZOLACJI FUNDAMENTÓW
W zależności od rodzaju gruntu i poziomu wód gruntowych, wykonuje się izolację przeciwwilgociową lub przeciwwodną.
Izolacja przeciwwilgociowa wykonywana jest wtedy, gdy grunt zalegający dookoła budynku jest dobrze przepuszczalny, np. piasek, żwir. Oznacza to, że nawet podczas największych opadów, grunt bardzo szybko wsiąknie wodę i nie doprowadzi do spiętrzenia się jej przy fundamentach. Taką izolację można także wykonać w budynku posadowionym na gruntach mniej przepuszczalnych, gdy istnieje możliwość wykonania sprawnego drenażu.
Izolacja przeciwwodna wykonywana jest wtedy, kiedy występuje wysoki poziom wody gruntowej i budynek niemal stoi w wodzie. Takiej izolacji wymagają również sytuacje, gdy woda z opadów atmosferycznych może doprowadzić do do spiętrzenia się jej przy fundamentach. Budynki podpiwniczone (lub częściowo podpiwniczone) powinny być wtedy posadowione nie na ławach, tylko na płycie fundamentowej.
Wyróżniamy trzy typy izolacji fundamentów budynku:
Poniższy rysunek przedstawia przykładowe rozwiązanie ściany fundamentowej bez podpiwniczenia. Izolacja przeciwwodna takiego rozwiązania opiera się na warstwach pionowych i poziomych, tworzących nieprzerwaną warstwę oddzielającą wnętrze budynku od wody gruntowej, oraz zabezpieczającą ławę fundamentową.
Opisać warstwy dla tarasu przy budynku ogrzewanym, podać rodzaje mocowania balustrad.
W trakcie projektowania tarasu przy budynku ogrzewanym należy zadbać o szczególną dokładność w zakresie unikania lub niwelowania mostków termicznych. Bardzo istotne jest również wykonanie szczelnego połączenia pomiędzy powierzchnią tarasu, a elewacją budynku oraz prawidłowy montaż profili okapowych. Zmiany temperatury oraz opady atmosferyczne są głównymi czynnikami wpływającymi na żywotność tarasu. W związku z powyższym należy dbać o odpowiednią izolację.
Nad pomieszczeniem ogrzewanym muszą być zastosowane warstwy kolejno: paroizolacji, termoizolacji oraz hydroizolacji.
Warstwy mogą zostać ułożone przykładowo w poniższej kolejności:
Rodzaje mocowania balustrad:

Omów wykonanie podłoży pod zabezpieczenia wodochronne w pomieszczeniach mokrych z podłoża z gładzi cementowej i płyty żelbetowej.
Do wykonania zabezpieczeń wodochronnych na podłożach stosuje się folie w płynie, które dobrze przylegają do podłoża cementowego, betonowego. Jej wykonanie musi być dokładne, podczas wylewania substancji nie może dość do braków, ponieważ zmniejszy to skuteczność materiału. Każde przerwanie podłoża nie gwarantuje skuteczności. Do zastosowania w celach ochrony przed wilgotnością nadają się min. masy bitumiczne.
Materiały:
Woda: można stosować każdą wodę zdatną do picia, niedozwolone używanie wód ściekowych Rozcieńczalniki: w zależności od rodzaju farby WODA - do farb emulsyjnych, INNE farby - zgodne z zakresem stosowania Farby: wymagane świadectwa dopuszczenia do stosowania w budownictwie
Środki gruntujące:
Przy malowaniu farbami emulsyjnymi:
Sprzęt
Roboty można wykonać przy użyciu pędzli lub aparatów natryskowych.
Wykonanie robót
Przy malowaniu powierzchni wewnętrznych temperatura nie powinna być niższa niż +8°C. W okresie zimowym pomieszczenia należy ogrzewać. W ciągu 2 dni pomieszczenia powinny być ogrzane do temperatury co najmniej +8°C. Po zakończeniu malowania można dopuścić do stopniowego obniżania temperatury, jednak przez 3 dni nie może spaść poniżej +1°C. W czasie malowania niedopuszczalne jest nawietrzanie malowanych powierzchni ciepłym powietrzem od przewodów wentylacyjnych i urządzeń ogrzewczych.
Przygotowanie podłoży
Podłoże posiadające drobne uszkodzenia powierzchni powinny być, naprawione przez wypełnienie ubytków zaprawą cementowo-wapienną. Powierzchnie powinny być oczyszczone z kurzu i brudu, wystających drutów, nacieków zaprawy itp. Odstające tynki należy odbić, a rysy poszerzyć i ponownie wypełnić zaprawą cementowo-wapienną.
Kontrola jakości
Powierzchnia do malowania
Kontrola stanu technicznego powierzchni przygotowanej do malowania powinna obejmować: sprawdzenie wyglądu powierzchni, pod malowanie należy wykonać przez oględziny zewnętrzne
Roboty malarskie
Jeśli badania dadzą wynik pozytywny, to roboty malarskie należy uznać za wykonane prawidłowo. Gdy którekolwiek z badań dało wynik ujemny, należy usunąć wykonane powłoki częściowo lub całkowicie i wykonać powtórnie.