Praktyka - stropy

•  Co to są i jakie są podstawowe zadania spełniają stropy?
• Jaki jest podstawowy podział stropów ze względu na konstrukcję?
•  Omówić rodzaje stropów drewnianych
• Jak wygląda budowa stropu z płyt kanałowych?
• Omówić strop Akerman.
• Omówić strop TERIVA.
• Omówić strop CERAM.
• Omówić strop WPS.
• Omówić strop DZ.
• Omówić strop Rector.
• Omówić strop FERT.
• Omówić strop Porotherm (na przykładzie Porotherm 62,5).
• W jakim celu stosuje się żebra rozdzielcze w stropach gęstożebrowych?
• Omówić strop FILIGRAN.
• Jaki rozstaw podpór (stempli) należy przyjąć podczas wykonywania stropu FILIGRAN i TERIVA? Kiedy podpory (stemple) można zdemontować?
• Omówić zalety stropu Filigran.
• Omówić strop Kleina.
• Omówić strop grzybkowy.
• Omówić sposób wykonania stropu podwieszonego do istniejącego stropu drewnianego?
• Omów strop kasetonowy.
• Płyty stropowe skrzynkowe z drewna klejonego i żelbetu.
• Omówić zalety i wady stropów monolitycznych.
• Jak wygląda betonowanie stropu?
• Jakie są minimalne grubości płyt stropowych żelbetowych?
• W jaki sposób dobiera się wstępne wymiary przekrojów poprzecznych elementów żelbetowych stropów?
• Jak wygląda konstrukcja stropu płyta-żebro-podciąg?
• Opisać żebro rozdzielcze w stropie gęsto żebrowym.
•  Od czego uzależniony jest demontaż deskowania w stropie monolitycznym?
• Jakie są sposoby na wzmacnianie stropu na belkach stalowych?
• Omówić stropy strunobetonowe.
• Omówić stropy kablobetonowe.
• Omówić co może utrudnić wykonanie stropu kablobetonowego?
• Czy stropy kablobetonowe oprócz kabli potrzebują dodatkowo zbrojenia prętami?  
• Czy możliwy jest zupełnie inny rozstaw słupów nad i pod stropem sprężonym?
• Czy słupy w stropie sprężonym na budowie muszą być usytuowane w osiach budynku, w tej samej linii? Czy powinny tworzyć regularną siatkę w przypadku stropów płytowych?
• Jakie są warunki oparcia stropu na ścianie z betonu komórkowego?
• Narysować sposoby oparcia stropów na ścianach.
• Omówić sposoby oparcia stropów na słupach w kontekście przekazywania obciążeń.
• Omówić oparcie na ścianie murowanej, połączenie pomiędzy stropem, a ścianą murowaną.
• Omówić jakie funkcje spełnia wieniec, a także narysować układ zbrojenia w narożu i po długości wieńca.
• Omówić zjawisko klawiszowania stropów oraz temu zapobiegać?
• Omówić strop nad materiałami wybuchowymi.

•  Co to są i jakie są podstawowe zadania spełniają stropy?

• Stropy - przegrody poziome dzielące budynek na kondygnacje. Składają się z konstrukcji nośnej, warstw podłogowych i wykończenia sufitu.

  
  

   

  Zadania stropów

  Powinny spełniać następujące zadanie:

  • przenosić obciążenia stałe i użytkowe,
  • stanowić przegrody zapobiegające rozprzestrzenianiu się pożaru,
  • usztywniać ściany w płaszczyznach poziomych,
  • chronić pomieszczenia na poszczególnych kondygnacjach przed przenikaniem ciepła i dźwięków,
  • stanowić szczelna przegroda przed wilgocią, gazami, zapachami, oparami produkcyjnymi,
  • powinny charakteryzować się małą pracochłonnością przy realizacji oraz jak najmniejszym kosztem,
  • strop powinien przenosić ciężar własny i wszystkie dodatkowe obciążenia stałe oraz obciążenia użytkowe, nie wykazując równocześnie nadmiernych ugięć.

   

  W budynkach wielokondygnacyjnych korzystne jest stosowanie stropów o małych grubościach ze względu na zmniejszenie ogólnej kubatury budynku, a więc zmniejszenia zużycia materiałów potrzebnych do wykonania stropów, a także ścian. Grubość stropu musi być tak dobrana ,aby spełniał on stawiane mu wymagania dotyczące stanów granicznych nośności i użytkowania ,które mogą wystąpić w stadium realizacji  i eksploatacji budynku.

• Jaki jest podstawowy podział stropów ze względu na konstrukcję?

• Podstawowy podział stropów ze względu na rodzaj rozwiązania konstrukcyjnego przedstawiono poniżej:

  

•  Omówić rodzaje stropów drewnianych

• Strop belkowy

  Strop belkowy stosuje się najczęściej w domach murowanych lub drewnianych, wznoszonych metodą tradycyjną. Elementami nośnymi stropu mogą być belki z litego drewna albo prefabrykowane, na przykład z płyty OSB i drewna klejonego. Orientacyjne wymiary belek stropowych to: 20-40 cm wysokości, 8-20 cm szerokości i do 15 m długości. Rozstaw poszczególnych belek jest dość duży - waha się w granicach 60-150 cm. Dlatego poszycie stropu najczęściej wykonuje się z desek. Od spodu można zamontować sufit podwieszany, który osłoni elementy konstrukcyjne stropu. Można też zostawić konstrukcję odsłoniętą, co ma swoje walory dekoracyjne. Wszystkie elementy stropu drewnianego muszą być wówczas dokładniej wykonane. Jeśli zależy nam na widocznym belkowaniu sufitu warto zastosować lite drewno. Jeśli belki mają być zamknięte wewnątrz stropu, tańsze będą elementy prefabrykowane.

   

  Strop żebrowy

  Strop żebrowy wykonuje się najczęściej w domach drewnianych szkieletowych (na przykład w popularnych "kanadyjczykach"). Elementami nośnymi drewnianego stropu żebrowego są gęsto rozstawione (co 30-60 cm) żebra, a więc elementy stosunkowo cienkie i wysokie. Wykonuje się je z drewna litego, drewna klejonego, a także z drewnianych, drewnopochodnych lub drewniano-stalowych dwuteowników. Długość żeber stropowych dochodzi do 5 m. Aby uchronić je przed zwichrzeniem, pomiędzy żebrami montuje się przewiązki (stężenia) - z desek, skrzyżowanych łat drewnianych lub taśm stalowych. Do tak wykonanej konstrukcji mocuje się płyty poszycia. Poszycie stropu może być zrobione ze sklejki, z płyt wiórowych zwykłych i OSB, rzadziej z desek. Od spodu można zamontować sufit podwieszany.

  Stropy drewniane słabo izolują akustycznie, warto więc w nich stosować podwójną izolację akustyczną: pomiędzy belkami oraz w podłodze. Aby nie dopuścić do skrzypienia podłogi, płyty poszycia trzeba przykleić do belek lub oddzielić od nich podkładkami z filcu.

   

  Strop belkowo-żebrowy

  Strop belkowo-żebrowy jest połączeniem stropu belkowego i stropu żebrowego. Elementami nośnymi strop belkowo-żebrowego są belki i żebra, przy czym żebra opierają się na belkach lub mogą być do nich doczepione za pośrednictwem specjalnych metalowych wsporników. Rozpiętość tego stropu, podobnie jak belkowego, dochodzi do 15 m. Wbrew pozorom do jego budowy zużywa się mniej drewna. Koszt materiału jest więc niższy, ale za to robocizna jest droższa niż w przypadku stropów belkowych lub żebrowych.

   

  

• Jak wygląda budowa stropu z płyt kanałowych?

• Płyty kanałowe to prefabrykaty żelbetowe z betonu klasy C20/25 bądź wyższej. Klasę betonu dobiera się w zależności od projektowanej rozpiętości stropu oraz obciążeń. Cechą rozpoznawczą płyt są okrągłe, puste kanały rozmieszczone wzdłuż prefabrykatu. Dzięki pustkom element jest znacznie lżejszy. Grubość płyt kanałowych to 22 - 26 cm, a maksymalna rozpiętość to 7,2 m. Długości płyt zmieniają się co 10 cm. Najczęściej stosuje się prefabrykaty o szerokości 90 - 160 cm. Podczas projektowania konstrukcji należy pamiętać o dodatkowym zbrojeniu, które układa się między płytami. Koniecznym elementem konstrukcji stropu kanałowego jest wieniec, który scali konstrukcję. Prefabrykaty układa się na sucho, opierając je bezpośrednio na ścianach. Minimalna głębokość oparcia płyt na murze wynosi 8 cm. Aby wyeliminować zjawisko klawiszowania stropu, przestrzenie między płytami wypełnia się mieszanką betonową z dodatkiem zwiększającym jej wytrzymałość i dokładnie zagęszcza buławą wibracyjną. Dzięki temu beton uzyskuje odpowiednią klasę wytrzymałości. Wieniec betonuje się w prefabrykowanych kształtach typu U lub L, w których umieszcza się zbrojenie.

  Zaletą stropów z płyt kanałowych jest:

  • niska cena w przeliczeniu na 1 metr kwadratowy stropu,
  • łatwy i szybki montaż (również w warunkach zimowych),
  • dobra izolacja akustyczna
  • odporność na korozję odpowiadająca klasom ekspozycji XC1, XC2, XC3 bez dodatkowych zabezpieczeń
  • wymagana odporność ogniowa
  • znikome zużycie drewna na szalunki (tylko wieńce)
  • możliwość użytkowania tuż po ułożeniu
  • brak stempli
  • mniejsze zużycie betonu
  • łatwiejsze wykończenie sufitu

  Wady:

  • słaba dostępność płyt
  • konieczność dźwigu

   

  Dodatkowym atutem stropów jest innowacyjna konstrukcja obrzeży podłużnych płyt, która rozwiązuje problem zarysowań tynku.

   

  Wymiary płyty:

  • - W zależności od wielkości obciążenia zewnętrznego oraz rozpiętości wyróżniamy płyty o wysokościach: 20,0; 22,0; 24,0; 26,5; 28,0; 30,0; 32,0; 34,0 cm
  • - Płyty stropowe kanałowe posiadają rozpiętości (długość) od 240 do 780 cm ze skokiem co 10 cm.
  • -.Płyty STANDARD posiadają szerokości od 120 do 240 cm ze skokiem co 20 cm oraz dodatkowo płyty o szerokości 90 i 150 cm.
  • Pozostałe pola wypełniają płyty uzupełniające, które dzięki modułowi szerokości wynoszącemu zaledwie 1 cm pozwalają wypełnić całkowicie tarczę stropu.

   

  Oparcie na ścianach:

  • murowanych gr. 24 cm - 80 mm,
  • z betonu lekkiego lub zwykłego C12/15 - 80 mm,
  • z betonu zwykłego klasy wyższej niż C12/15 - 60 mm,
  • na belkach stalowych - 40 mm.

  Na ścianach murowanych oparcie należy realizować poprzez kształtkę wieńcową, wylewaną podkładkę żelbetową lub podkładkę murowaną z 2 warstw cegły ceramicznej pełnej na zaprawie cementowej.

  Opieranie na podporach, które maja minimum 15 cm

  Dzięki możliwości wbudowania żeber nośnych istnieje duża swoboda w rozmieszczaniu obciążeń skupionych od słupów, ścian działowych, itp.

  

• Omówić strop Akerman.

• Strop Akerman - strop monolityczny z wypełnieniem pustakami ceramicznymi o wysokości 150, 180, 200, 220 mm; oraz długość 195 i 295 mm.

