Praktyka - izolacja

• Omówić wykonywanie izolacje z wełny mineralnej.
• Omówić izolacje przeciwwodne i przeciwwilgociowe.
• Dobór izolacji przeciwwodnych i przeciwwilgociowych.
• Omówić metodę lekko-mokrą docieplenia ścian.
• Co to jest styropian?
• Jakie są rodzaje styropianów?
• Jakie są oznaczenia styropianu białego?
• Omówić zasady ocieplenia ścian od wewnątrz.
• Omówić iniekcję krystaliczną.
• Omówić sposoby wykonywania izolacji pionowej z folii kubełkowej.
• Narysować przekrój ściany i fundamenty z oraz bez piwnicy. Opisać sposoby izolacji takiego przekroju.
• Opisać warstwy dla tarasu przy budynku ogrzewanym, podać rodzaje mocowania balustrad.
• Omów wykonanie podłoży pod zabezpieczenia wodochronne w pomieszczeniach mokrych z podłoża z gładzi cementowej i płyty żelbetowej.
• W jaki sposób wykonuje się powłoki malarskie?

• Omówić wykonywanie izolacje z wełny mineralnej.

• Maty z wełny mineralnej

  Produkowane w wielkim rozmiarze i zwinięte w rolkę. Maty komprymuje się, czyli ściska podczas zwijania, żeby zmniejszyć objętość rolki. Po otwarciu opakowania wełna samoczynnie rozluźnia się i powraca do pierwotnego wymiaru. Tego zabiegu nie można przeprowadzić z matami z wełny skalnej, dlatego jej rolki mają duże wymiary. Maty z wełny szklanej mają szerokość 120 cm, grubość 5-25 cm (po rozprężeniu) i długość 2,9-11 m. Maty z wełny kamiennej mają szerokość 100 cm, długość 4,75-6,25 m i grubość 10-20 cm. Wełna w matach osiąga najlepszy - najniższy - współczynnik przewodzenia ciepła w tej grupie materiałów izolacyjnych. Mat używa się do ocieplania dachów skośnych, stropów drewnianych i podłóg drewnianych między legarami, ścian szkieletowych.

   

  Płyty z wełny mineralnej

  Mają układ włókien równoległy do powierzchni albo zaburzony. Płyty z wełny mineralnej różnią się gęstością i co z tego wynika - właściwościami izolacyjnymi. Najcieplejsze są płyty miękkie o gęstości do 60 kg/m3. Ich współczynnik lambda wynosi 0,032-0,035. Nieco gorsze parametry izolacyjne (do 0,039) mają płyty półtwarde (sprężyste) o gęstości 80-120 kg/m3. Płyty twarde mają gęstość 120-180 kg/m3 i najwyższy wśród tych produktów współczynnik przewodzenia ciepła - 0,04-0,45 W/(m.K). Płyty mają najczęściej wymiary 50 x 100 lub 60 x 120 cm, ale są też 3 razy większe, o wymiarach 120 x 180 cm. Grubość płyt to 2-20 cm.

   

  RODZAJE PŁYT

  Płyty akustyczne o zwiększonej zdolności pochłaniania dźwięków mają szerokość 60 cm, co odpowiada standardowemu rozstawowi elementów konstrukcyjnych w systemach zabudowy szkieletowej. Płyty o grubości 5, 7,5 i 10 cm odpowiadają typowej grubości ścian działowych, grubsze (12 lub 15 cm) znajdą zastosowanie w izolacji podłóg na legarach lub stropów drewnianych, a najgrubsze (20 cm) w ścianach zewnętrznych.

  Płyty twarde - do izolowania dachów płaskich, podłóg, stropów muszą być bardzo odporne na ściskanie - ich wytrzymałość wynosi nawet 6000 kg/m2. Mogą być pokryte masą bitumiczną, która pozwala nakleić na nie papę. Znajdziesz także płyty twarde skośne służące do budowy spadku na dachu.

  Płyty o dużej sprężystości - przeznaczone do izolowania dachów skośnych są dość sztywne i jednocześnie elastyczne, mają tak zwany mikroklik. Należy je dociąć na nieco większy wymiar niż rozstaw krokwi i lekko zgiąć podczas układania, tak żeby wsunąć je na odpowiednią głębokość. Po wyprostowaniu płyta jest zaklinowana między krokwiami.

