Praktyka - konstrukcje murowe

• Jakie wyróżniamy rodzaje ścian murowanych?
• Jaki wyróżniamy podział ścian z uwagi na ilość otworów?
• Jaki wyróżniamy podział ścian z uwagi na przeprowadzoną kontrolę produkcji elementów murowych?
• Jaki wyróżniamy podział ścian z uwagi na wielkość elementów?
• Jaki wyróżniamy podział ścian z uwagi na użyty surowiec?
• Jaki wyróżniamy podział ścian z uwagi na wymaganą dokładność wykonania spoiny?
• Jaki wyróżniamy podział ścian z uwagi na kształt?
• Jaki wyróżniamy podział ścian z uwagi na funkcje?
• Jakie wyróżniamy klasy robót murowych?
• Co to jest ceramika tradycyjna?
• Co to jest ceramika poryzowana?
• Co to jest beton komórkowy?
• Co to są silikaty?
• Co to jest keramzytobeton?
• Co to są bloczki gipsowe?
• Co to są pustaki szalunkowe?
• Omówić w jaki sposób wykonać pierwszą warstwę muru?
• W jaki sposób należy wykonywać murowanie ścian fundamentowych?
• Jakie są dopuszczalne odchyłki wykonania muru?
• Omówić dokładność wykonania murów.
• Opisać nadproża ceglane i monolityczne.
• Omówić rodzaje nadproży w budynku.
• Omówić, w jaki sposób wykonać otwór drzwiowy w ścianie istniejącej murowanej nośnej.
• W jaki sposób należy dokonywać przewiązań w murach?
• Omówić grubości pionowe i poziome spoin w murach.
• Co to są wiązania wozówkowe?
• Omówić wiązanie cegieł w murze: główkowe, flamandzkie, holenderskie, gotyckie, śląskie, kowadełkowe, blokowe.
• Co to są wiązania krzyżowe w murze?
• Jakie są zasady łączenie murów?
• Jakie wyróżniamy sposoby wzmacniania słupów murowanych?
• Omówić i narysować sposoby konstruowania zbrojenia w konstrukcjach murowych.
• W jaki sposób należy wykonać zbrojenie ścian działowych?
• Omówić dlaczego dochodzi do pękania murów?
• Omówić metody naprawiania pęknięć w murze.
• W jaki sposób dokonuje się naprawy szczelin i zarysowań w murach?
• Omówić wykonywanie robót murowych w warunkach zimowych.
• Omówić mostki termiczne w budynku.
• Na czym polega przedsięwzięcie termomodernizacyjne?
• Omówić technologię osuszania zawilgoconych ścian.
• Omówić różnicę między nalotami solnymi, a grzybami.
• Omówić współczynnik przenikania ciepła U, opór cieplny R i współczynnik przewodzenia ciepła (lambda).
• Omówić maksymalną powierzchnię otworów w ścianach oddzielnie przeciwpożarowego.
• W jaki sposób należy wykonać ściankę G-K?
• Jakie błędy mogą pojawić się przy wykonywaniu płyt G-K?
• Co to są sufity podwieszane?
• Omówić kontrolę montażu stolarki okiennej i drzwiowej.
• Jaka jest kolejność prac przy wykonywaniu nadproża w budynku istniejącym?

• Jakie wyróżniamy rodzaje ścian murowanych?

• Ściany murowane zewnętrzne mogą być wznoszone w trzech technologiach: jedno-, dwu- i trójwarstwowej.

  Ściany jednowarstwowe to ściany, które składają się tylko z jednej warstwy - muru nośnego. Nie wymagają ocieplenia, ponieważ wykonywane są z materiałów, które mają dobre właściwości termoizolacyjne. Do tych materiałów należą pustaki z betonu komórkowego, keramzytobeton i pustaki z ceramiki poryzowanej. Łączy się je zaprawą ciepłochronną, klejową lub pianką PUR. Szerokość ściany waha się między 36-50 cm w zależności od rozmiaru użytego elementu murowego.