  Zbrojenie żebra wykonuje się po ułożeniu pustaków w postaci jednego pręta o średnicy nie mniejszej niż 10 mm. Co drugi pręt zbrojenia dolnego żebra jest w odległości około 1/5 rozpiętości stropu odgięty do góry i zakotwiony ze skrajnym zbrojeniem wieńca. Strzemiona wykonane z prętów okrągłych o średnicy 4,5 ÷ 6 mm rozmieszcza się co 30 cm, zagęszczając rozstaw przy podporach Do wykonania stropu Akerman niezbędne jest wykonanie deskowania opartego na stemplach, które można usunąć po 28 dniach.

  

  Zalety:

  • nie wymaga ciężkiego sprzętu
  • łatwy montaż
  • łatwy dostęp materiałów
  • lekka konstrukcja (lekkie wypełnienie)

  Wady:

  • czasochłonny montaż
  • konieczne deskowanie
  • podatny na klawiszowanie
  • nie najlepsza izolacja akustyczna
  • trudność wykonania o skomplikowanych kształtach

• Omówić strop TERIVA.

• Stropy Teriva to stropy gęstożebrowe składające się z kratownicowych belek prefabrykowanych ze stopka betonowa, pustaków betonowych (z betonów lekkich) i betonu monolitycznego (nadbetonu).

  

  Etapy montażu:

  Montaż stropu rozpoczyna się od wciągnięcia na mury belek stropowych oraz rozłożenia ich wraz z pustakami deklowanymi, dzięki którym można sprawdzić prawidłowy rozstaw belek. Najmniejsza długość oparcia belek na murze lub innej podporze wynosi 8 cm.

  Należy bezwzględnie pamiętać o zastosowaniu podpór montażowych, których liczba jest uzależniona od długości belki. Jeżeli rozpiętość stropu nie jest większa niż 3,9 m, wystarczy jedna podpora w pobliżu środka stropu. Jeżeli belki są dłuższe niż 6,0 m należy umieścić podpory co 1 rozpiętości i przy ścianach.

  Po ułożeniu belek i ustaleniu rozstawu osiowego, należy wypełniać przestrzenie pustakami stropowymi, układając je w kierunku prostopadłym do belek. Układanie pustaków na stropie należy prowadzić w jednym kierunku.

  Na obrzeżach stropów na ścianach nośnych i ścianach równoległych do belek należy wykonać wieńce żelbetowe o wysokości nie mniejszej niż wysokość stropu i szerokości co najmniej 12 cm. Zbrojenie wieńców powinno składać się co najmniej z trzech prętów o średnicy nie mniejszej niż 10 mm. Zaleca się stosowanie 4 prętów średnicy 10 mm. Strzemiona o średnicy 4,5 mm powinny być rozmieszczone co 25 cm. Pręty zbrojeniowe belek należy zakotwiczyć w wieńcach. Wieńce betonuje się równocześnie ze stropem.

  Żebra rozdzielcze wykonywane są samodzielnie na budowie - zgodnie z projektem. Według dokumentacji technicznej należy wykonać żebro rozdzielcze, gdy rozpiętość stropu jest większa niż 4 m. Żebro powinno znajdować się w środkowej części stropu. Jego szerokość powinna wynosić ok. 7-10 cm, a wysokość powinna być równa wysokości stropu. Żebro rozdzielcze powinno się składać z dwóch prętów fi 10 (jeden na górze, drugi na dole), połączonych strzemionami o średnicy 4,5 mm rozstawionymi co 60 cm.

  Po ułożeniu stropu i zamontowaniu wieńców i żeber rozdzielczych należy sprawdzić poprawność wykonania stropu. Następnie należy usunąć wszelkie zanieczyszczenia i polać wodą belki i pustaki - zwłaszcza w czasie upałów.

  Zamawiana klasa betonu powinna być zgodna z dokumentacją i odpowiadająca klasie B-20.

  Betonowanie należy wykonać na całej rozpiętości, posuwając się ruchem prostopadłym do belek. Wysokość nadbetonu powinna być równa 3 - 4 cm.

   

  Zalety:

  • Nie wymaga ciężkiego sprzętu
  • Ławy montaż
  • Łatwy dostaw materiałów

  Wady:

  • Czasochłonny montaż
  • Podatna na klawiszowanie
  • Niska izolacyjność akustyczna
  • Deskowanie na brzegach + stemple
  • Trudność wykonania o skomplikowanych kształtach

   

• Omówić strop CERAM.

• Strop CERAM jest gęstożebrowym monolitycznym stropem o konstrukcji ceramiczno-żelbetowej wykonywanym na placu pudowy z gotowych elementów: belek stalowo-ceramicznych i pustaków ceramicznych. Strop ten łączy cechy stropu Akerman i Teriva. Pustaki stropowe są ceramiczne, ale układa się je na prefabrykowanych stalowo-ceramicznych belkach nośnych.

  

   

  Rozstaw belek typu CERAM

  Rozstaw belek typu CERAM wynosi 45 cm. Belki składają się z dolnego pasa złożonego z kształtek ceramicznych szerokości 12 cm, wysokości 4 cm oraz zbrojenia złożonego z trzech stalowych prętów oraz strzemion ułożonych w formie kratownicy o przekroju trójkątnym. W przypadku rozpiętości stropu powyżej 4,2 m, dolna strefa rozciągana w belkach typu CERAM, wzmacniana jest dodatkowo jednym lub dwoma stalowymi prętami.

   

  Żebra w stropie CERAM

  Jako zbrojenie główne żeber stosuje się pręty ze stali żebrowanej klasy A-III gat. 34GS w zależności od rozpiętości 10 mm przy rozpiętości do 3 m, a 16 mm przy rozpiętości do 6 m. Żeber rozdzielczych w stropie CERAM można nie wykonywać, gdy obciążenie użytkowe stropu nie jest większe nić 2,0 kN/m², a grubość płytki międzyżebrowej w najcieńszym miejscu jest nie mniejsza niż 1/10 rozstawu żeber i nie mniejsza niż 30 mm.

   

  Beton

  Pustaki ceramiczne mają wysokość 20 cm i zalewane są 3 cm warstwą betonu klasy C12/15 (B15). Warstwa ta stanowi górną płytę stropową, gdzie całkowita wysokość konstrukcyjna stropu wynosi 23 cm. Przed samym zalewaniem pustaków ceramicznych betonem należy sprawdzić, czy wszystkie otwory pustaków są szczelnie zabezpieczone, aby do pustki pustaka nie dostał się beton. Pustaki należy obficie zwilżyć wodą, aby mieszanka betonowa podczas wiązania nie zabierała wody z samych pustaków, co może powodować pękanie pustaków. Po zalaniu pustaków warstwą nadbetonu, która wynosi najczęściej 3 cm, należy pielęgnować beton polewając go obficie wodą po 24 godzinach od wykonania średnio 2-3 razy dziennie przez tydzień. W czasie upałów należy chronić beton przed nadmiernym parowaniem wody poprzez przykrycie folią, papą lub matami. Po upływie 28 dni strop powinien osiągnąć pełną wytrzymałość.

• Omówić strop WPS.

• Strop WPS (wrocławska płyta stropowa) jest to strop gęstożebrowy strop składający się z prefabrykowanych żelbetowych płyt rozłożonych na stalowych belkach. Stosowany w budownictwie mieszkaniowym, użyteczności publicznej i przemysłowym przy klasie ekspozycji X0 oraz przy remontowaniu lub modernizowaniu obiektów.

  

   

  Podstawowe wymiary:

  • Rozstaw belek: od 100 do 150 cm co 10 cm;
  • Długość płyt: od 97 do 147 cm co 10 cm;
  • Grubość płyt: 8 cm;
  • Szerokość płyt: 40 cm;
  • Minimalna wysokość belki: 14 cm;
  • Rozpiętość stropu: zazwyczaj do 6 m;
  • Ciężar stropu: 1,57 kN/m2;
  • Minimalna długość oparcia belki na murze 15 cm;
  • Oparcie płyty na belce o długości co najmniej 4 cm;
  • Grubość stropu od 23 do 33 cm w zależności od rozpiętości.

   

  Wykonanie:

  Belki owija się siatka podtynkowa i układa na równym poziomie w stałych odstępach. Co trzecia belka powinna być zakotwiona w murze. Na nich opiera się płyty układając je ściśle obok siebie. Spoiny między płytami i miejsca styku płyty z belka wypełnione są zaprawa cementowa. Następnie wylewana jest warstwa keramzytobetonu. W celu zwiększenia sztywności zabetonowuje się górne części belek. Przy rozpiętości stropu powyżej 5 m zaleca się podparcie w połowie stropu na czas prowadzenia robót budowlanych. Górna warstwę stanowią: izolacja termiczna, akustyczna i przeciwwilgociowa (papa lub folia polietylenowa). Na tak przygotowany strop układa się posadzkę.

   

  Zalety stropu WPS:

  • Krótki czas wykonania;
  • Proces montażu nie wymaga szalowania;
  • Możliwość obciążania zaraz po ułożeniu płyt;
  • Nadaje się do remontowania starych budynków (zastępuje strop drewniany i Kleina);
  • Mały rozmiar i waga elementów, strop może być montowany ręcznie

• Omówić strop DZ.

• Strop typu DZ jest stropem gęstożebrowym o konstrukcji belkowo-pustakowej. Stropy tego typu najczęściej stosowane są w budownictwie mieszkaniowym, użyteczności publicznej, a w szczególności w budownictwie szkolnym.

   
  Rozróżnia się trzy typy stropu DZ: DZ-3; DZ-4; DZ-5.

  
  

  Typy charakteryzują różne rozpiętości, wysokości konstrukcyjne stropu i wysokość pustaka. Poniżej w tabeli przedstawiono charakterystyki poszczególnych typów stropu DZ:
   
  Strop typu DZ składa się z prefabrykowanych belek żelbetowych, których rozstaw osiowy wynosi 60 cm. Cechą charakterystyczną belek w stropach DZ są strzemiona w belkach, które wystają ponad płaszczyznę pustaków, dzięki czemu następuje lepsze połączenie belki z nadbetonem. Wysokość belki wynosi 20 cm, szerokość środnika to 6 cm, a dolnej stopki 12 cm. Belki zbrojone są prętami o średnicach od 6 mm do 16 mm w zależności od rozpiętości i wartości obciążeń.

  Belki układa się w równych odstępach (60 cm w osiach belek) na szczycie ścian. Przy rozpiętości powyżej 4,5 m wymagają podparcia na środku na czas prac budowlanych a przy rozpiętości ponad 5,4 m należy stosować jedno lub więcej żeber rozdzielczych prostopadłych do belek stropowych. Pod ścianami działowymi równoległymi do belek układa się jedną lub dwie dodatkowe belki. Przestrzenie wypełnia się pustakami a na ścianach układa wieńce (belki powinny być zakotwione w wieńcu). Przed samym zalewaniem pustaków ceramicznych betonem należy sprawdzić, czy wszystkie otwory pustaków są szczelnie zabezpieczone, aby do pustki pustaka nie dostał się beton. Pustaki należy obficie zwilżyć wodą, aby mieszanka betonowa podczas wiązania nie zabierała wody z samych pustaków, co może powodować pękanie pustaków. Po zalaniu pustaków warstwą nadbetonu, która wynosi najczęściej 3 cm, należy pielęgnować beton polewając go obficie wodą po 24 godzinach od wykonania średnio 2-3 razy dziennie przez tydzień. W czasie upałów należy chronić beton przed nadmiernym parowaniem wody poprzez przykrycie folią, papą lub matami. Po upływie 28 dni strop powinien osiągnąć pełną wytrzymałość.