  Płyty pokryte warstwą folii aluminiowej - służą do odizolowania przestrzeni wokół kominka od wysokiej temperatury.

  Płyty z welonem szklanym - są przeznaczone do ścian wentylowanych. Nie trzeba wtedy dodatkowo mocować w nich wiatroizolacji.

  Płyty do fundamentów - można tu wykorzystać twarde płyty o małej ściśliwości i nasiąkliwości. Mają one wysoką gęstość - powyżej 110 kg/m3. Z takiego samego materiału jak płyty formuje się też kliny i bloczki trapezowe służące do uszczelniania połączeń wokół elementów pionowych na dachu, na przykład kominów. Płyty stosuje się do ocieplania ścian zewnętrznych dwuwarstwowych w systemie ETICS, ścian trójwarstwowych, fasad wentylowanych, konstrukcji szkieletowych, stropów, podłóg, fundamentów.

  Płyty lamelowe - są produkowane z wełny kamiennej. Mają układ włókien prostopadły do powierzchni płyty. Ich rozmiary są mniejsze, więc można je układać na równych i gładkich ścianach bez dodatkowego mocowania. Lamelowy układ włókien jest bardziej elastyczny, pozwala izolować ściany nierówne - z wypukłościami i zagłębieniami - oraz zbudowane po łuku. Te płyty są gęstsze i cięższe od standardowych, ich współczynnik przewodzenia ciepła lambda wynosi mniej więcej 0,04 W/(mK). Mają długość 120, szerokość 20 i grubość 5-26 cm. Służą do izolowania ścian dwuwarstwowych w systemie ETICS, stropów, podłóg.

  Granulat wełniany - jest przeznaczony do ocieplania miejsc trudnodostępnych, w których trudno zamocować płyty lub położyć maty. Sięgnij po niego także podczas remontu domu, w którym termoizolacje mogą być wyeksploatowane. Dobrze sprawdzi się do ocieplenia drewnianego stropu czy podłogi na legarach. Można go także zastosować do ściany trójwarstwowej. Granulat ma postać luźnych strzępków. Materiał ten wsypuje się z worków lub wdmuchuje maszynowo. Ma gorsze parametry izolacyjności termicznej (lambda= 0,038-0,043) niż maty i płyty.

• Omówić izolacje przeciwwodne i przeciwwilgociowe.

• Wybór odpowiedniego rodzaju izolacji zależy od różnych czynników, m. in. od funkcji jaką ma spełniać, od rodzaju gruntów, na których posadowiony jest budynek a także od poziomu wód gruntowych.

   

  Izolacja wodochronna, hydroizolacha- stosowana do zabezpieczenia przed wpływem wilgoci wywołanej np.: wodą gruntową

  Izolacje wodochronne dzielą się na:

  • izolacje przeciwwodne - stosowane w przypadku gdy element konstrukcji znajduje się poniżej poziomu wody gruntowej lub gdy woda zalega w pobliżu konstrukcji, ich zastosowanie jest konieczne w wypadku podnoszenia się wody gruntowej powyżej warstwy podłogi piwnicy.  Izolacje przeciwwodne zabezpieczają przed ciśnieniem hydrostatycznym wywieranym działaniem wody.
  • izolacje przeciwwilgociowe -służą do zabezpieczania elementów przed działaniem wody niewywierającej ciśnienia. Izolacje przeciwwilgociowe stosuje się w budynkach posadowionych na gruntach przepuszczalnych takich jak np: żwiry i piaski. Innym zastosowaniem są także w pomieszczenia bardziej narażone na obecność wody takie jak np.: łazienki, kuchnie w restauracjach, pomieszczenia technologiczne (tzw. pomieszczenia mokre).
  • izolacje bezspoinowe - wykonywane w celu zabezpieczenia przed przenikaniem wody. Stosowane głównie na dachach, wykonane są na bazie mas dyspersyjnych Suprabit i Dysperbit zbrojone włókninami i wykończone posypkami mineralnymi lub ALU masą.
  • izolacje parochronne -chronią przed przenikaniem pary wodnej, wykonywane najczęściej jako jednowarstwowe przekładki z folii polietylenowej lub papy.