  Zalety:

  • mniejsza pracochłonność
  • mniejszy czas pracy

  Wady:

  • ograniczona ciepłochronność
  • trudno uniknąć mostków cieplnych

  

   

  Ściany dwuwarstwowe to ściany, które składają się z warstwy murowanej nośnej i warstwy ocieplenia. Warstwa nośna ma zwykle grubość od 18 do 26 cm, w zależności od rozmiaru użytego elementu murowego. Współczynnik przenikania ciepła zależy głównie od warstwy izolacyjnej - jej grubości i rodzaju użytego materiału. Plusem takiej ściany jest możliwość ukrycia ewentualnych drobnych błędów powstałych przy murowaniu.

  Zalety:

  • mniejsze prawdopodobieństwo powstawania mostków cieplnych
  • możliwość rozłożenia jej dubowy w czasie (podział na etapy)
  • nie wymaga szerokich fundamentów

  Wady:

  • niska odporność pokrycia na uderzenia zewnętrzne
  • możliwość zawilgocenia ściany przy niewłaściwym doborze ocieplenia

   

  Ściany trójwarstwowe to ściany, które składają się z muru nośnego, warstwy izolacyjnej i muru osłonowego. Grubość warstwy muru nośnego to 18-26 cm, grubość całej ściany wynosi około 50 cm. Tak jak w przypadku ściany dwuwarstwowej współczynnik przenikania ciepła zależy od grubości i materiału warstwy izolacyjnej. W przypadku zastosowania wełny mineralnej jako materiał izolacyjny należy zastosować szczelinę wentylacyjną pomiędzy warstwą izolacji a murem osłonowym, aby zapobiec zawilgoceniu. O tym, czy ściana zewnętrzna ma odpowiednią izolacyjność termiczną, decyduje jej współczynnik przenikania ciepła U. Według Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie może on przekraczać 0,20 W/(m2*K).

  Zalety:

  • niemal nieograniczone możliwości uzyskania wysokiej ciepłochronności
  • możliwość stosowania materiałów małej szerokości
  • różnorodność sposobu wykończenia elewacji
  • korzystny mikroklimat wewnętrzny

  Wady:

  • pracochłonność wykonania
  • wymaga starannego wykonania
  • duże koszty
  • skomplikowana technologia wykonania.

   

  Ściany murowane wewnętrzne nośne to ściany, których funkcją jest przenoszenie obciążeń z innych elementów konstrukcyjnych na fundamenty budynku. Stawiane są na warstwie papy lub folii polietylenowej, w celu zapewnienia izolacji przeciwwilgociowej. Ściany te najczęściej muruje się z tych samych materiałów co ściany zewnętrzne, natomiast nie muszą one spełniać wymogów izolacji termicznej. W związku z tym wystarczająca grubość elementów murowych to 18-24 cm. Na styku ściany zewnętrznej z wewnętrzną powinny być przewiązki. Najłatwiej to zrobić, gdy wszystkie ściany nośne (wewnętrzne i zewnętrzne) muruje się jednocześnie. Polega to na przemurowaniu sąsiednich murów co drugą warstwę. W przypadku stawiania ścian zewnętrznych i wewnętrznych nośnych osobno, należy zastosować metalowe kotwy, które umieszcza się w co drugiej warstwie zaprawy.

  Nośność ściany murowanej zależy od odporności na ściskanie elementów, z których jest wykonana, od jej grubości oraz od tego czy została wykonana prawidłowo.

  Ściany murowane działowe to ściany, które nie pełnią funkcji konstrukcyjnej. Ich zadaniem jest wydzielenie pomieszczeń w budynku. Ich grubość to zwykle 8-12 cm. Muruje się je z elementów połówkowych tego samego materiału co ściany zewnętrzne i wewnętrzne nośne. Pomieszczenia łazienek należy wydzielić ścianami działowymi z materiałów o polepszonych właściwościach akustycznych. Ściany działowe wznosi się podobnie jak ściany murowane nośne, czyli spinając z sąsiednimi ścianami kotwami w co trzeciej warstwie spoin. Ściany działowe należy oddzielić od stropu szczeliną dylatacyjną, a następnie szczelinę wypełnić elastycznym materiałem.