  
  Zalety:

  • mniejszy ciężar belki i mniejsza grubość w porównaniu do poprzednio stosowanego stropu DMS;
  • mniejsze klawiszowanie, czyli uginanie się pojedynczych belek, w porównaniu do innych stropów;
  • łatwy montaż, pustaki układa się ręcznie, nie wymagane są maszyny budowlane;

  
  Wady:

  • strop ten nie może być stosowany przy obciążeniach dynamicznych;
  • warstwa nadbetonu długo uzyskuje wymaganą wytrzymałość od 2 do 3 tygodni, przez ten czas nie można stropu obciążać.

• Omówić strop Rector.

• Stropy RECTOR są belkowo - pustakowymi, prefabrykowanymi stropami sprężonymi.

  CECHY STROPU RECTOR:

  • Rozpiętość stropu do 10 m
  • Brak żeber rozdzielczych
  • Wysokość stropu 16 - 34 cm
  • Beton C50/60 REI 30 - REI 240
  • Duża wytrzymałość
  • Brak spękań

  OPIS SYSTEMU RECTOR:

  Stropy  RECTOR składają się ze strunobetonowych belek stropowych oraz wypełnień w postaci żwirobetonowych, wibroprasowanych pustaków. Uzupełnieniem systemu są: zbrojenia przypodporowe, zgrzewane maty siatki stalowej oraz beton monolityczny wylewany na budowie.

   

  

  System RECTOR przeznaczony jest dla budownictwa mieszkaniowego jedno i wielorodzinnego, budownictwa użyteczności publicznej oraz budynków niemieszkalnych.

  Wysokość stropu (zależna od rozpiętości i obciążeń) wynosi od 16 cm do 34 cm, zaś osiowy rozstaw belek w systemie wynosi 59 lub 60 cm.

  Minimalna grubość nadbetonu wynosi 4 cm. W zależności od zastosowanego układu masa stropu wynosi 235 kg/m2 lub więcej. Minimalne zużycie betonu wynosi 48l/m2. Stropy zabezpieczone tynkiem gipsowym na siatce osiągają ognioodporność od REI 60 do REI 240.

  System stropowy RECTOR jest nowoczesnym rozwiązaniem w zakresie konstrukcji stropowych, możliwe do zastosowania na każdym poziomie budynku: piwnica lub garaż, poddasze, taras, stropodach o kącie nachylenia do 45 stopni.

  System Stropowy RECTOR może być stosowany zarówno w domach jednorodzinnych jak i budynkach mieszkalnych wielorodzinnych, budynkach handlowych, biurowych oraz podczas wymiany stropów w budynkach istniejących. Innowacyjny sposób produkcji metodą formowania belek gwarantuje doskonałe wykończenie belki oraz umożliwia łatwe układanie stropów.

  Zalety:

  • Rozpiętości wahają się od 1,0 m do 10,0 m.
  • Duża elastyczność systemu: nośność, akustyka, odporność ogniowa REI dobierane są na podstawie wytycznych projektowych.
  • Obniżenie kosztów budowy: brak konieczności wykonania żeber rozdzielczych, symboliczne zużycie stali zbrojeniowej, oszczędność na zakupie stempli, mocno zredukowana objętość nadbetonu.
  • Belki wykonane z najwyższej klasy betonu C50/60 (B-60), bez mikro-pęknięć, zredukowana grubość stropu zapobiega powstawaniu nierówności i zarysowań w posadzkach i sufitach.
  • Szeroki asortyment belek pozwala na idealne dopasowanie do każdej budowy, a niewielki ciężar) pozwala na łatwy i szybki ręczny montaż, nie wymagający fachowej wiedzy oraz użycia dźwigu.
  • Oparcie belek na ścianie tylko 5 cm + zbrojenie wystające z belek na 8 cm, poprawiające zakotwienie w wieńcu.
  • Pustaki z betonu wibroprasowanego o wysokiej wytrzymałości (wytrzymują w zawieszeniu nacisk punktowy 5x5 cm powyżej 250 kg) bez użycia żużli i popiołów, ich kształt powierzchnia i ciężar pozwala na precyzyjne dopasowanie do systemu.
  • Pustaki deklowane przy wieńcach zapobiegają wylewaniu się betonu.
  • Większa nośność lub niższa wysokość konstrukcyjna od innych stropów gęsto żebrowych, wysokość stropu jest już od 16 cm.
  • Możliwość projektowania stropu jako układy wieloprzęsłowe.
  • System kompatybilny z łącznikami balkonowymi termoizolacyjnymi.

• Omówić strop FERT.

• Stropy FERT - są to stropy ceramiczno-żelbetowe gęstożebrowe, betonowane na miejscu budowy, stosowane głównie w budownictwie jednorodzinnym.

   

  Składają się z prefabrykowanych belek ceramiczno-żelbetowych, pustaków ceramicznych i wylewanej płyty nadbetonu. Spotyka się 3 rodzaje stropów Fert: 40, 45, 60 (liczby równe rozstawowi osiowemu żeber). Belki prefabrykowane typu Fert stanowiące po zabetonowaniu żebro konstrukcyjne stropu, składają się z dolnego pasa złożonego z kształtek ceramicznych szerokości 12 cm, wysokości 4 cm i długości 25 cm, zbrojenia złożonego z trzech prętów stalowych, z których dwa znajdują się w pasie dolnym i jeden w pasie górnym oraz strzemion ze stali o średnicy 4,5 mm ułożonych w formie kratownicy o przekroju trójkątnym i łączących zbrojenie górne ze zbrojeniem dolnym. Dolną stopkę żebra stanowi kształtka ceramiczna wypełniona betonem klasy B20. Górną część żebra i płytę betonuje się po ułożeniu belek i pustaków betonem klasy B15.

  Pustaki Fert mają długość 30 cm, wysokość 20 cm i szerokość odpowiednio 32, 37 i 52 cm. W dolnej części mają wrąb dostosowany do ułożenia na dolnej stopce belek. Pustaki należy układać z pomostów roboczych. Pustaki nie powinny opierać się na ścianach, na których układane są belki. Układanie belek należy rozpoczynać od tych belek, które są przeznaczone na żebra pod ścianki działowe równolegle do kierunku belek stropowych, przy czym żebro w tym miejscu powinno być wzmacniane przez ułożenie obok siebie dwóch belek, lub w sposób podany w projekcie stropu. Żebra układa się na częściowym deskowaniu. Przy modularnej rozpiętości stropu większej niż 4,5 m należy wykonać w środku rozpiętości stropu żebro rozdzielcze szerokości 7-10 cm, zbrojone dwoma prętami stalowymi średnicy nie mniejszej niż 10 mm.

  Zalety:

  • Nie wymaga ciężkiego sprzętu
  • Łatwy montaż
  • Łatwy dostaw materiałów

   

  Wady:

  • Czasochłonny montaż
  • Podatna na klawiszowanie
  • Niska izolacyjność akustyczna
  • Deskowanie na brzegach + stemple
  • Trudność wykonania o skomplikowanych kształtach

• Omówić strop Porotherm (na przykładzie Porotherm 62,5).

• Stropy Porotherm zalicza się do stropów gęstożebrowych. Wśród stropów wykorzystujących pustaki ceramiczne jest rozwiązaniem najnowocześniejszym. Zastosowanie ceramiki poryzowanej (zwanej ciepłą) sprawia, że stropy Porotherm charakteryzują się lepszą izolacyjnością termiczną i akustyczną, niż gdybyśmy zastosowali ceramikę tradycyjną.

  Wykonuje się go z gotowych elementów - belek nośnych i pustaków ceramicznych.

  Rozstaw belek stropowych 62,5 cm - to wariant stropu, który przeznaczony jest pod domy mieszkalne (typowe rozpiętości i obciążenia użytkowe stropu). Z kolei rozstaw belek na 50 cm ma zastosowanie w budynkach wymagających stropów o dużej wytrzymałości. Strop dostępny jest również w trzech wysokościach pustaków: 19, 23 i 27 cm. Wraz z warstwą nadbetonu grubości 4 cm wysokości konstrukcyjne stropu wynoszą kolejno: 19, 23 i 27 cm. Belki mają rozpiętość 1,75 - 8,25 m.

  

• W jakim celu stosuje się żebra rozdzielcze w stropach gęstożebrowych?

• W stropach o rozpiętości powyżej 4,0 m należy stosować żebra rozdzielcze. Jeżeli rozpiętość stropu jest mniejsza niż 6,0 m stosuje się co najmniej jedno żebro rozdzielcze zaprojektowane w pobliżu środka rozpiętości stropu. Przy rozpiętości stropu większej niż 6,0 m stosuje się co najmniej dwa żebra rozdzielcze, przy czym odległość między podporami stałymi i żebrami oraz między żebrami powinna wynosić około 1/3 rozpiętości stropu. Szerokość żebra rozdzielczego powinna wynosić 70 ÷100 mm, a wysokość powinna być równa wysokości stropu.

  Zbrojenie żebra rozdzielczego powinny stanowić dwa pręty (jeden górą, jeden dołem) o średnicy nie mniejszej niż fi12, połączone strzemionami fi4,5, rozstawionymi co 0,6 m. Pręty zbrojenia żeber rozdzielczych powinny być zakotwione w wieńcach lub podciągach prostopadłych do tych żeber, na długości minimum 0,5 m.

  

• Omówić strop FILIGRAN.

• Stropy typu Filigran to stropy płytowe, zespolone. Jedną z zalet stropów Filigran jest wysoka izolacyjność akustyczna. Płyta stropowa Filigran umożliwia również dowolność kształtowania stropowej powierzchni.

  Budowa:

  Przygotowywane w zakładzie produkcyjnym prefabrykowane cienkie płyty żelbetowe, będące częścią zespolonego stropu żelbetowego, mają grubość 4,5 - 7 cm. Zbrojone są stalowymi kratownicami przestrzennymi oraz dodatkowymi prętami układanymi równolegle oraz prostopadle do kratownic. Ze względów konstrukcyjnych (grubość płyty oraz wysokość dźwigarów kratowych) całkowita wysokość stropu Filigran łącznie z warstwą nadbetonu nie może być mniejsza niż 12 cm. Kratownice stalowe usytuowane są równolegle do dłuższego boku płyty stropowej w rozstawie nie większym niż 0,75 m. W monolitycznej warstwie betonu - na budowie - układa się zbrojenie dodatkowe, na przykład zbrojenie przy podporze. Zespolenie dwóch warstw stropu Filigran - prefabrykowanej i monolitycznej - zapewniają częściowo zabetonowane w stropie stalowe kratownice przestrzenne oraz chropowata powierzchnia płyt prefabrykowanych.

  Maksymalne wymiary:

  W stropie Filigran kratownice stalowe nadają płytom prefabrykowanym odpowiednią sztywność w czasie transportu oraz podczas wykonywania stropu. Kształt płyt stropowych, a tym samym kształt stropu może być zupełnie dowolny: prostokątny, trójkątny, trapezowy, półkolisty, łukowy, nieregularny, itd. W płytach uwzględnia się również wszystkie niezbędne otwory i wycięcia na krawędziach płyt przewidziane w dokumentacji, na przykład otwory na kominy. Również dowolnie przyjmuje się wymiary płyt prefabrykowanych. Jednak ze względu na transport (dopuszczalne maksymalne szerokości przewożonych transportem kołowym elementów) przyjmuje się długość płyt od 2,40 do 7,80 m, a szerokość od 0,60 do 2,50 m. Maksymalna szerokość płyt to 2,70 m, a długość może wynosić nawet 12,00 m.