   

  Izolacje przeciwwilgociowe i przeciwwodne dzielą się na:

  • lekkie - wykonywane jako powłoki bezspoinowe jedno lub dwuwarstwowe z różnych mas asfaltowych, lepików i emulsji, zabezpieczają podziemne części budynku w gruntach suchych przed przenikaniem wilgoci w kierunku bocznym.
  • średnie - wykonywane z powłok asfaltowych z pojedynczą lub podwójną wkładką z papy albo jako powłoki z mas asfaltowych odpowiedniej grubości. Wykorzystywane przy zabezpieczeniu budynku przed bezpośrednim działaniem wody opadowej lub przesiąkaniem jej w kierunku poziomym i pionowym.
  • ciężkie - wykonywane w postaci powłok asfaltowych lub z żywic syntetycznych z odpowiednią ilością wkładek z papy, folii PCW, cienkiej blachy itp. Wykorzystywane przy zabezpieczeniu budynku lub budowli przed bezpośrednim naporem wód gruntowych.

   

  Izolacja przeciwwilgociowa:

  Zapobiega przedostawaniu się przez przegrody budowlane wilgoci kapilarnie. Może okazać się nieskuteczna przy napierającej wodzie gruntowej lub wody pod ciśnieniem hydrostatycznym.

  Typowa izolacja przeciwwilgociowa występuje w postaci bariery hydrofobowej przez nanoszenie impregnatów przeciwwilgociowych lub w postaci izolacji poziomej iniekcyjnej (w murze nawierca się dwa rzędy otworów i wlewa płyn iniekcyjny) 

   

  Izolacja przeciwwilgociowa zastosowana przy fundamentach, chroni podziemne części budynków przed zawilgoceniem, stosuje się ją wtedy gdy:

  • budynek usytuowany jest na gruntach przepuszczalnych (piasek, żwir),
  • budynek usytuowany jest na gruntach nieprzepuszczalnych, pod którymi są grunty przepuszczalne.

  Rozróżniamy izolację pionową oraz poziomą.

   

  Izolacja przeciwwodna:

  Nie dopuszczają do przedostania się przez przegrodę budowlaną zarówno wody pod ciśnieniem hydrostatycznym jak i wody kapilarnie wędrującej przez pory większości materiałów budowlanych. 

   

  Izolacje przeciwwodne są stosowane w zależności od rodzaju podłoża w różnych postaciach jako izolacje fundamentu. Są to posypki z materiału uszczelniającego, cienkie wyprawy nanoszone techniką malarską ręcznie lub agregatem, zaprawy uszczelniające, kliny lub plomby z cementu szybkowiążącego, folie w płynie, czy w końcu maty penetrujące strukturę wylewanego betonu.

   

  Izolacja przeciwwodna zastosowana przy fundamentach zabezpiecza budynek głównie przed stojącą wodą, stosuje się ją wtedy gdy:

  • budynek usytuowany jest na terenie z gruntem nieprzepuszczalnym, spoistym.
  • budynek usytuowany jest poniżej zwierciadła wody gruntowej,
  • woda w gruncie może w zalegać w pobliżu konstrukcji,
  • istnieje ryzyko, że okresowo będzie następowało podnoszenie się poziomu wody gruntowej (powyżej poziomu podłogi piwnicy).

• Dobór izolacji przeciwwodnych i przeciwwilgociowych.

• Wybór odpowiedniego rodzaju izolacji zależy od różnych czynników, m. in. od funkcji jaką ma spełniać, od rodzaju gruntów, na których posadowiony jest budynek a także od poziomu wód gruntowych.

• Omówić metodę lekko-mokrą docieplenia ścian.

• Metoda lekka mokra docieplenia ścian składa się z warstwy styropianu lub wełny, przyklejonej do ściany a następnie pokrytej tynkiem cienkowarstwowym. Ciężar ocieplenia wraz z tynkiem wynosi tylko 10-30 kg/m2.

  Metoda lekka mokra składa się z czterech etapów (przykład wełny mineralnej skalnej):

  Przygotowanie ściany do ocieplenia - osuszenie i pozbawienie wszelkich nalotów pochodzenia organicznego. Można wykonać gruntowanie preparatem, który ogranicza chłonność wody lub preparatem zwiększającym przyczepność.

  Odpowiednie zamocowanie płyty ociepleniowej - nałożenie kleju, płyty mocowane na narożnikach układane na mijankę (niwelacja powstawania tzw. mostków termicznych).

