Wyróżniamy następujące rodzaje cementów:
CEMENTY POWSZECHNE:
CEM I Cement portlandzki - czysty, bez dodatków. Składa się z klinkieru portlandzkiego, który stosuje się do wykonywania betonów wykorzystywanych przy konstrukcjach zbrojonych stropów, nadproży czy słupów. Przydatny do wszystkich klas ekspozycji.
Cechy:
- wysokie ciepło hydratacji, co sprawia, że może być wykorzystywany w niskich temp.
- w okresie twardnienia wymaga częstego polewania wodą w celu utrzymania właściwej wilgotności
- wysoka wytrzymałość na ściskanie
CEM II Cement portlandzki z dodatkami - uzyskuje się przez wspólne zmielenie klinkieru portlandzkiego, dodatków mineralnych oraz gipsu jako regulatora czasu wiązania.
Zalety:
- mniejsze ciepło hydratacji
- niewielki skurcz
- odporność na działanie wód agresywnych
CEM III Cement hutniczy - otrzymuje się go przez zmielenie portlandzkiego z gipsem i granulowanym żużlem wielkopiecowym. Zastosowanie: obiekty morskie, oczyszczalnie ścieków.
Zalety:
- mała przepuszczalność wykonanych z niego betonów,
- wysoka odporność na korozję siarczanową
- wolny proces twardnienia i wiązania
- przydatny do wszystkich klas ekspozycji
CEM IV Cement pucolanowy - dzięki swojemu składnikowi charakteryzuje się wysoką odpornością na niepożądany wpływ agresywnych środowisk (wody siarczanowe). Ze względu na podobne właściwości do CEM III (hutniczego) znajduje zastosowanie w środowisku agresywnym oraz produkcji zapraw i tynków stosowanych w dolnych partiach domu.
CEM V Cement wieloskładnikowy - składa się z:
- 20-64% klinkieru
- 18-50% granulowanego żużla wielkopiecowego
- reszta stanowią dodatki P,Q,V
Wykorzystuje się do:
- produkcji betonu
- różnego rodzaju zapraw
- zaczynu
- wyrobów budowlanych
Cementy portlandzkie wieloskładnikowe CEM II uzyskuje się przez wspólne zmielenie klinkieru portlandzkiego, gipsu oraz dodatków mineralnych. Dodatkami tymi mogą być:
- granulowany żużel wielkopiecowy - (S) - dłuższy czas wiązania, mniejszy skurcz; większa odporność na agresywne wody
- pył krzemionkowy - (D),
- pucowana naturalna - (P),
- pucowana sztuczna - (Q),
- popiół lotny krzemionkowy - (V) - dłuższy czas wiązania; mniejsza wytrzymałość na ściskanie; mniejszy skurcz; większa odporność na agresję chemiczną; dobrze uplastycznia
- popiół wapienny - (W),
- łupek palony - (T),
- wapień - (L).
Zawartość dodatków mineralnych w cementach CEM II może wynosić od 6 do 35 %. W zależności od maksymalnej ilości dodatków, wyróżnia się dwie odmiany cementów portlandzkich wieloskładnikowych CEM II:
odmianę A - łączna ilość dodatków mineralnych wynosi od 6 do 20 %,
odmianę B - łączna ilość dodatków mineralnych wynosi od 21 do 35 %
32,5 - wytrzymałość próbek po 28 dniach - 32,5-52,5 MPa
42,5 - wytrzymałość próbek po 28 dniach - 42,5-62,5 MPa
52,5 - wytrzymałość próbek po 28 dniach - > 62,5 MPa
R - wysoka wytrzymałość wczesna
N - normalna wytrzymałość wczesna
L - niska wytrzymałość wczesna - tylko hutniczy
CEM II/A - V - cement portlandzki wieloskładnikowy (popiołowy), posiadający w swoim składzie dodatek popiołów lotnych krzemionkowych w ilości od 6 do 20 %.
CEMENTY SPECJALNE:
Cement o niskim cieple hydratacji (LH) - to cement o cieple hydratacji poniżej 270 J/g po 7 dniach hydratacji (oznaczone metodą ciepła rozpuszczania). Do tych cementów zalicza się: cementy hutnicze CEM III oraz pucolanowe CEM IV o dużej zawartości żużla i popiołu. Stosowane są do dużych konstrukcji masywnych. Niskie ciepło hydratacji pozwala na uniknięcie powstawania mikropęknięć i pęknięć, co prowadzi do obniżenia trwałości betonu.
Cement o wysokiej odporności na siarczany (HSR) - to cement odporny na środowisko agresywne chemicznie. Stosuje się ten cement do betonów zakwalifikowanych do klas ekspozycji: XA2 oraz XA3.
Cement niskoalkaliczny (NA) - stosuje się, gdy może dojść do reakcji: alkalia - reaktywna krzemionka występująca w kruszywie. Powstający żel alkaliczno-krzemowy ma tendencję do zwiększania swojej objętości (pęcznienia) pod wpływem wody i niszczenia struktury betonu. Objawami reaktywności mogą być białe wykwity, powierzchniowe zarysowania, lejkowate odpryski, a nawet całkowite zniszczenie betonu w wyniku jego rozkruszenia. Oznacza to, że w betonach, które będą narażone po wbudowaniu na zawilgocenie, konieczne jest stosowanie cementów niskoalkalicznych. Dotyczy to m.in. konstrukcji mostowych i drogowych. Do cementów niskoalkalicznych można zaliczyć cementy CEM I do CEM IV, zawierające poniżej 0,6 % alkaliów.
Cement glinowy - to szybko twardniejące spoiwo hydrauliczne, uzyskiwane z klinkieru glinowego wytworzonego z kamienia wapiennego i boksytu. Cement glinowy charakteryzuje się bardzo szybką dynamiką przyrostu wytrzymałości początkowej, jednak w trakcie twardnienia wydziela bardzo dużo ciepła. Z tego powodu można go stosować do betonowania w okresie zimowym, nawet przy temperaturze -10°C, jednak jest to spoiwo drogie.
Cement biały - zawiera w swoim składzie krzemiany wapnia. Cement biały stosuje się do produkcji betonu architektonicznego oraz ozdobnej galanterii betonowej. Produkowany jest we wszystkich klasach wytrzymałościowych.