   

   

  Montaż:

  Płyty przewozi się na budowę i tam - zgodnie z załączonymi do projektu rysunkami montażowymi - montuje dźwigiem. Jednym samochodem przewozi się około 150 m2 płyt. Koszt projektu oraz koszt transportu zawarte są w całkowitym koszcie stropu. Dostawę płyt prefabrykowanych można zamówić na konkretną godzinę, tak więc można, ale nie trzeba ich składować na budowie - można je montować prosto "z kół". Masa 1 m2 płyty grubości 5 cm wynosi około 125 kg, czyli płyta o wymiarach 2,50/6,00 m waży około 1875 kg. Przed montażem płyt trzeba przygotować podpory montażowe: ustawić je w rozstawie określonym w projekcie i wypoziomować . Na podporach stałych (na przykład ścianach) układa się warstwę zaprawy cementowej grubości 2 cm. Niektórzy producenci dopuszczają (jeżeli głębokość oparcia płyty na podporze jest mniejsza niż 4 cm) układanie płyt bezpośrednio na podporze. Na tak przygotowanych podporach stałych i montażowych układa się płyty. Montują je trzy osoby: jedna obsługuje dźwig, a dwie korygują ułożenie płyt na podporach. Numer przyporządkowany każdej płycie ułatwia jej lokalizację. Następnie zbroi się wieńce oraz układa dodatkowe zbrojenie warstwy monolitycznej przewidziane w projekcie. Otwory w stropie zabezpiecza się przed wypełnieniem mieszanką betonową: mniejsze otwory - styropianem, a większe - deskami. Kratownice przechodzące przez światło otworu pozostawia się w prefabrykacie aż do czasu usunięcia podpór montażowych, a następnie wycina. Po zakończeniu montażu zbroi się też podłużne styki płyt (na zdjęciu) siatką lub prętami (minimalne zbrojenie: pręty średnicy 6 mm, długości 0,48 m w rozstawie 0,30 m). Zbrojenie to zapobiega klawiszowaniu, czyli nierównomiernemu odkształcaniu się poszczególnych fragmentów stropu. Na tak przygotowaną konstrukcję układa się warstwę betonu klasy minimum C20/25, wykonując jednocześnie wieńce na ścianach oraz podciągi. Ściany wyższej kondygnacji można budować zanim strop - po 28 dniach - uzyska pełną wytrzymałość.

  

  Zalety:

  • skrócenie czasu wykonywania stropu na budowie; na budowę przywozi się gotowe prefabrykaty, w których znajduje się zbrojenie dolne stropu; na miejscu układa się tylko zbrojenie na styku płyt, miejscowe zbrojenie górne oraz układa warstwę betonu monolitycznego; strop powierzchni 300 m2 można ułożyć w dwa dni;
  • eliminacja deskowania; warstwę betonu układa się na płytach prefabrykowanych, które będąc elementem konstrukcji są jednocześnie deskowaniem traconym;
  • nieskomplikowany montaż; konstrukcja stropu nie wymaga wykonywania żeber rozdzielczych, a ewentualne wzmocnienie stropu (na przykład pod cięższą ściankę działową) można wykonać już w zakładzie produkcyjnym, zagęszczając zbrojenie (kratownice);
  • ograniczenie ilości prac wykończeniowych; powierzchnia płyt od strony sufitu jest bardzo gładka; nie wymaga wyrównywania i tradycyjnego tynkowania; specjalnie ukształtowane styki płyt wystarczy zaszpachlować, a powierzchnię płyt pomalować farbą lub położyć tapetę; w płytach prefabrykowanych już w zakładzie produkcyjnym można umieścić puszki elektryczne, a przed ułożeniem warstwy nadbetonu na powierzchni płyt rozłożyć kable elektryczne;
  • bardzo duże możliwości konstrukcyjne: duże rozpiętości - nawet do 12 m, oparcie stropu bezpośrednio na słupach, wykonanie belek ukrytych w grubości stropu i w efekcie otrzymanie gładkiej płaszczyzny sufitu; projektanci wybierają najbardziej korzystny schemat pracy konstrukcji i optymalnie dobierają zbrojenie stropu oraz jego grubość; projektowanie stropu i jego optymalizację najlepiej rozpocząć już na etapie wykonywania projektu architektonicznego;
  • dowolny kształt stropu; cały strop - łącznie z płytami balkonowymi - można wykonać w jednej technologii; praktycznie nie ma ograniczeń wynikających z kształtu stropu.

  Wady:

  • przy zastosowaniu ich na budowie domu jednorodzinnego konieczne jest użycie dźwigu,
  • strop Filigran wymaga bardzo precyzyjnego wykonania ścian - muszą być one usytuowane dokładnie w zaprojektowanych osiach, gdyż płyty prefabrykowane produkowane są z dużą dokładnością i nie ma możliwości korygowania ich wymiarów na budowie,
  • wymaga oddzielnego projektowania ma każdy obiekt, nie ma unifikacji systemowej,
  • konieczność pielęgnacji nadbetonu,
  • relatywnie dość wysoki koszt.

• Jaki rozstaw podpór (stempli) należy przyjąć podczas wykonywania stropu FILIGRAN i TERIVA? Kiedy podpory (stemple) można zdemontować?

• Podparcie stropu podporami (stemplami) zarówno stropu FILIGRAN i TERIVA wykonuje się w rozstawie maksymalnie co 2 m. Podpory (stemple) można zdemontować po czasie aż beton uzupełniający osiągnie wytrzymałość na ściskanie 75% wartości projektowanej.

• Omówić zalety stropu Filigran.

• Zalety stropu FILIGRAN:

  • połączenie atutów stropu monolitycznego oraz stropu prefabrykowanego
  • zawiera wytrzymałość stropu monolitycznego oraz łatwość montażu płyt prefabrykowanych
  • możliwość dostosowania płyty do potrzeb konstrukcji
  • dostosowanie płyty do obciążeń, nadawanie im dowolnych kształtów oraz możliwość wykonania wszelkich otworów na etapie produkcji ułatwia proces projektowania.
  • dzięki dużej możliwości dokładnego wykonania płyt i montażu ułatwiony jest proces samej budowy.

  

• Omówić strop Kleina.

• Strop Kleina - jest to stalowo-ceramiczna pozioma przegroda konstrukcyjna - strop składający się z belek stalowych (najczęściej dwuteowników) oraz płyt utworzonych z cegieł ceramicznych zespolonych zaprawą cementową. Płyty zbrojone są w dolnej części spoin prętami stalowymi lub płaskownikami.

  Opierają się na dolnych stopkach belek. Podczas ich wykonywania konieczne jest użycie pełnego deskowania. Deski lub płyty szalunkowe układa się prostopadle do żeber nośnych.

  

  W zależności od obciążeń murowana jest:

  • płyta lekka (cegły ułożone na płask - 6,5 cm, ciężar płyty 1,17 kN/m2), 
  • półciężka (6,5 cm z żebrami wzmacniającymi, ciężar płyty 1,95 kN/m2),
  • ciężka (cegły ułożone na wozówce - 12 cm, ciężar płyty 2,15 kN/m2).

   

   

  Wymagania projektowe

  Parametry stropu zależą od zakładanych obciążeń, wymiarów przegrody i wymaganej nośności.

  Wymiary belek: wysokość 8-24 cm, rozpiętość 0,8-2,4 m, rozstaw 100-160 cm (max. 240).

  Zbrojenie: pręty 5,5-8 mm lub płaskowniki 1x20 mm do 2x30 mm

  Sposób podparcia belek stalowych:

  • wieniec żelbetowy, gdy ściana ma budowę warstwową lub ograniczoną wytrzymałość
    na ściskanie
  • bezpośrednio na murze, gdy ściana została wzniesiona z cegły pełnej lub kamienia,
  • na poduszce betonowej lub 4 warstwach wymurowanych z cegły pełnej, gdy ściana wykonana została z ceramiki poryzowanej, pustaków, cegły kratówki lub dziurawki.

• Omówić strop grzybkowy.

• Strop grzybkowy - bezbelkowy monolityczny strop żelbetowy wykonywany bezpośrednio na budowie oparty na słupach zakończonych charakterystyczną głowicą w kształcie grzyba.

   

  Stropy grzybkowe pod względem odkształceń i rozmieszczenia zbrojenia podobne są do stropów krzyżowo zbrojonych. Zasadniczą cechą odróżniającą je jest brak żeber i podciągów, ponieważ płyta stropowa opiera się bezpośrednio na słupach zakończonych głowicą w kształcie odwróconego ściętego ostrosłupa lub stożka. Stropy stosuje się głównie w obiektach przemysłowych, gdzie występują duże obciążenia użytkowe (powyżej 5 kN/m2) i jednocześnie wymagane są wyższe od przeciętnej warunki oświetleniowe lub higieniczne, tj. w szpitalach, sanatoriach czy fabrykach chemicznych.

   

  Zadaniem głowicy jest zwiększenie sztywności połączenia płyty ze słupem, zmniejszenie rozpiętości płyty oraz zwiększenie powierzchni przekroju płyty, w miejscu, gdzie występują naprężenia ścinające przenoszone przez słup (tzw. powierzchnię płyty na przebicie). Ze względu na (niewielkie w porównaniu z pozostałą częścią słupa) siły działające wewnątrz głowicy zbrojenie nie jest konieczne. Jednak ze względu na zwiększenie stosunkowo małej sztywności układu stosuje się w głowicy krótkie pręty zbrojeniowe o średnicy 6÷8 mm. W głowicy kielichowej zalecane są dwa pręty zbrojeniowe, oddzielnie dla każdej części, zamiast jednego załamanego, by przeciwdziałać miażdżeniu betonu przez rozciągany pręt.

   

  

   

  Wyróżnia się trzy typy głowicy:

  • prostą - w kształcie odwróconego ostrosłupa lub stożka;
  • prostą z płytą - w kształcie odwróconego ostrosłupa lub stożka z płytą górną;
  • kielichową - w kształcie odwróconego podwójnego ostrosłupa lub stożka.

   

  Słupy mogą być kwadratowe, prostokątne, okrągłe i wieloboczne. Słupy prostokątne projektuje się tak, by wymiary boków słupa oraz rozstaw słupów w siatce konstrukcyjnej nie różniły się o więcej niż 20%. Wymiary słupów powinny spełniać trzy poniższe warunki: 

  • d>=1/20*L
  • d>=1/15*H
  • d>=30cm

  gdzie L - rozpiętość (odległość między słupami), H - wysokość kondygnacji  

   

  Grubość płyty wynosi co najmniej 1/32 maksymalnej rozpiętości, przy czym nie powinna być mniejsza niż 15 cm.

  t>=1/32*Lmax

  gdzie t - grubość płyty stropowej, L_max - maksymalna rozpiętość

   

  Zbrojenie układa się w dwóch kierunkach, równolegle do siatki konstrukcyjnej. Czasami stosuje się dodatkowe zbrojenie po przekątnych uzyskując gęstą siatkę zbrojenia czterokierunkowego.

   

  Zalety:

  • zwiększenie użytkowej objętości (kubatury) kondygnacji; w stropie krzyżowo zbrojonym z podciągami wysokość konstrukcji (grubość stropu wraz z wystającymi belkami) wynosi 45÷50 cm, podczas gdy w stropie grzybkowymi grubość ta (łącznie z płytą górną głowicy) wynosi 20÷30 cm;
  • oszczędność deskowań i rusztowań w czasie wykonywania stropu przez zmniejszenie powierzchni deskowania, która wynika z braku wystających belek stropowych;
  • dobre doświetlenie wnętrza i łatwość utrzymywania czystości, również dzięki brakowi belek i gładkiej powierzchni sufitu.

  Wady:

  • niewielka sztywność układu w porównaniu do stropów żebrowych stężonych systemem żeber i podciągów,
  • znaczna liczba słupów (w porównaniu do stropu krzyżowo zbrojonego), co zmniejsza funkcjonalność pomieszczeń, zwłaszcza w obiektach przemysłowych.

• Omówić sposób wykonania stropu podwieszonego do istniejącego stropu drewnianego?

• Strop/sufit podwieszany to dodatkowe obciążenie dla stropu drewnianego.