  Warstwa zbrojona (podłoże pod tynk).

  Tynkowanie elewacji - musi być wykonywane ciągle - przerwy w pracach mogą być robione dopiero po skończeniu całej płaszczyzny.

  
  Ściana ocieplona tym sposobem posiada bardzo dobre parametry termiczne. Technologię trzeba jednak wykonywać w specjalnych warunkach atmosferycznych: w temperaturze nie niższej niż +5°C i nie wyższej niż +25°C, bez opadów deszczu, intensywnego działania promieni słonecznych oraz unikając silnego wiatru.

  Wykonywanie ocieplenia ścian za pomocą technologii metodą lekką mokrą wymaga dużego doświadczenia oraz staranności wykonywania prac (w przeciwieństwie do metody lekkiej suchej, gdzie duże doświadczenie nie jest wymagane).

  

• Co to jest styropian?

• Styropian (polska nazwa handlowa dla spienionego polistyrenu, właśc. polistyren ekspandowany, EPS) - porowate tworzywo sztuczne, otrzymane poprzez spienienie litych granulek polistyrenu, zawierających rozpuszczony porofor (np. pentan). Strukturę spienioną uzyskuje się zazwyczaj przez jednokrotne lub wielokrotne podgrzanie granulek parą wodną. Styropian typowo składa się z połączonych ze sobą elementów o kształcie zbliżonym do obłego. Między elementami mogą występować niewielkie pustki powietrzne (ich liczba i wielkość zależy od gęstości materiału), co uwidacznia się na przełomie styropianu. Jest to materiał nieodporny na działanie wielu rozpuszczalników organicznych (np. aceton czy rozpuszczalniki aromatyczne), olejów, smarów.

• Jakie są rodzaje styropianów?

• Wyróżniamy następujące rodzaje styropianów:

  • Biały - ma kilka odmian różniących się ciężarem, twardością i współczynnikiem przewodzenia ciepła. Im styropian jest cięższy, tym jest sztywniejszy i zazwyczaj lepiej izoluje termicznie.
  • Szary - odpowiada co najmniej białym płytom EPS 80. Jest od większości z nich cieplejszy dzięki granulkom neoporu zawierającym grafit - lambda =< 0,033 W/(m.K). Nadaje się na wszystkie typy fasad.
  • W kropki - ma parametry porównywalne z białymi płytami styropianowymi. Obecność granulek neoporu sprawia, że jest nieco cieplejszy od podobnie oznaczonych białych płyt styropianowych.

• Jakie są oznaczenia styropianu białego?

• Wyróżniamy następujące oznaczenia styropianu białego:

  • EPS 50 - ma wytrzymałość na ściskanie przy 10-procentowym odkształceniu względnym nie mniejszą niż 50 kPa, a na zginanie - 75 kPa. Jego lambda >= 0,042 W/(m*K). Nadaje się do wypełniania szczelin w ścianach trójwarstwowych.
  • EPS 70 - ma wytrzymałość na ściskanie przy 10-procentowym odkształceniu względnym nie mniejszą niż 70 kPa, a na zginanie - 100-115 kPa. Jego lambda to 0,031-0,044 W/(m*K). To najpopularniejsza odmiana, nadaje się do wszystkich typów fasad.
  • EPS 80 - ma wytrzymałość na ściskanie przy 10-procentowym odkształceniu względnym nie mniejszą niż 80 kPa, a na zginanie - 125 kPa. Jego lambda to najczęściej 0,037-0,040 W/(m*K). Nadaje się do wszystkich typów fasad, ale ze względu na większą twardość jest szczególnie polecany na ściany dwuwarstwowe wykańczane tynkiem lub okładziną z płytek.
  • EPS 100 - ma wytrzymałość na ściskanie przy 10-procentowym odkształceniu względnym nie mniejszą niż 100 kPa, a na zginanie 150 kPa. Jego lambda =< 0,038 W/(m*K). Jego głównym przeznaczeniem są dachy i podłogi, jednak nadaje się również na fasady narażone na duże obciążenia lub uderzenia.

• Omówić zasady ocieplenia ścian od wewnątrz.