• Jaki wyróżniamy podział ścian z uwagi na ilość otworów?

• Podział ścian murowanych z uwagi na ilość otworów:

  I - obejmuje elementy bez otworów lub z otworami pionowymi o łącznej objętości < 25% obj. brutto. Charakteryzują się najkorzystniejszymi parametrami wytrzymałościowymi i największą twardością

  II - obejmuje elementy z otworami pionowymi o łącznej objętości od 25 do 55% obj. brutto. Są mniej wytrzymałe i odznaczają się mniejszą odpornością na oddziaływanie czynników atmosferycznych, chemicznych i biologicznych. Są jednak lżejsze i mają korzystniejsze parametry cieplne

  III - obejmuje elementy z otworami pionowymi o łącznej objętości od 55 do 70% obj. brutto oraz wszystkie elementy z otworami poziomymi (niezależnie od objętości) Maja najniższą wytrzymałość, ale są najlżejsze, odznaczają się wysoką izolacyjnością akustyczną i cieplną.

• Jaki wyróżniamy podział ścian z uwagi na przeprowadzoną kontrolę produkcji elementów murowych?

• Podział ścian murowanych z uwagi na przeprowadzoną kontrolę produkcji elementów  murowych:

  Kategoria I - w zakładzie stosowana kontrola jakości, której wyniki świadczą, że prawdopodobieństwo wystąpienia średniej wytrzymałości na ściskanie mniejszej od wytrzymałości zadeklarowanej jest < bądź równy 5%

  Kategoria II - w zakładzie nie jest stosowana kontrola jakości opisana wyżej

• Jaki wyróżniamy podział ścian z uwagi na wielkość elementów?

• Podział ścian murowanych z uwagi na wielkość elementów:

  Drobnowymiarowe - o masie kilku kilogramów (cegły pełne, drążone, bloczki pełne), które są układane podczas murowania jedną ręką

  Średniowymiarowe - kilkunasto- lub dwudziestoparokilogramowe (pustaki i bloki pełne), które są układane przy murowaniu oburącz

  Wielkowymiarowe - np. nadproża lub prefabrykowane bloki ścienne, które są układane przez kilku murarzy lub przy użyciu sprzętu mechanicznego

• Jaki wyróżniamy podział ścian z uwagi na użyty surowiec?

• Podział ścian murowanych z uwagi na użyty surowiec:

  CERAMICZNE - zwykłe (wypalane, porowate) poryzowane (wypalane o podwyższonej porowatości), klinkierowe (spiekane i spoiste), kamionkowe (spiekane, spoiste), silikatowe BETONOWE - z betonów zwykłych (z kruszywem mineralnym), z betonów lekkich (z kruszywem mineralnym, sztucznym lub organicznym), z betonów specjalnych

  Z BETONU KOMÓRKOWEGO - autoklawizowanego i nieautoklawizowanego

  Z KAMIENIA NATURALNEGO

  Z GIPSU naturalnego i syntetycznego, gipsobetonu

  INNE - stosowane sporadycznie lub jedynie na skalę doświadczalną, w tym z: gliny niewypalanej, ziemi prasowanej, tworzyw sztucznych.

• Jaki wyróżniamy podział ścian z uwagi na wymaganą dokładność wykonania spoiny?

• Podział ścian murowanych z uwagi na wymaganą dokładność wykonania spoiny:

  • do murowania na zwykłe spoiny
  • do murowania na cienkie spoiny
  • do układania na sucho (bez spoin)

   

  Dopuszczalne wymiary spoin w konstrukcjach murowych.

  Połączenia elementów murowych zaprawą należy wykonywać tak, aby powstające spoiny wsporne (poziome) i pionowe, osiągały grubości d, w przedziale:

  • 8 mm <= d <= 15 mm, z zapraw zwykłych i lekkich;
  • 1 mm <= d <= 3 mm, z zapraw do spoin cienkich.