   

  Technologia:

  1. Zabezpieczenie podłogi
  2. Naniesienie poziomów na ściany
  3. Przykręcenie łat głównych do legarów co ok. 80 cm
  4. Prostopadle do łat głównych przykręcić konstrukcję dolną, pierwszą i ostatnią łatę - 15 cm od ściany
  5. Pionowość łat uzyskamy dzięki stosowaniu wkrętów poziomujących
  6. Styk ściana sufit - specjalna taśma eliminująca naprężenia między ścianą a sufitem
  7. Montaż płyt GK od narożnika, prostopadle do konstrukcji dolnej
  8. Płytę przykręcać wkrętami do drewna, w rozstawie ok. 15 cm
  9. Zagruntować powierzchnie cięte
  10. Przeszpachlować łączenia płyt

• Omów strop kasetonowy.

• Stropy kasetowe są to inaczej stropy rusztowe o znacznej liczbie przenikających się żeber. Podparciami tych stropów są obwodowe ściany lub podciągi rozmieszczone na obwodzie. Zastosowanie podparcia obwodowego jest celowe z uwagi na dwukierunkową wówczas pracę żeber.

  Stropy kasetowe wykonuje się jako:

  • monolityczne,
  • prefabrykowane,
  • monolityczno-prefabrykowane.

  

  Obrys stropu może mieć różny kształt, dostosowany do rozwiązań architektonicznych obiektu. Również układ żeber może być różny, zarówno prostoliniowy jak i krzywoliniowy. Oczywiście z uwagi na pracę konstrukcji najbardziej pożądany jest strop o rzucie kwadratu z prostoliniowymi żebrami.

  Stropy kasetonowe stosowane są gdy duże obciążenia użytkowe połączone są z wymogiem znacznych rozpiętości stropu 10 m do 20 m. Zastosowanie w budynkach przemysłowych, magazynach, archiwach itp.

   

  Zalecenia projektowe i obliczeniowe.

  • Wysokość żeber powinna wynosić 1/25 -1/20 lk gdzie lk - mniejsza rozpiętość układu żeber stropu. Z reguły na obu kierunkach przyjmowana jest jednakowa wysokość żeber.
  • Przy rozstawie żeber ("a" i "b") nie przekraczającym 1 m strop można uważać za gęstożebrowy Przy rozstawie większym niż 1 m strop należy rozpatrywać jako ruszt belkowy
  • Najbardziej korzystna jest sytuacja, kiedy lk = ld oraz a = b, bowiem wówczas żebra obu kierunków są jednakowo wytężone, gdzie ld -większa rozpiętość układu żeber stropu.
  • Za racjonalne należy uznać również wymiary stropu ld:lk =< 1,5.
  • Jeżeli ld:lk >=1,5, wówczas pracują głównie żebra krótszego kierunku a żebra dłuższego kierunku nie są w pełni wykorzystane. Celowym jest wówczas (ale nie jest to obligatoryjne) zastosowanie podciągu (lub podciągów), dzielącego strop na pola ld:lk =< 1,5

• Płyty stropowe skrzynkowe z drewna klejonego i żelbetu.

• Najistotniejsze właściwości stropów skrzynkowych:

  • wysoka wytrzymałość,
  • dużo większa do uzyskania rozpiętość bez stosowania podpór w porównaniu ze standardowymi rozwiązaniami,
  • możliwość ocieplenia strop może zostać wypełniony izolacją celulozową uzyskuje wówczas bardzo dobre parametry termoizolacyjne i akustyczne tłumiące hałas,
  • wyjątkowo wysoka odporność na skręcanie,
  • niska waga stropu.

   

  Zastosowanie stropów skrzynkowych z drewna:

  • w budynkach jedno- lub wielorodzinnych, budynkach użyteczności publicznej, obiektach handlowych i przemysłowych itp., a także przy remontach istniejących budynków. W budownictwie mieszkaniowym możliwe jest wykonanie stropu przenoszącego wymagane obciążenia użytkowe przy rozpiętości do 9 m bez dodatkowego podparcia.
  • w halach z konstrukcją z drewna klejonego lub halach stalowych. Powierzchnia paneli stropowych wykonana jest ze sklejki i stanowi idealne podłoże do wykonywania pokrycia dachowego. W przypadku takiego zastosowania stropów skrzynkowych strop skrzynkowy zastępuje również płatwie.
  • baseny - zastosowany jako stropodach na klejonych drewnianych konstrukcjach basenów eliminuje problem wykraplania się pary wodnej na pokryciach z blach trapezowych.
  • doskonale sprawdza się przy remontach starych budynków - np. kamienic, gdzie istnieje konieczność wymiany stropów.
  • w pawilonach handlowych i innych obiektach użyteczności publicznej sprawdzi się jako strop dużej nośności - przy rozpiętości 6 m przenosi obciążenie użytkowe do 6000 N/m² przy grubości stropu 288 mm.
  • stropy te stosowane są w piwnicach, pomieszczeniach magazynowych i w obiektach przemysłowych oraz wszędzie tam, gdzie nie zależy nam na gładkiej powierzchni sufitu.

   

  Stropy skrzynkowe żelbetowe:

  Stropy te stosowane są w piwnicach, pomieszczeniach magazynowych i w obiektach przemysłowych oraz wszędzie tam, gdzie nie zależy nam na gładkiej powierzchni sufitu.

  Ze względu na małe odstępy między żebrami deskowanie stropu stanowią skrzynki drewniane bez dna, o długości 1,00-1,20 m, ustawione na deskach zamykających od dołu deskowanie żebra Skrzynki zbija się z krótkich desek odpadowych o grubości 19-25 mm. Gdy beton osiągnie odpowiednią wytrzymałość, strop rozdeskowuje się, skrzynki wyjmuje się i używa do deskowania stropu w innym pomieszczeniu. W celu ułatwienia rozdeskowania stropu skrzynki przed betonowaniem powinny być posmarowane środkiem zmniejszającym przyczepność betonu do drewna (roztworem pasty mydlanej, zawiesina gliniana, zużytym olejem maszynowym itp.).

  Stosuje się również stropy z żebrami zwężającymi się ku dołowi, wówczas skrzynki mają kształt trapezowy i łatwo je wyjmować. Żebra stropów gęstożebrowych monolitycznych mają wysokość do spodu płyty 15-20 cm, a szerokość 8-l0 cm. Jeżeli planowane jest wykonanie gładkiego podwieszonego sufitu z płyt wiórowocementowych, paździerzowych lub pilśniowych, ze spodu żeber należy wypuścić druty umożliwiające podwiązanie podsufitki.

  Belki nośne mogą się niezależnie od siebie uginać, a to objawia się rysami i pęknięciami. Efekt ten nazywany jest klawiszowaniem.

  

• Omówić zalety i wady stropów monolitycznych.

• Zalety stropów monolitycznych:

  • Niewielka wysokość konstrukcyjna stropu w stosunku do innych rozwiązań.
  • Posiadają dobre współczynniki izolacyjności dźwiękowej
  • Dopuszcza się stosowanie dużych rozpiętości - swoboda w kształtowaniu przestrzeni w budynku
  • Stropy monolityczne funkcjonują jako elementy usztywniające konstrukcję
  • Nie ulegają klawiszowaniu - czyli nie występuje zjawisko ugięcia pojedynczych elementów stropu na skutek obciążenia lokalnego - strop działa jako jednolity utwór
  • Szeroki wybór i dostępność materiałów wykonawczych
  • Możliwość wykonania stropów w nietypowym kształcie oraz łatwego przygotowania otworów. Praktycznie pełna dowolność w kształtowaniu płaszczyzny stropu
  • Brak konieczności wykorzystania ciężkiego sprzętu do wykonania stropu

   

  Wady stropu monolitycznego:

  • Pracochłonność wykonania - konieczność szalowania i dokładnego układania elementów stalowych.
  • Długi okres utwardzania betonu - strop wymaga długiego okresu 2-4 tygodni zanim będzie można go użytkować. Ponadto stropy tradycyjne, belkowo-żebrowe wymagają kilkukrotnie więcej czasu ze względu na kolejność wykonania elementów i ich utwardzanie.
  • Wysoka cena - Dotyczy to zarówno stali, betonu jak i koniecznych do ułożenia stropu pracowników i opłacenia ich roboczogodzin.
  • Konieczność wykonania bardzo dokładnego i szczegółowego projektu konstrukcyjnego.
  • Potrzeba wysoce wykwalifikowanych pracowników do zbrojenia i zacierania stropu.
  • Duży ciężar stropu.

• Jak wygląda betonowanie stropu?

• Betonowanie elementów na placu budowy składa się z następujących etapów:

  • Ustawienie szalunków
  • Przygotowanie i montaż zbrojenia
  • Wytwarzanie mieszanki betonowej
  • Przygotowanie betonowania
  • Betonowanie
  • Pielęgnacja betonu

  

  Ad. 1) Ustawienie szalunków

  Szalunki montowane są zgodnie z dokumentacją techniczną. Sztywność i niezmienność wymiarów konstrukcji zapewniają deskowania i rusztowania. Deskowanie powinno być szczelne, aby beton nie wyciekał. Szalunek można zrobić na budowie z drewna lub użyć gotowych systemów szalunkowych. Ze względu na duży ciężar jaki musi przenieść deskowanie wymaga ono starannego przygotowania. W zależności od rozpiętości i grubości stropu podpory rozmieszcza się co 0,5 do 1m. Im większa rozpiętość i grubość tym gęściej stawia się stemple.

   

  Ad. 2) Przygotowanie i montaż zbrojenia

  Przygotowanie zbrojenia obejmuje czyszczenie, prostowanie, cięcie i gięcie. Po przygotowaniu przystępuje się do montażu zbrojenia. Zbrojenie należy układać w deskowaniu w taki sposób, aby nie doszło do uszkodzeń i przemieszczeń podczas betonowania. W zależności od projektu i przewidywanych obciążeń zbrojenie może być prostsze i składać się tylko z dolnej siatki oraz zbrojenia przypodporowego lub nieco bardziej pracochłonne w postaci siatki dolnej i górnej. Dolne zbrojenie należy układać na specjalnych podkładkach dystansowych zapewniających odpowiednie otulenie. Mogą to być podkładki wykonane z plastiku lub betonu. Mają one postać kółek, do mocowania na prostych prętach oraz na prętach pionowych lub walców do mocowania w miejscu skrzyżowań prętów.

   

  Ponadto pomiędzy pręty siatki dolnej górnej należy włożyć stalowe podkładki z drutu zwane potocznie wężami. Utrzymują one pręty we właściwym położeniu zapobiegając ich uginaniu się pod własnym ciężarem. W celu ułatwienie prowadzenia prac instalacyjnych warto na tym etapie przewidzieć i zabezpieczyć otwory w stropie, którymi poprowadzone będą piony instalacyjne. Mniejsze otwory można wypełnić styrodurem zaś większe będą wymagały wzmocnienia skrzynkami zbitymi z desek. Może też okazać się, że konieczne będzie ułożenie dodatkowe zbrojenie przy narożnikach otworu.

   

  Ad. 3) Wytwarzanie mieszanki betonowej

  Proces wytwarzania mieszanki betonowej składa się z przygotowania składników, dozowania i mieszania składników. Po wykonaniu wymienionych czynności przystępuje się do transportu mieszanki do miejsca jej wbudowania.

   

  Ad. 4) Przygotowanie betonowania

  Przed przystąpieniem do betonowania należy sprawdzić poprawności wykonania wcześniejszych robót związanych z betonowaniem.