• Ocieplanie ścian od wewnątrz jest dużo rzadsze niż od zewnątrz, jednak może być konieczne np. przy budynkach zabytkowych, kiedy istotne jest zachowanie ich elewacji.

  Głównym utrudnieniem przy ocieplaniu ścian od wewnątrz jest przesunięcie strefy przemarzania ściany, co może skutkować jej zawilgocenie poprzez skraplanie się pary wodnej. Dlatego właśnie najważniejszą zasadą jest dobre zaizolowanie przegrody od wilgoci. Powinno używać się materiały termoizolacyjne, które cechują się odpowiednią paroprzepuszczalnością, a przy tym dodatkowo zabezpieczać je folią paroizolacyjną.

• Omówić iniekcję krystaliczną.

• Iniekcja krystaliczna jest to metoda osuszania budynków, która polega na wytwarzaniu poziomej i pionowej izolacji przeciwwilgociowej w zawilgoconych murach na skutek kapilarnego podciągania wody z gruntu. Dzięki zastosowaniu tej technologii izolację można wykonać bez potrzeby odkopywania murów zewnętrznych (wykonuje sie ją od wnętrza budynku). Jest to jedna z najtańszych metod osuszania budynków.

  Metodę iniekcji krystalicznej stosuje się do zawilgoconych murów bez względu na rodzaj użytego materiału, grubości i stopnia zawilgocenia. Nie wymaga wstępnego osuszania murów.

  Używa się specjalnych preparatów mineralnych, które wstrzykuje się w głąb muru i pod wpływem wody ulegają one krystalizacji, dzięki czemu powodują zamknięcie się kapilarów  i odcięcie drogi wodom gruntowym. Materiał iniekcyjny to mieszanina wody, cementu portlandzkiego oraz aktywatora krzemianowego.

  Przebieg prac przy odtwarzaniu izolacji poziomej zaczyna się od wywiercenia otworów w murze. Otwory o średnicy 20mm wykonuje się w jednej linii co 100-150mm (w zależności od zasolenia murów). Następnie otwory są dodatkowo nawilżane, ponieważ metoda iniekcji krystalicznej działa tym skuteczniej im bardziej mokra jest ściana. Po nawilżeniu do otworów wprowadzany jest preparat aktywacyjny i nawiercone otwory zostają zaślepione zaprawą z dodatkiem aktywatora.

  Prace przy odtwarzaniu izolacji pionowej przebiegają w sposób podobny z tą różnicą, że wiercenie otworów iniekcyjnych wykonywane jest wielowarstwowo w formie siatki.

  Iniekcja krystaliczna jest metodą ekologiczną i prostą w użyciu. Płyny do iniekcji są tworzone na bazie silikatów i nie powinny wydzielać szkodliwych dla zdrowia oparów.

• Omówić sposoby wykonywania izolacji pionowej z folii kubełkowej.

• Folia kubełkowa wykonywana jest z polietylenu o dużej gęstości HDPE. Oznacza to, że jest znacznie twardszy od polietylenu PE. Cechuje się wyższą wytrzymałością mechaniczną, wyższą temperaturą topnienia (sięga ona do 125⁰C), ale również cechuje ją większa odporność na przenikanie gazów oraz większa odporność na związki chemiczne. Dzięki czemu folia kubełkowa odporna jest na:

  • wodę (nie gnije),
  • większość powszechnie stosowanych związków chemicznych,
  • grzyby,
  • bakteria,
  • gryzonie żyjące w ziemi,
  • korzenie roślin.

  Folia kubełka wykonana jest z materiałów nieulegających biodegradacji, a jego trwałość użytkowa może przekraczać 100 lat.

  Folia kubełkowa, jako izolacja pionowa pozwala na zachowanie cyrkulacji powietrza, odprowadzenie wilgoci oraz poprawy izolacyjności termicznej fundamentów.

   

  Poprawne ułożenie foli kubełkowej przewiduje przede wszystkim:

  • układanie folii skierowanej wytłoczeniami w kierunku ściany fundamentowej, nie mnie jednak, jeżeli w terenie występuje wysoki poziom wód gruntowych wytłoczenia powinny być skierowane w kierunku gruntu,
  • zachować odpowiednią szerokość zakładu przy łączeniu poszczególnych arkuszy,
  • uszczelnienie poszczególnych połączeń,
  • nie uszkodzenie wytłoczeń folii podczas montażu.

