Poniżej przedstawione poszczególne warstwy wykończenia balkonu:
Podczas kształtowania balkonów wspornikowych w celu wyeliminowania możliwości przedostawania się wody opadowej do przyległych pomieszczeń poziom posadzki balkonu powinien być niższy od poziomu posadzki wnętrza o około 5,0 cm. Dodatkowo, aby umożliwić odprowadzenie wody deszczowej z powierzchni balkonu, należy skonstruować go ze spadkiem 1,0÷2,0% w stronę części zewnętrznej.
Ten typ balkonu wykonywany jest zazwyczaj jako monolityczny na placu budowy. Minimalna grubość płyty powinna wynosić 8,0 cm - tak aby możliwe było późniejsze zamocowanie balustrady. Nie ma górnego ograniczenia grubości.
Na uprzednio przygotowanym szalunku układane jest zbrojenie płyty. Pod względem konstrukcyjnym element ten musi mieć odpowiednie zakotwienie w żelbetowym elemencie ściany (wieńcu, nadprożu), może też być przedłużeniem stropu. Ze względu na rozkład sił w przypadku balkonów zamocowanych wspornikowo zbrojenie główne dotyczy części górnej balkonu i w ten sposób powinno być układane. Dla takiego balkonu największe ugięcia powstają na końcu wspornikowym. Gdy mamy do czynienia z balkonem wspartym na końcu na słupach, można przyjąć, że jest to układ swobodnie podparty (na dodatkowych belkach) i zbrojenie dotyczy dolnej części płyty największe ugięcia występują w części środkowej.
W przypadku zastosowania żelbetowego balkonu prefabrykowanego mamy do czynienia z gotowym produktem, dostosowanym do połączenia z pozostałymi elementami konstrukcyjnymi obiektu. Balkony prefabrykowane wyposażone są w łączniki pod balustrady.
Dla balkonów żelbetowych, niezależnie od sposobu produkcji, podstawowymi problemami są: możliwość termoizolacji (z uniknięciem mostków termicznych w miejscu łączenia balkonu z pionowymi płaszczyznami budynku) oraz przymocowanie balustrady tak, aby nie powodowało to przenikania wody do zbrojenia i jego korozji. Ponieważ balkon mocowany jest do elementów żelbetowych - powstaje na jego całej długości przylegającej do ściany mostek termiczny, przez który ucieka nam ciepło z mieszkania. Dodatkowo pogorszy efekt źle wykonana warstwa hydroizolacji.
W prefabrykowanych balkonach wspornikowych wykorzystujemy wkładki izolacyjne dzięki czemu ograniczamy mostki cieplne i związane z nimi szkody np. powstawanie grzybów czy pleśni. Mostki cieplne powodują znaczną utratę ciepła z budynku i tym samym przyczyniają się do wzrostu kosztów ogrzewania.
Stosując prefabrykowane balkony:
Egcobox to izolowane połączenie zapobiegające powstawaniu mostków termicznych na styku budynku i wystających elementów w postaci balkonów, attyk, ścian itp.
Różnorodność typów łączników jest bardzo duża - w zależności od schematów statycznych i wielkości obciążeń. Pomimo tego w krótkim czasie jesteśmy gotowi dokonać odpowiednie obliczenia, dobrać najbardziej ekonomiczne rozwiązania, a gotowe do zamontowania elementy dostarczyć na budowę.
Zalety elementów egcobox:
W jaki sposób należy kształtować balkony w budownictwie wielkopłytowym?
W budownictwie wielkopłytowym ze względu na schemat statyczny można wyróżnić trzy rodzaje balkonów:
Balkony wspornikowe o wysięgu 0,90 - 1,10 m stanowią najliczniejszą grupę rozwiązań spotykanych w budynkach. Mogą występować balkony krótkie o szerokości do około 1,5 m i balkony długie o szerokości równej rozpiętości płyt stropowych. W początkowym okresie realizacji budynków wielkopłytowych stosowane były skrajne płyty stropowe, wykonane monolitycznie z balkonową częścią wspornikową. W celu ograniczenia wpływu mostków termicznych rozwiązanie to zmodyfikowano, wykonując monolityczne połączenie między podestem balkonowym a płytą stropową za pomocą żeber, pomiędzy którymi umieszczono warstwę termoizolacyjną.
Balkony krótkie mają konstrukcję płytową o zmiennej z reguły grubości wzdłuż wysięgu wspornikowego. Grubość płyty na końcu wysięgu wynosi najczęściej 8 cm (niekiedy 7 cm), a w przekroju podporowym 10 cm. Ukryte w grubości ściany podłużne żebro płyty, gdzie utwierdzona jest część wspornikowa, przewidziano do ocieplenia od strony zewnętrznej.
W balkonach długich wystająca na zewnątrz część skrajnej płyty ma konstrukcję płytowo-żebrową. Wysokość żeber głównych części wspornikowej zmienia się wzdłuż wysięgu (do 24 cm), a grubość płyty wynosi 4 cm. Od strony zewnętrznej umieszczone jest ocieplenie żebra podłużnego płyt (podobnie jak w balkonach krótkich).
W systemowych budynkach wielkopłytowych (technologie "Z", "J", "H" Unifikacji Warszawskiej, W-70, Wk-70, "Szczecin", OWT, WUF-T) występuję prefabrykowane elementy balkonowe, płytowe lub płytowo-żebrowe. Stosowano przy tym następujące sposoby połączenia z konstrukcją budynku:
Balkony dostawiane (podpierane) złożone są z płyt podestowych i pionowych elementów wsporczych w postaci słupów lub elementów pasmowych. Prefabrykowane płyty balkonowe, spoczywając swobodnie jedną, a niekiedy dwiema zbiegającymi się krawędziami na sąsiednich płytach stropowych, podparte są dodatkowo niezależną konstrukcją wsporczą posadowioną na własnych fundamentach. Połączenie płyt balkonowych z sąsiadującą konstrukcją budynku ogranicza się do zapewnienia stateczności i przejęcia sit poziomych.
W balkonach dostawianych na ogół występuję elementy żelbetowe. Jednak czasami konstrukcja balkonów jest stalowa lub stalowe są słupy podpierające żelbetowe płyty podestowe.
Balkony podwieszane stosowane były sporadycznie w budynkach wielkopłytowych. Prefabrykowane płyty balkonowe oparte z jednej strony na obrzeżach stropu lub konstrukcyjnej ściany zewnętrznej, w pobliżu swobodnego końca podwieszane były do konstrukcji budynku za pomocą ukośnych cięgien stalowych. Rolę cięgien podwieszających pełniły pręty ze stali zbrojeniowej dospawane bezpośrednio do stalowych marek. Cięgna wyposażane były czasami w śrubę rzymską umożliwiającą regulację. W zależności od konstrukcji budynku i funkcji ściany zewnętrznej, cięgna podwieszające balkon mogły zostać zamocowane w ścianie zewnętrznej na wyżej położonym wieńcu stropowym lub w nośnych ścianach poprzecznych.