   

  Ad. 5) Betonowanie

  Podczas betonowania należy pamiętać o kontrolowaniu stanu deskowania i rusztowania. Mieszankę należy zabezpieczyć zgodnie z występującymi warunkami atmosferycznymi. Zabezpieczenia obejmują ochronę przed deszczem, wysokimi i niskimi temperaturami. Skład mieszanki betonowej musi być zgodny z receptą roboczą. W pierwszej kolejności zalewa się wieńce oraz ewentualne żebra i podciągi, zwracając uwagę na dobre zagęszczenie mieszanki za pomocą wibratora wgłębnego. Podczas betonowania stropu należy na bieżąco wyrównywać warstwę betonu i sprawdzać jej grubość.

   

  Ad. 6) Pielęgnacja betonu

  Pielęgnacja betonu zapewnia wytrzymałość betonu na czynniki zewnętrzne takie jak różnice temperatur, drgania i wibracje. Odpowiednio pielęgnowany beton jest zabezpieczony przed utratą warunków cieplno-wilgotnościowych. Konieczne jest zapewnienie odpowiednich warunków podczas dojrzewania betonu. Aby dojrzewający beton nie popękał konieczne jest utrzymanie odpowiedniej wilgotności poprzez polewanie go wodą. Beton osiąga swoją wytrzymałości po 28 dniach. W przypadku gdy rozpiętość stropów nad poszczególnymi pomieszczeniami nie przekracza 6 metrów można usunąć deskowanie po 14 dniach pozostawiając jedynie podpory w środku rozpiętości i pod osiami ścian stawianych na nowo wylanym stropie. Przy większych rozpiętościach podparcie powinno zostać zdemontowane dopiero po 28 dniach.

   

  W procesie betonowania występują następujące etapy dojrzewania betonu:

  1. Mieszanka betonowa
  2. Młody beton (etap przejściowy)
  3. Stwardniały beton

• Jakie są minimalne grubości płyt stropowych żelbetowych?

• Minimalne grubości żelbetowych płyt stropowych wynoszą odpowiednio:

  • - prefabrykowane - 40 mm (nad przejazdami 100 mm),
  • - betonowane na miejscu - 60 mm (nad przejazdami - 120 mm).

• W jaki sposób dobiera się wstępne wymiary przekrojów poprzecznych elementów żelbetowych stropów?

• Poniżej przedstawione wzory dot. wstępnego doboru wstępnych przekrojów poprzecznych elementów żelbetowych stropów:

  

• Jak wygląda konstrukcja stropu płyta-żebro-podciąg?

• Poniżej przedstawione najważniejsze elementy stropu typu płyta-żebro-podciąg.

  

• Opisać żebro rozdzielcze w stropie gęsto żebrowym.

• Żebra rozdzielcze są prostopadłe do belek nośnych stropu. Odpowiadają za współpracę belek w przenoszeniu obciążeń.

  Obciążenia, znajdującego się nad jedną z belek, nie przenosi tylko ona sama, lecz pomagają jej w tym sąsiednie żebra np. gdy murowana ściana działowa jest postawiona nad jednym żebrem stropowym, to podczas projektowania jego zbrojenia przyjmuje się, że ściana ta obciąży go jedynie w 50%, a po 25% jej ciężaru przejmą dwa sąsiednie żebra.

   

  Żebra te stosuje się w zależności od rozpiętości belek nośnych:

  • Do 3,0 m rozpiętości nie stosuje się żeber rozdzielczych
  • Od 3,0 do 4,5 m zaleca się stosowanie jednego żebra rozdzielczego
  • Od 4,0 do 6,0 m stosuje się dwa żebra rozdzielcze.

   

  Żebra rozdzielcze stosuje się też gdy oprócz równomiernie rozłożonych sił, będą na nich także znaczne obciążenia skupione.

  Żebra znajdują się pomiędzy rozsuniętymi pustakami na szerokość żebra tj. 7-10 cm. Pod rozsuniętymi pustakami wykonuje się deskowanie podparte stemplami. Odległość między żebrami nie powinna przekraczać 2m. Żebro rozdzielcze zbroi się dwoma prętami stalowymi, górnym i dolnym, o średnicy 10-12 mm. Połączone są one co 30 cm strzemionami w kształcie litery S, z drutu o przekroju 4,5-6 mm. Pręty zbrojenia żebra rozdzielczego zakotwiane są w wieńcach.

  Żebra rozdzielcze poza rozdzielaniem obciążeń skupionym na kilka belek, zapobiegają tzw. "klawiszowaniu" nierównomiernie obciążonego stropu gęstożebrowego, które objawia się powstaniem rys wzdłuż belek częściowo prefabrykowanych.

  

•  Od czego uzależniony jest demontaż deskowania w stropie monolitycznym?

• W przypadku gdy rozpiętość stropów nad poszczególnymi pomieszczeniami nie przekracza 6 metrów można usunąć deskowanie po 14 dniach pozostawiając jedynie podpory w środku rozpiętości i pod osiami ścian stawianych na nowo wylanym stropie. Przy większych rozpiętościach podparcie powinno zostać zdemontowane dopiero po 28 dniach.

   

  Czas po którym możemy zacząć demontaż deskowania stropu jest uzależniony od warunków atmosferycznych i pielęgnacji :

  • boczne elementy deskowań (obstawki) można usunąć po osiągnięciu przez beton wytrzymałości zapewniającej nieuszkodzenie powierzchni oraz krawędzi elementu,
  • nośne deskowanie konstrukcji można usunąć po osiągnięciu przez beton wytrzymałości: 15 MPa w okresie letnim, 17,5 MPa w okresie zimowym.

   

   W budynkach wielokondygnacyjnych:

  • usuwanie podpór znajdujących się pod betonowanym stropem jest niedopuszczalne, 
  • podpory deskowania niżej położonego stropu mogą być usunięte tylko częściowo, pod wszystkimi belkami i podciągami o rozpiętości 4 m i większej powinny pozostać stemple w odległości min. 3 m,
  • całkowite usunięcie deskowania stropów leżących niżej może nastąpić pod warunkiem osiągnięcia przez beton wytrzymałości projektowej.

• Jakie są sposoby na wzmacnianie stropu na belkach stalowych?

• Najczęściej stosowanym rozwiązaniem w zakresie wzmacniania stalowych belek stropowych jest zwiększenie (rozbudowanie) ich przekroju poprzecznego poprzez dospawanie elementów wzmacniających - kształtowników walcowanych (kątowników, ceowników itp.), rur, prętów stalowych lub nakładek z blachy. Najlepszy efekt wzmocnienia przekrojów zginanych uzyskuje się w przypadku maksymalnego oddalenia od osi obojętnej dospawanych elementów wzmacniających - następuje wtedy największy przyrost momentu bezwładności przekroju, a także wskaźnika wytrzymałości na zginanie. Ten typ wzmacniania powoduje konieczność wykonania spoin na budowie, co jest procesem pracochłonnym, często wymaga również dostępu do górnej półki belki stalowej, co może powodować konieczność demontażu płyty stropowej.

  

  Zaleca się, aby podczas prowadzenia prac wzmacniających maksymalnie odciążyć konstrukcję stropu, zarówno jeśli chodzi o obciążenie stałe, jak i użytkowe. Prace wzmacniające należy ograniczyć do odcinków, w których występuje maksymalny moment zginający lub maksymalna siła tnąca.

  Innym sposobem zmierzającym do poprawy nośności belek jest zmiana ich schematu statycznego (np. poprzez wprowadzenie dodatkowej podpory lub stalowych cięgien sprężających). Takie rozwiązanie powoduje zmniejszenie rozpiętości przęsła bądź zmianę dotychczasowego schematu pracy statycznej elementu, co prowadzi do zmniejszenia wartości momentów zginających oraz strzałki ugięcia belki. Wprowadzenie dodatkowej podpory lub cięgna może powodować zmianę (ograniczenie) funkcjonalności pomieszczeń, co nie zawsze jest możliwe do zaakceptowania przez użytkownika budynku. Ponieważ omówione powyżej sposoby mają pewne ograniczenia, innym rozwiązaniem jest wzmocnienia belek stropowych poprzez ich zespolenie z istniejącą żelbetową płytą stropową, które może być alternatywą w stosunku do tradycyjnie stosowanych rozwiązań.

• Omówić stropy strunobetonowe.

• 1. OPIS OGÓLNY

  Stropy strunobetonowe - wykonywane są z elementów prefabrykowanych układanych na budowie. Płyty strunobetonowe powstają w formie w taki sposób, że cięgna zostają sprężone (naciągnięte) i zakotwione przed ułożeniem betonu w formie. Następnie wylewa się beton, a naciąg zostaje zwolniony, gdy beton osiągnie wymaganą wytrzymałość. Siła sprężająca przekazywana jest na beton, dzięki temu, że cięgna przyczepiają się do niego. W gotowej płycie przebieg cięgien jest prostoliniowy. Płyty strunobetonowe przeznaczone są do konstruowania stopów w budynkach o różnorodnej funkcji i konstrukcji nośnej. Dzięki zastosowaniu tych elementów możliwe było kształtowanie stropów o dużych rozpiętościach oraz co jest ogromną zaletą jest to, że sam proces budowy obiektu skraca się.  Dostępne są różne rodzaje i systemy prefabrykowanych elementów strunobetonowych. Najczęściej płyty stropowe wykorzystuje się budownictwie mieszkaniowym i biurowym, natomiast dźwigary strunobetonowe w budownictwie przemysłowym. Pojedyncza płyta stropowa ze strunobetonu cechuje się znaczną powierzchnią - szerokość takiego elementu wynosi zazwyczaj 1,2 m, a długość zawiera się w zakresie od 3 do 16 m.

  Zalety zastosowania stropów strunobetonowych:

  • zmniejszenie ciężaru stropu,
  • brak zjawiska klawiszowania,
  • możliwość kształtowania stropów o dużych rozpiętościach,
  • mniejsza grubość, dzięki czemu zmniejsza się wysokość międzypiętrowa,
  • duża szczelność konstrukcji,
  • stosunkowo szybki czas wznoszenia konstrukcji,
  • możliwość stosowania skomplikowanych kształtów,
  • dobra izolacja akustyczna,
  • stosunkowo niska cena.

   

  Wady zastosowania stropów strunobetonowych:

  • konieczność zastosowania ciężkiego sprzętu do montażu,
  • wykwalifikowani pracownicy,
  • problemy z dostępnością.

   

  2. WYMAGANIA PROJEKTOWE

  Wysoka wytrzymałość betonu na ściskania, aby zminimalizować straty siły sprężającej i odkształcenia.

  Wysoka wytrzymałość stali sprężającej.

  Należy zapewnić odpowiednią ochronę stali sprężającej przed korozją, aby konstrukcja miała jak największą trwałość.

  Należy odpowiednio zakotwić cięgna sprężające, aby prawidłowo spełniały swoje zadanie - przenosiły siły sprężające.

  W obliczeniach należy uwzględnić straty siły sprężającej, które mogą być wywołane poprzez: odkształcenia sprężyste betonu, tarciem cięgien, poślizgiem cięgna w zakotwieniu.

  Należy sprawdzić: naprężenia w betonie i stali, stan graniczny zarysowań oraz stan graniczny ugięć.

  Należy odpowiednio rozmieścić cięgna sprężające - trzeba ułożyć je w taki sposób, aby zapewnić odpowiednie zagęszczenie i układanie mieszanki betonowej

  Ważne jest, aby zadbać o otulenie cięgien.

  Zapewnienie odpowiednich warunków zakotwienia oraz użycie odpowiednich łączników.

  Zarysowania w strefie zakotwień nie mogą powodować pogorszenia funkcji zakotwienia.

  Gdy to konieczne i wymagane należy zapewni dodatkowe zbrojenie np. gdy będzie występowała możliwość odłupania otuliny.

   

  3. OBLICZENIA

  Sprawdzanie wymagań stanów granicznych nośności i użytkowalności:

  • stan graniczny nośności - dopuszczalne obciążenie obliczeniowe,
  • ugięcia - dopuszczalne wartości obciążeń charakterystycznych,
  • zarysowania (rysoodporność) - dopuszczalne obciążenia charakterystyczne.