   

  Spoina pozioma musi być wypełniona zaprawą na całej grubości i szerokości spoiny. Natomiast spoina pionowa może być wypełniona co najmniej na 0,4 długości spoiny.

  Jeżeli wykonywana jest konstrukcja, w której elementy nie są łączone zaprawą w spoinie pionowej, to elementy te muszą ściśle przylegać do siebie

• Jaki wyróżniamy podział ścian z uwagi na kształt?

• Podział ścian murowanych z uwagi na kształt:

  • z gładkimi powierzchniami bocznymi do murowania na pełne pionowe spoiny poprzeczne
  • z piórem i wpustem do murowania bez wypełnienia zaprawą pionowych spoin poprzecznych
  • z dwoma uchwytami bocznymi lub z jednym uchwytem cylindrycznym

• Jaki wyróżniamy podział ścian z uwagi na funkcje?

• Podział ścian murowanych z uwagi na funkcje:

  • Podstawowa -  o kształcie prostopadłościanu - gł. elementy konstrukcyjne
  • Uzupełniająca - o różnorodnym kształcie np. narożniki, okapniki, daszki

• Jakie wyróżniamy klasy robót murowych?

• Wyróżniamy następujące klasy robót murowych:

  Klasa A - roboty murarskie wykonuje należycie wyszkolony zespół pod nadzorem mistrza murarskiego, stosuje się zaprawy produkowane fabrycznie, a jakość kontroluje inspektor nadzoru budowlanego.

  Klasa B - odnosi się do przypadku kiedy warunki określone przez kategorię A nie są spełnione; w takim przypadku nadzór nad jakością robót może wykonywać osoba odpowiednio wykwalifikowana, upoważniona przez wykonawcę.

• Co to jest ceramika tradycyjna?

• Ceramika tradycyjna - to przede wszystkim cegły i pustaki ceramiczne wyrabiane z gliny lub iłów z dodatkiem piasku i wody. Są formowane, suszone a następnie wypalane w wysokiej temperaturze.

  Z ceramiki tradycyjnej produkuje się elementy pełne i drążone:

  • Pełne - nie mają otworów, albo mają takie, których wielkość jest mniejsza niż 15% ich podstawy (cegły budowlane).
  • Drążone mają otwory, których wielkość wynosi 15-60% powierzchni podstawy (pustaki oraz cegły modularne, dziurawki, kratówki).

   

  Elementy z tradycyjnej, zwykłej ceramiki muruje się na grube spoiny (najlepiej grubości 12 mm), na tradycyjną zaprawę cementowo-wapienną (można stosować również zaprawę ciepłochronną, co poprawi ich izolacyjność cieplną). W ściankach z ceramiki tradycyjnej zawsze wypełnia się spoiny pionowe.

  W kolejnych warstwach elementy (cegły, pustaki) należy układać z wzajemnym przesunięciem, wynoszącym co najmniej 8-10 cm.

   

  Zalety i wady budowania przegród z ceramiki tradycyjnej:

  • Duża zdolność do akumulacji ciepła (dom się wolno wychładza, jak również wolno nagrzewa)
  • Dobra paroprzepuszczalność
  • Materiał odporny na ogień
  • Materiał uważany za "zdrowy"
  • Zastosowanie ograniczone do ścian wielowarstwowych - przegrody dwuwarstwowe i trójwarstwowe
  • Stosunkowo niska izolacyjność termiczna

• Co to jest ceramika poryzowana?

• Ceramika poryzowana - to przede wszystkim pustaki wykonane z gliny wymieszanej z wodą i mączką drzewną lub trocinami. Po uformowaniu są one wypalane w wysokiej temperaturze, co powoduje spalenie się wypełniacza z odpadów drzewnych. W materiale ceramicznym pozostają po nich mikroskopijne pory powietrzne, którym ceramika poryzowana zawdzięcza bardzo dobrą izolacyjność cieplną.

  Pustaki z ciepłej ceramiki muruje się na grube spoiny (powinny mieć 12 mm) najlepiej na zaprawę ciepłochronną. W kolejnych warstwach należy układać je z wzajemnym przesunięciem o 8-10 cm.