  
  

   

  Folia mocowana jest do ściany za pomocą gwoździ lub kołków zaopatrzonych w podkładki uszczelniające. Poszczególne pasy montowane są od góry na całej ich długości, po czym zabezpieczane są listwą fundamentową. Rozstaw gwoździ zależny jest od głębokości, na jakiej się znajduje (wynosi od 15 do 50 cm). Jeżeli szerokość pasa wynosi powyżej 2m w połowie szerokości należy zlokalizować linię montażu (przy większych szerokościach pasa odstęp pomiędzy punktami mocowania powinien wynosić 1m). Alternatywą dla linii montażu są specjalnie folie kubełkowe zaopatrzone w specjalne zatrzaski pozwalające na:

  • zmniejszenie wymaganego zakłady przy łączenie pasów folii,
  • poprawę szczelności poszczególnych połączenie,
  • skrócenie czasu montażu.

• Narysować przekrój ściany i fundamenty z oraz bez piwnicy. Opisać sposoby izolacji takiego przekroju.

• Przekrój ściany i fundamentów bez piwnicy i z piwnicą:

  

  SPOSOBY IZOLACJI FUNDAMENTÓW

  W zależności od rodzaju gruntu i poziomu wód gruntowych, wykonuje się izolację przeciwwilgociową lub przeciwwodną.

   
  Izolacja przeciwwilgociowa wykonywana jest wtedy, gdy grunt zalegający dookoła budynku jest dobrze przepuszczalny, np. piasek, żwir. Oznacza to, że nawet podczas największych opadów, grunt bardzo szybko wsiąknie wodę i nie doprowadzi do spiętrzenia się jej przy fundamentach. Taką izolację można także wykonać w budynku posadowionym na gruntach mniej przepuszczalnych, gdy istnieje możliwość wykonania sprawnego drenażu.
  Izolacja przeciwwodna wykonywana jest wtedy, kiedy występuje wysoki poziom wody gruntowej i budynek niemal stoi w wodzie. Takiej izolacji wymagają również sytuacje, gdy woda z opadów atmosferycznych może doprowadzić do do spiętrzenia się jej przy fundamentach. Budynki podpiwniczone (lub częściowo podpiwniczone) powinny być wtedy posadowione nie na ławach, tylko na płycie fundamentowej.

  Wyróżniamy trzy typy izolacji fundamentów budynku:

  • izolacja pozioma ław fundamentowych lub płyty fundamentowej, 
  • izolacja pionowa zewnętrzna
  • izolacja pozioma posadzki.
  • Izolacja pozioma zapobiega kapilarnemu podciąganiu wilgoci przez mury. Izolacja pozioma ław fundamentowych musi być szczelnie połączona z izolacją pionową ścian fundamentowych oraz izolacją podposadzkową.

  Poniższy rysunek przedstawia przykładowe rozwiązanie ściany fundamentowej bez podpiwniczenia. Izolacja przeciwwodna takiego rozwiązania opiera się na warstwach pionowych i poziomych, tworzących nieprzerwaną warstwę oddzielającą wnętrze budynku od wody gruntowej, oraz zabezpieczającą ławę fundamentową.

• Opisać warstwy dla tarasu przy budynku ogrzewanym, podać rodzaje mocowania balustrad.

• W trakcie projektowania tarasu przy budynku ogrzewanym należy zadbać o szczególną dokładność w zakresie unikania lub niwelowania mostków termicznych. Bardzo istotne jest również wykonanie szczelnego połączenia pomiędzy powierzchnią tarasu, a elewacją budynku oraz prawidłowy montaż profili okapowych. Zmiany temperatury oraz opady atmosferyczne są głównymi czynnikami wpływającymi na żywotność tarasu. W związku z powyższym należy dbać o odpowiednią izolację.
  
  Nad pomieszczeniem ogrzewanym muszą być zastosowane warstwy kolejno: paroizolacji, termoizolacji oraz hydroizolacji.
  
  

  Warstwy mogą zostać ułożone przykładowo w poniższej kolejności:

  • płyta konstrukcyjna (ze spadkiem ok 2%),
  • paroizolacja np. grubowarstwowa zaprawa bitumiczna, papa paraizolacyjna lub membrana bitumiczna,
  • termoizolacja, np. styropian ekstrudowany XPS,
  • hydroizolacja,
  • warstwa dociskowa (jastrych dociskowy).
    