  Dobierając płytę należy spełnić warunek stanu granicznego nośności dla obciążeń obliczeniowych oraz warunek stanu granicznego użytkowalności.

   

  4. SCHEMATY

  Wykresy sił wewnętrznych:

  Obliczenia statyczne należy wykonać dla pasma stropu, przyjmując schemat statyczny belki swobodnie podpartej. Dla takiej belki trzeba wykonać:

  • wykres momentów zginających
  • wykres sił poprzecznych
  • od obliczeniowych wartości obciążeń oraz wyznaczyć ekstremalne wartości sił wewnętrznych i dla momentów ekstrema.

   

  5. RYSUNKI

  

• Omówić stropy kablobetonowe.

• Stropy kablobetonowe zaliczają się do konstrukcji sprężonych. Sprężanie polega na wprowadzaniu do elementu wstępnego układu sił ściskających, który ma za zadanie równoważyć siły od obciążeń zewnętrznych. Dzięki temu konstrukcja przy podobnych wymiarach może przenieść większe obciążenie niż w rozwiązaniu tradycyjnym. W przypadku stropów kablobetonowych za sprężanie odpowiada stalowe cięgno biegnące w osłonie rurowej naciągane po zabetonowaniu. Stropy te mogą być wykonywane jako monolityczne, z użyciem prefabrykacji lub metodą mieszaną. W konstrukcjach monolitycznych naciąganie następuje, gdy beton osiągnie wymaganą wytrzymałość 25 N/mm². Po sprężeniu możliwe jest rozebranie szalunku. Obecnie produkcja prefabrykatów kablobetonowych odbywa się na tzw. długich torach. Płyta o długości 120 m jest wstępnie sprężana, a następnie dzielona na odcinki o wymaganej długości. Metoda pozwala na uzyskanie elementów o niestandardowych wymiarach. Technologia najczęściej jest wykorzystywana  w budownictwie przemysłowym ze względu na możliwość uzyskania bardzo dużych rozpiętości.

   

  Ze względu na rodzaj współpracy cięgien z betonem można wyróżnić systemy sprężania:

  • system z przyczepnością - zapewnia przyczepność cięgien do betonu na całej ich długości. Cięgna ułożone są w cienkościennych osłonkach wykonanych z metalu lub tworzyw sztucznych. Krótko po sprężeniu wykonuje się zabieg iniekcji, czyli wypełnienia kanału kablowego materiałem zapobiegającym korozji stali i zapewniającym współpracę cięgien z betonem.
  • system bezprzyczepnościowy - pojedyncze cięgna prowadzone w elemencie pokryte są smarem i otulone specjalną osłoną zmniejszającą przyczepność do betonu, awaria powoduje utratę nośności na całej długości cięgna.
  • system z opóźnioną przyczepnością - kanał, w którym układa się cięgno, wypełniony jest materiałem żywicznym. Wypełnienie jest w stanie płynnym w czasie sprężania i działa jak smar, a po czasie twardnieje zapewniając przyczepność elementu sprężającego do betonu

   

  Podstawowe wymagania:

  • wysoka wytrzymałość stosowanego betonu na ściskanie (min. C25/30, najczęściej stosowana C50/60)
  • wysoka wytrzymałość stali sprężającej - podczas sprężania wywoływane są bardzo duże naprężenia, tak, aby uwzględniając straty uzyskać dużą wartość siły sprężającej; Stosuje się stal wysokowęglową przeciąganą na zimno o zawartość węgla do 1% i wysokostopową walcowaną na gorąco (pręty)
  • zapewnienie ochrony stali przed korozją - dobór grubości otulenia
  • odpowiednie zakotwienie cięgien sprężających - zapewniające prawidłowe przenoszenie siły sprężającej na pozostałe elementy konstrukcji
  • dobór rozmieszczenia cięgien - cięgna w płycie mogą być równomiernie rozłożone na szerokości bądź pogrupowane w wiązki. Wiązki mogą być równomiernie rozłożone lub zagęszczone nad podporami.

  

  1. Minimalne poziome i pionowe odstępy między cięgnami sprężającymi:
  • fi - średnica pręta
  • dg - minimalna grubość otulenia

  Podstawowe obliczenia:

  Wartość siły sprężającej w stanach granicznych nośności:

  P_d = gamma_{P,fav *} P_m,t  lub  P_d = gamma_P,unfav * P_m,t

  gdzie:

  P_m,t  - średnia wartość siły sprężającej

  gamma_P,fav = 1,0 - przy weryfikacji stanu granicznego nośności przekroju sprężonego cięgnami zsolidaryzowanymi w sytuacjach trwałej i przejściowej oraz przy weryfikacji nośności zmęczeniowej przekrojów sprężonych

  gamma_P,unfav = 1,2 - przy weryfikacji lokalnych efektów pod zakotwieniami

  gamma_P,unfav = 1,3 - przy weryfikacji stanu granicznego stateczności przekroju sprężonego cięgnami zewnętrznymi;

   

  Charakterystyczna siła sprężająca w stanach granicznych użytkowalności wynosi:

  P_k,sup = r_sup * P_m,t (x) lub  P_k,inf = r_inf * P_m,t (x)

  gdzie:

  • - dla cięgien bez przyczepności r_sup = 1,05 oraz r_inf = 0,95
  • - dla kablobetonu i cięgien związanych z przekrojem przez iniekcję r_sup = 1,10 oraz r_inf = 0,90
  • - r_sup = 1,0 oraz r_inf = 1,0 w przypadku gdy wykonuje się odpowiednie pomiary

  P_m,t (x) - średnia wartość siły sprężającej w punkcie x.

• Omówić co może utrudnić wykonanie stropu kablobetonowego?

• Ważnym czynnikami decydującym o zasadności użycia technologii kablobetonu lub stopniu skomplikowania projektu stropu są:

  Stopień skomplikowania geometrycznego stropu. W przypadku dużych uskoków w poziomie kontynuacja kabli może być niemożliwa. W przypadku zmian w pochyłości płyt stropowych (np. rampy parkingowe) zasadność użycia kabli powinna być zbadana przez projektanta.

  Ilość ścian żelbetowych, klatek schodowych .itp elementów o dużej sztywności mogących zredukować naprężenia ściskające w stropie. Możliwe jest tymczasowe odizolowanie stropu od ścian za pomocą 1m pasma stropu wykonanego z opóźnieniem. Stosuje się również tymczasowe lub trwałe połączenia ślizgowe.

  Dostęp do naciągu sprężającego strop powinien zostać ustalony na etapie projektowania. Zwykle potrzeba około 1m szerokości od zakotwienia czynnego umiejscowionego na brzegach płyty. Możliwy jest również naciąg z góry płyty stropowej w przypadku zastosowania zakotwień czynnych wewnątrz płyty.

  Zbyt krótkie cięgna, poniżej 6m długości nie są zbyt efektywne jako, że straty naciągu przy zakotwieniu cięgien powodują znaczne zmniejszenie siły sprężającej.

  Przy długich cięgnach straty siły naciągu są również znaczne i zalecane jest wtedy jeśli możliwe zastosowanie zakotwień czynnych na dwóch końcach kabli.

  Lokalizacja połączeń konstrukcyjnych, podział na płyty przy dużych powierzchniach powinien być uzgodniony na etapie projektowania stropu.

  W przypadku pojedynczych rozpiętości bez ciągłości konstrukcji (układy jednoprzęsłowe), np ściana strop i ściana kable nie będą tak efektywne jak w przypadku układów ciągłych, wieloprzęsłowych

  Możliwości dostawy odpowiedniej ilości betonu potrzebnej do wykonania płyty o rozmiarach jak w projekcie. Z racji na to że w stropie sprężonym może być bardzo mało zbrojenia przeciwskurczowego nie powinno się opóźniać zbyt długo sprężania stropu.

  Lokalizacja zakotwień kabli sprężających nie powinna kolidować z systemem zakotwień fasady. Rzecz ważna do rozpatrzenia na etapie projektowania stropu.

• Czy stropy kablobetonowe oprócz kabli potrzebują dodatkowo zbrojenia prętami?

   

• Zwykle zbrojenie daje się w strefie zakotwień, wzdłuż brzegów płyty, ogólnie dozbraja się miejsca gdzie naprężenia ściskające od kabli nie występują lub są zredukowane przez elementy blokujące sprężenie stropu np. żelbetowe ściany. Dodatkowo zbrojenie występuje nad słupami. Nie jest ono jednak zwykle tak duże jak w stropach żelbetowych i zwykle w typowych płytach stropowych jest to kilka prętów fi12, 16 czy 20. Niekiedy wymagane jest zbrojenie na przebicie. Zbrojenie pasywne może być również wymagane, jeśli strop nie jest sprężany etapami, jako zabezpieczenie przed powstaniem rys skurczowych.

• Czy możliwy jest zupełnie inny rozstaw słupów nad i pod stropem sprężonym?

• Tak, oczywiście i jest to rozwiązanie spotykane w budynkach wielopiętrowych gdy ze względów funkcjonalności budynku niekorzystne jest kontynuowanie tego samego rozstawu słupów od fundamentów aż po dach. Przykładem może być wielopiętrowy budynek mieszkalny czy biurowy w którym najniższe piętra przeznaczone są na powierzchnie handlowe czy parkingi. W takich przypadkach na poziomie zmiany rozstawu słupów stosuje się tzw. stropy typu "transfer", przenoszące obciążenia ze słupów obciążających strop na słupy podpierające.

• Czy słupy w stropie sprężonym na budowie muszą być usytuowane w osiach budynku, w tej samej linii? Czy powinny tworzyć regularną siatkę w przypadku stropów płytowych?

• Swoboda doboru siatki słupów podpierających stropy sprężone płytowe jest jedną z zalet tych stropów. Słupy nie muszą być ustawione w linii ani też nie muszą tworzyć regularnej siatki. Oczywiście łatwiej jest zaprojektować strop z regularną siatką słupów niemniej nieregularności są dopuszczalne i możliwe praktycznie bez ograniczeń. Łatwość kształtowania formy budynku ze stropami płytowymi sprawia, że są one rozwiązaniem często wybieranym przez konstruktorów.

• Jakie są warunki oparcia stropu na ścianie z betonu komórkowego?

• Obrzeża stropów projektowanego budynku opierane są na ścianach poprzez monolityczne wieńce, w których zakotwione jest zbrojenie płyt lub belek stropowych. Dla stropów prefabrykowanych wielko- i drobnowymiarowych, opieranych na ścianach z betonu komórkowego, należy przyjąć zasadę projektowania wieńców z minimum 5 cm podlewką poniżej spodu stropu. Wyjątek stanowią stropy monolityczne.

  Na ścianach zewnętrznych należy zapewnić minimum 24 cm oparcia stropu na ścianie. Ponadto w ścianach zewnętrznych konieczne jest zapewnienie właściwego ocieplenia wieńców i unikanie wszelkich mostków termicznych. W przypadku przegród jednomateriałowych należy dążyć do uzyskania jednolitego lica zewnętrznego ściany. W tym celu ocieplenie wieńców należy projektować z zastosowaniem materiałów izolacyjnych takich jak styropian czy wełna mineralna, osłanianych od zewnątrz płytkami z betonu komórkowego, łączonych ze ścianą właściwą kotewkami umieszczonymi w spoinach. Obecnie produkowane są także gotowe kształtki do ocieplenia wieńców składające się z płytki z betonu komórkowego i doklejonej warstwy izolacji termicznej. W przypadku ścian warstwowych zasadą jest zachowanie ciągłości izolacji termicznej w jednej płaszczyźnie. Bywa to niekiedy niemożliwe, zwłaszcza w przypadku ścian szczelinowych licowanych cegłą. W praktyce stosowane są najczęściej wyspecjalizowane kotwy i zawiesia systemowe, wykonane ze stali nierdzewnej lub ocynkowanej ogniowo i mocowane do żelbetowych wieńców w płaszczyźnie każdego stropu, lub tzw. wieńce rozszczepione, oddzielone warstwą izolacji termicznej i spajane ze sobą co 1,0 - 1,2 m w płaszczyźnie każdego stropu zbrojonymi żeberkami, najczęściej o wymiarach 15/30 cm, w tym przypadku należy pamiętać o konieczności stosowania dylatacji termicznej w strefie wieńca zewnętrznego, maksimum co 10,0 m.