   

  Zalety i wady wykorzystania ceramiki poryzowanej:

  • Dobra termoizolacyjność
  • Dobra izolacyjność akustyczna
  • Duża wytrzymałość na ściskanie (można budować nawet do 6-ciu kondygnacji)
  • Duża zdolność do akumulacji ciepła (dom się wolno wychładza, jak również wolno nagrzewa)
  • Dobra odporność na zewnętrzne warunki atmosferyczne (budynek nieotynkowany może być pozostawiony przez nawet kilka sezonów)
  • Dobra paroprzepuszczalność
  • Materiał do budowy odporny na ogień
  • Szybki czas murowania ścian
  • Łatwe murowanie (zamiast spoin pionowych, elementy łączone na pióro i wpust)
  • Duża wydajność przy murowaniu ze względu na wymiary pustaków
  • Ceramika poryzowana nadaje się na wszystkie rodzaje ścian
  • Znaczna nasiąkliwość
  • Wyraźna kruchość w porównaniu z ceramika tradycyjną

• Co to jest beton komórkowy?

• Beton komórkowy - pustaki (bloczki) wykonane z naturalnych surowców: piasku, wapna, wody oraz niewielkiej ilości cementu i anhydrytu. Odpowiednio dobrany skład decyduje o zdrowotności materiału i znikomej promieniotwórczości naturalnej. Środek porotwórczy - pasta aluminiowa wchodząc w reakcję z wodorotlenkiem wapniowym spulchnia masę umożliwiając powstanie milionów małych porów. Materiał bardzo jednorodny charakteryzujący się doskonałymi parametrami cieplnymi oraz wysoką dokładnością wymiarową.

  Ściany jednowarstwowe muruje się na cienkie spoiny (1-3 mm) na zaprawę klejową, lub na grube spoiny (1015 mm) na zaprawę ciepłochronną. Ściany wielowarstwowe można murować na zaprawę zwykłą na grube spoiny. Podobnie jak pustaki ceramiczne poryzowane, beton komórkowy w kolejnych warstwach należy układać z wzajemnym przesunięciem o 8-10 cm. Przeważnie stosuje się pustaki o odmianie 400, 500, 600.

   

  Zalety i wady budowy przegród z betonu komórkowego:
  

  • Wysoka termoizolacyjność
  • Budulec odporny na ogień
  • Bardzo łatwa obróbka (bloczki łatwo się przycina)
  • Szybki czas murowania ścian
  • Łatwe murowanie (zamiast spoin pionowych, elementy łączone na pióro i wpust)
  • Duża wydajność przy murowaniu ze względu na wymiary pustaków
  • Z betonu komórkowego można stawiać wszystkie rodzaje ścian
  • Znaczna nasiąkliwość
  • Budynek należy jak najszybciej wykończyć, musi być otynkowany jeszcze w tym samym sezonie budowlanym
  • Wyraźna kruchość
  • Słaba izolacyjność akustyczna
  • Słaba wytrzymałość na ściskanie

• Co to są silikaty?

• Silikaty są materiałem ekologicznym, do ponownego przetworzenia i o najniższym poziomie zawartości szkodliwych pierwiastków promieniotwórczych. Silikaty to wyroby wapienno-piaskowe (wapienno-krzemowe), produkowane wyłącznie z naturalnych surowców takich jak piasek (90%), wapno (7%) i woda (3%). Podczas produkcji piasek i wapno nasycone parą wodną twardnieją tworząc "sztuczny kamień" o dużej wytrzymałości. Produkowane w klasach: 15; 20; 25.

  Ściany wielowarstwowe można murować na zaprawę zwykłą na grube spoiny, lub na zaprawę do cienkich spoin. W kolejnych warstwach należy układać je z wzajemnym przesunięciem o 8-10 cm. Nie trzeba wypełniać zaprawą spoin pionowych (bloczki łączy się na pióro i wpust).