    

  Rodzaje mocowania balustrad:

  • Od góry
  • Od czoła

   

• Omów wykonanie podłoży pod zabezpieczenia wodochronne w pomieszczeniach mokrych z podłoża z gładzi cementowej i płyty żelbetowej.

• Do wykonania zabezpieczeń wodochronnych na podłożach stosuje się folie w płynie, które dobrze przylegają do podłoża cementowego, betonowego. Jej wykonanie musi być dokładne, podczas wylewania substancji nie może dość do braków, ponieważ zmniejszy to skuteczność materiału. Każde przerwanie podłoża nie gwarantuje skuteczności. Do zastosowania w celach ochrony przed wilgotnością nadają się min. masy bitumiczne.

• W jaki sposób wykonuje się powłoki malarskie?

• Materiały:

  Woda: można stosować każdą wodę zdatną do picia, niedozwolone używanie wód ściekowych Rozcieńczalniki: w zależności od rodzaju farby WODA - do farb emulsyjnych, INNE farby - zgodne z zakresem stosowania Farby: wymagane świadectwa dopuszczenia do stosowania w budownictwie

   

  Środki gruntujące:

  Przy malowaniu farbami emulsyjnymi:

  • powierzchni betonowych lub tynków zwykłych nie zaleca się gruntowania, o ile świadectwo dopuszczenia nowego rodzaju farby emulsyjnej nie podaje inaczej,
  • na chłonnych podłożach należy stosować do gruntowania farbę emulsyjną rozcieńczoną wodą w stosunku 1:3-5 z tego samego rodzaju farby, z jakiej przewiduje się wykonanie powłoki malarskiej

   

  Sprzęt

  Roboty można wykonać przy użyciu pędzli lub aparatów natryskowych.

   

  Wykonanie robót

  Przy malowaniu powierzchni wewnętrznych temperatura nie powinna być niższa niż +8°C. W okresie zimowym pomieszczenia należy ogrzewać. W ciągu 2 dni pomieszczenia powinny być ogrzane do temperatury co najmniej +8°C. Po zakończeniu malowania można dopuścić do stopniowego obniżania temperatury, jednak przez 3 dni nie może spaść poniżej +1°C. W czasie malowania niedopuszczalne jest nawietrzanie malowanych powierzchni ciepłym powietrzem od przewodów wentylacyjnych i urządzeń ogrzewczych.

   

  Przygotowanie podłoży

  Podłoże posiadające drobne uszkodzenia powierzchni powinny być, naprawione przez wypełnienie ubytków zaprawą cementowo-wapienną. Powierzchnie powinny być oczyszczone z kurzu i brudu, wystających drutów, nacieków zaprawy itp. Odstające tynki należy odbić, a rysy poszerzyć i ponownie wypełnić zaprawą cementowo-wapienną.

   

  Kontrola jakości

  Powierzchnia do malowania

  Kontrola stanu technicznego powierzchni przygotowanej do malowania powinna obejmować: sprawdzenie wyglądu powierzchni, pod malowanie należy wykonać przez oględziny zewnętrzne

  • sprawdzenie wsiąkliwości, należy wykonać przez spryskiwanie powierzchni przewidzianej pod malowanie kilku kroplami wody. Ciemniejsza plama zwilżonej powierzchni powinna nastąpić nie wcześniej niż po 3 s
  • sprawdzenie wyschnięcia podłoża,
  • sprawdzenie czystości

   

  Roboty malarskie

  • badania powłok przy ich odbiorach należy przeprowadzić po zakończeniu ich wykonania: dla farb emulsyjnych nie wcześniej niż po 7 dniach,
  • badania przeprowadza się przy temperaturze powietrza nie niższej od +5°C przy wilgotności powietrza mniejszej od 65%.
  • badania powinny obejmować:
  • sprawdzenie wyglądu zewnętrznego,
  • sprawdzenie zgodności barwy ze wzorcem.

   

  Jeśli badania dadzą wynik pozytywny, to roboty malarskie należy uznać za wykonane prawidłowo. Gdy którekolwiek z badań dało wynik ujemny, należy usunąć wykonane powłoki częściowo lub całkowicie i wykonać powtórnie.