  

  W stropach gęstożebrowych należy stosować siatki przyścienne. Beton komórkowy jest materiałem o wytrzymałości na ściskanie 1,5-5 MPa. W porównaniu z innymi materiałami murowymi, których wytrzymałość na ściskanie sięga 15-20 MPa, to niewiele, jednak wystarczająco dużo, by budować z niego ściany konstrukcyjne. Trzeba je jednak równomiernie obciążać. Ważne więc, by obciążenia ze stropu były przekazywane z jak najmniejszym mimośrodem, a także by siła docisku była przenoszona na możliwie dużą powierzchnię. Pionowe obciążenia ze stropu są przekazywane na mur za pośrednictwem wieńca stropowego. Każda z belek stropowych musi być w nim zakotwiona tak, żeby jej głębokość oparcia na ścianie była zgodna z zalecaną przez producenta stropu (nie mniej niż 7,5 cm). Zazwyczaj jest podawana minimalna długość oparcia - niezależnie od rozpiętości stropu, obciążenia i rodzaju muru, na którym będzie oparty.

  Podczas wykonywania stropu trzeba jednak pamiętać, że od jego rozpiętości zależy między innymi podatność na ugięcia. Dłuższe stropy uginają się zazwyczaj bardziej niż te o mniejszej rozpiętości. Większe ugięcie stropu (nawet w zakresie dopuszczalnych ugięć) powoduje, że na podporze ma on większy obrót niż sztywniejszy strop o mniejszym ugięciu. To z kolei ma w pływ na możliwość powstania uszkodzeń podpory - ukruszenia krawędzi muru. Aby do tego nie doszło, niekiedy konieczne jest wykonanie wzmocnień ścian w miejscu oparcia stropów lub odpowiednie ukształtowanie oparcia wieńca.

• Narysować sposoby oparcia stropów na ścianach.

• Oparcie stropów na ścianach:

  

• Omówić sposoby oparcia stropów na słupach w kontekście przekazywania obciążeń.

• Sposób oparcia stropu na słupach zależy od rodzaju stropu oraz metody wykonania. Najprościej strop podzielić na monolityczny, który może zostać podparty na słupach dowolną metodą, oraz strop prefabrykowany, który w większości przypadków wykorzystuje podciągi i dźwigary oparte na słupach.

  Konstrukcja słup - strop:

  • Strop grzybkowy (monolityczny)
  • Strop płytowy (monolityczny, prefabrykowany)
  • Strop kasetonowy (monolityczny, prefabrykowany)
  • Strop na podciągach w różnym układzie (monolityczny, prefabrykowany)
  • Strop gęsto-żebrowy z podciągiem (prefabrykowany)

   

  Najczęstszym sposobem pracy stropu opartym na słupach polega na zbieraniu obciążeń z poziomej przegrody na podciąg a następnie przekazania liniowego obciążenia na słupy. Strop taki może być wtedy prefabrykowany jak i monolityczny. Najbardziej wyróżniającym się systemem wśród monolitycznych układów jest strop grzybkowy, którego układ płyty jest krzyżowy. Zbiera obciążenia z całej płyty nie wykorzystując podciągów a przekazując bezpośrednio na słup całe obciążenie. Aby wzmocnić słup jego głowica jest grubsza od całego słupa by przeniósł obciążenie płyty.

  

• Omówić oparcie na ścianie murowanej, połączenie pomiędzy stropem, a ścianą murowaną.

• Strop drewniany belkowy, jest rodzajem stropu drewnianego stosowanym najczęściej w domach murowanych oraz drewnianych. Jako elementy nośne występują belki z drewna litego lub prefabrykowane np. OSB i drewno klejone. Belki stropowe mają 20-40 cm wysokości, 8-20 cm szerokości i do 15 m długości. Rozstaw poszczególnych belek jest dość duży - waha się w granicach 60-150 cm, dlatego poszycie stropu najczęściej wykonywane jest z desek.

  W czasie montowania należy oddzielić belkę drewnianą od wieńca warstwą izolacji przeciwwilgociowej, aby umożliwić odprowadzanie wody, która może się skraplać w połączeniu. Trzeba więc zapewnić odpowiednią przestrzeń między bloczkami a belką. Typowym błędem jest owinięcie belki izolacją z każdej strony i brak zapewnienia jej przestrzeni wentylowanej. W konsekwencji takiego działania, drewno narażone jest na zamakanie bez możliwości odprowadzania wody, co może skutkować szybkim zniszczeniem drewna, a tym samym niekorzystny wpływ na nośność całego stropu drewnianego. Zachowując przestrzeń do wentylacji, belka będzie podatna na obrót i przechylanie, w związku z tym należy zastosować złącza ciesielskie - kątowniki - aby belka w połączeniu była ustabilizowana.  Równa i wypoziomowana powierzchnia stropu drewnianego zależy od początkowego poziomu oparcia każdej belki. Wykonywane otwory w murze wymagają przewidzenia pozycji belek na etapie murowania. Stanowią one dodatkowy mostek termiczny. Gdy strop nie jest przewidziany na etapie murowania, przez co nie pozostawiono otworów na belki, nie ma możliwości wykonania takiego oparcia.

  
  

  Innym rozwiązaniem jest połączenie doczołowe, które nie wymaga otworów w murze. Każda belka łączona jest z wieńcem żelbetowym przy użyciu złącza ciesielskiego nazywanego wieszakiem. Złącze to łączy się z wieńcem stosując kotwy mechaniczne lub chemiczne. Następnie belki stropowe opierają się na wieszakach i łącza z nimi systemowymi gwoździami pierścieniowymi. Zaletą takiego rozwiązania jest uproszczenie prac murarskich, automatyczne zapewnienie wentylacji połączenia i uniknięcie mostka termicznego w przegrodzie. Można stosować takie rozwiązanie, gdy ściana jest wymurowana. Przestrzegać należy wymagań montażowych producenta kotew mechanicznych lub chemicznych przy łączeniu wieszaków z wieńcem. W związku z małą dokładnością wiercenia otworów w betonie, idealne wypoziomowanie wieszaków może być dość trudne. Z tego powodu połączenie doczołowe można stosować w innym wariancie. Rozwiązaniem tym jest połączenie doczołowe z zastosowaniem drewnianej belki obwodowej. Dzięki temu poziomowanie stropu drewnianego jest ułatwione, wystarczy wypoziomować belkę obwodową kotwioną do wieńca. Następnie licowane są spody montowanych wieszaków do jej dolnej krawędzi. Skutkiem takie rozwiązania jest brak potrzeby precyzyjnego poziomowania poszczególnych wieszaków łączonych z wieńcem. Dzięki temu, że belka obwodowa kotwiona jest do wieńca, dowolne jest rozmieszczanie kotew, a trafiając na zbrojenie podczas montowania, dzięki takiej belce, wystarczy wykonać otwór w innym miejscu

• Omówić jakie funkcje spełnia wieniec, a także narysować układ zbrojenia w narożu i po długości wieńca.

• Wieniec to element konstrukcji w postaci żelbetowej belki umieszczonej w ścianach budowli, okalającej strop lub stropodach, której rolą jest związanie stropu ze ścianami, a tym samym przeniesienie na ściany jego obciążenia.

  Wieniec stropowy może spełniać następujące funkcje:

  • łączy ze sobą ściany konstrukcyjne całego budynku,
  • przekazuje obciążenia stropu na ściany,
  • usztywnienie w poziomie konstrukcji,
  • usztywnienie pionowe, ochrona przed rysami oraz pęknięciami ścian, powstających na skutek osiadania gruntu,
  • przeciwdziała powstaniu nadmiernie szerokich rys temperaturowych i skurczowych na krawędziach tarcz stropowych,
  • przenosi siły rozciągające pojawiające się w tarczach stropowych w wyniku ich pracy jako elementu przekazującego parcie poziome wiatru na ściany,
  • jest przewiązka poziomą w spoinach pionowych prefabrykowanych ścian usztywniających,
  • wyrównuje różnice odkształceń ścian różnie obciążonych bądź różnie wykonanych,
  • przenosi siły powstałe w wyniku nierównomiernych odkształceń budynku,
  • przenosi siły powstałe w wyniku lokalnego zniszczenia ścian konstrukcyjnych przeciwdziałając całkowitemu zniszczeniu budynku.

  Zbrojenie wieńca

  Stanowią je cztery pręty o średnicy 10-16 mm, przeważnie ze stali żebrowanej, które układa się po dwa górą i dołem. Pręty te wiąże się ze sobą strzemionami z prętów o średnicy 4,5-8 mm.

  

• Omówić zjawisko klawiszowania stropów oraz temu zapobiegać?

• Klawiszowanie stropów polega na nadmiernym uginaniu się pojedynczych belek.

  Do klawiszowania stropów gęstożebrowych dochodzi najczęściej wtedy gdy w stropach o rozpiętości powyżej 4 metrów nie stosuje się żeber rozdzielczych. Żebra te to dodatkowe belki żelbetowe usytuowane prostopadle o belek stropowych. Żebro rozkłada obciążenie na sąsiednie belki przez co zmniejsza ugięcie belek.

  Kolejnym powodem klawiszowania stropów jest brak wzmocnienia w postaci żebra w miejscu ścianek działowych, gdzie obciążenia są większe od pozostałych obciążeń użytkowych na stropie.

  Skutkiem klawiszowania stropu są pęknięcia widoczne na suficie, pojawiające się w miejscach  usytuowania żelbetowych belek.

  Aby zapobiec powstawaniu klawiszowania należy bardzo starannie wykonać projekt stropu z uwzględnieniem żeber rozdzielczych oraz wzmocnień pod ścianki działowe. W fazie wykonywania stropu należy zwrócić szczególną uwagę na dokładne odwzorowanie projektowanego stropu w rzeczywistości. Należy także zachować odpowiednią warstwę nadbetonu nad pustakami stropowymi, który zapewnia sztywność stropu. Należy pamiętać, że każde przesunięcie ścianki działowej, które nie jest ujęte w projekcie stropu przyczynić się może do powstawania klawiszowania stropu.

  Jeżeli już klawiszowanie wystąpiło można przysłonić pęknięcia stopu za pomocą tapety z włókna szklanego lub poprzez wykonanie sufitu podwieszanego.

  

• Omówić strop nad materiałami wybuchowymi.

• Materiały wybuchowe przechowuje się zazwyczaj w budynkach lub częściach budynków, które ze względu na swoje przeznaczenie, zaliczane są do strefy pożarowej PM oraz posiadają klasę odporności ogniowej "A". Według warunków technicznych, stropy nad takimi pomieszczeniami powinny posiadać klasę odporności pożarowej REI 120. Z tego powodu należy dobrać takie materiały do wykonania tego stropu, aby spełniały owe wymagania. Np.: 

  w przypadku stropu żelbetowego, minimalna grubość stropu spełniającego wymagania klasy odporności ogniowej REI120, musi wynosić:

  •        120 mm w przypadku płyt monolitycznych swobodnie podpartych, 
  •        200 mm w przypadku płyt monolitycznych w układzie płytowo-słupowym