   

  Zalety i wady budowania ścian z silikatów:

  • Duża wytrzymałość na ściskanie
  • Bardzo wysoka zdolność do akumulacji ciepła
  • Materiał konstrukcyjny odporny na ogień
  • Bardzo wysoka izolacyjność akustyczna
  • Niska nasiąkliwość
  • Bardzo dobra mrozoodporność - budynek może być otynkowany w następnych sezonach
  • Możliwość wykańczania tynkiem cienkowarstwowym
  • Łatwa obróbka (elementy łatwo się przycina)
  • Łatwe murowanie (zamiast spoin pionowych, elementy łączone na pióro i wpust)
  • Dzięki zawartości wapna, na ścianach nie rozwijają się grzyby, pleśnie i porosty (natura i zdrowie - dobry klimat pomieszczeń)
  • Materiał ten zalecany jest do budowy ścian dwu i trójwarstwowych
  • Słaba izolacyjność termiczna
  • Znaczny ciężar elementów może utrudnić transport

• Co to jest keramzytobeton?

• Keramzytobetonem określa się pustaki z betonu z kruszywem keramzytowym, czyli lekkimi, porowatymi granulkami, powstałymi w wyniku spieniania i spiekania gliny. Oprócz zwykłych pustaków keramzytobetonowych dostępne są też bardzo ciepłe bloczki keramzytobetonowe z wkładką ze styropianu. Wyroby keramzytobetonowe mają kolor szary lub różowo-ceglasty. Pustaki keramzytobetonowe muruje się na grube spoiny. Większość pustaków i bloczków ma profilowane boki, łączy się je więc na pióro i wpust, bez spoin pionowych. Ściany jednowarstwowe można murować na zaprawę zwykłą lub ciepłochronną (z dodatkiem keramzytu lub perlitu). Zaprawy ciepłochronnej należy używać do murowania bloczków z wkładką izolacyjną.

   

  Zalety i wady stosowania bloczków z karamzytobetonu:

  • Dobra wytrzymałość na ściskanie
  • Wysoka zdolność do akumulacji ciepła
  • Materiał odporny na ogień
  • Bardzo wysoka izolacyjność termiczna (w szczególności bloczki z wkładką styropianową)
  • Niska nasiąkliwość
  • Łatwe murowanie (zamiast spoin pionowych, elementy łączone na pióro i wpust)
  • Łatwa obróbka (elementy łatwo się przycina)
  • Łatwe tynkowanie (ze względu na dużą porowatość pustaków)
  • Możliwość zamówienia w fabryce większych elementów
  • Materiał budowlany nadający się do każdego rodzaju ścian
  • Słaba izolacyjność akustyczna

• Co to są bloczki gipsowe?

• Bloczki gipsowe - to elementy drobnowymiarowe o wymiarach 66,6x50 cm i grubości 6; 8 lub 10 cm (płyty Pro Monta lub VGORTH). Budowa ścianki działowej jest niezmiernie szybka i pozwala zaoszczędzić dużo czasu. Na każdy 1m2 ścianki, zamiast 40 cegieł przypadają tylko 3 płyty. Montuje się je w układzie mijankowym. Powierzchnie licowe elementów są równe i gładkie, a boki posiadają montażowe wpusty i pióra w kształcie trapezu. Taka konstrukcja płyt pozwala na szybki i wydajny montaż z użyciem kleju gipsowego oraz uzyskanie ścian o dużej gładkości powierzchni bez jakiegokolwiek tynkowania.

  Dla pomieszczeń o podwyższonej wilgotności jak łazienka, produkowane są płyty impregnowane o niskiej nasiąkliwości. Charakterystyczne cechy tego wyrobu to łatwość przecinania i montażu, podobnie jak w przypadku betonu komórkowego - łatwość wykonywania bruzd instalacyjnych oraz konkurencyjny koszt w porównaniu z rozwiązaniami tradycyjnymi.

• Co to są pustaki szalunkowe?

• Pustaki szalunkowe - mogą być wykonane z betonu, keramzytobetonu albo ze styropianu. Betonowe i keramzytobetonowe pustaki często nazywa się zasypowymi. Różnią się wymiarami i parametrami technicznymi. Tworzą ściany grubości od 25 do 45 cm.

  Pustaki zasypowe z betonu lub keramzytobetonu to rozwiązanie łączące nośność ścian monolitycznych z prostotą ścian murowanych. Pustaki układa się bez spoin po dwie lub trzy warstwy i betonuje, najlepiej gotową mieszanką z wytwórni. W otworach umieszcza się pionowe zbrojenie.

  Styropianowe kształtki zapewniają najlepsze parametry cieplne - nawet najcieńsza ściana grubości 25 cm osiąga współczynnik ciepła równy 0,28 W/(m2*K), a więc lepszy niż niejedna ściana zewnętrzna. O nośności ściany decyduje grubość betonowego rdzenia i użyte zbrojenie, które są zawsze określone w projekcie. Co kilka warstw w poziomych spoinach umieszcza się pręty usztywniające przegrodę. Wśród elementów jest wiele kształtek pozwalających na wygodne rozwiązania nadproży, wieńców, narożników, a także połączeń kątowych. Podczas izolowania piwnic z pustaków styropianowych należy unikać produktów zawierających smołę lub rozpuszczalniki wchodzą w reakcję ze styropianem.

  Swoistą odmianą pustaków szalunkowych są betonowe pustaki drążone. Są lżejsze od bloczków betonowych, ale nieco od nich słabsze i bardziej nasiąkliwe. Z tego powodu używa się ich na fundamenty tylko wtedy, gdy lustro wody gruntowej znajduje się nie wyżej niż 70 cm poniżej pierwszej warstwy pustaków.

• Omówić w jaki sposób wykonać pierwszą warstwę muru?

• Dokładność wykonania pierwszej warstwy ma bardzo duży wpływ na jakość i szybkość wzniesienia całego muru, szczególnie w przypadku murów na cienkiej spoinie. Jeżeli mur jest wykonywany na ścianie, ławie fundamentowej lub jest ścianą parteru w budynku niepodpiwniczonym, należy pamiętać o ułożeniu odpowiedniej warstwy izolacji poziomej zgodnie z ogólnie obowiązującymi zasadami.

   

  Pierwszą czynnością jest wytyczenie osi ścian oraz wykonanie niwelacji poziomej. Należy ustalić najwyższy i najniższy punkt podłoża (ława fundamentowa, płyta stropowa). Różnica ich wysokości nie powinna przekraczać 30 mm (do wytyczenia punktów charakterystycznych budynku należy użyć niwelatora). W przypadku wystąpienia większych różnic podłoże należy wyrównać poprzez wykonanie nadlewki betonowej. Praktycznie najczęściej wystarczającym jest przeprowadzenie niwelacji dla wszystkich punktów charakterystycznych rzutu ścian, tzn. narożników i punktów przecięcia osi ścian.

   

  Bloczki silikatowe pierwszej warstwy muruje się na zaprawie cementowej (stosunek cementu do piasku 1 : 3) o konsystencji tak dobranej, aby bloczki nie osiadały pod własnym ciężarem. Murowanie zaczyna się od ustawienia pojedynczego bloczka połówkowego w najwyższym narożniku na warstwie zaprawy grubości 10 mm, a następnie dostawieniu do niego bloczka podstawowego. Po ich ustabilizowaniu ustawia się następne bloczki połówkowy i podstawowy w pozostałych narożach tak, aby ich górna płaszczyzna była dokładnie na tej samej wysokości co pierwszy bloczek. Najłatwiej i najprecyzyjniej wykonuje się tę czynność przy pomocy niwelatora.

  

  Murowanie pierwszej warstwy z elementów z betonu komórkowego zaczyna się od ustawienia pojedynczego bloczka pełnej długości w najwyższym narożniku na warstwie zaprawy grubości 10 mm. Element należy ustawić piórami zwróconymi na zewnątrz budynku. Takie ustawienie bloczków eliminuje powstawanie w narożnikach bruzd wymagających wypełnienia zaprawą naprawczą. Pióra można natomiast stosunkowo łatwo usunąć za pomocą szlifowania lub strugania. Należy pamiętać, że w narożnikach należy wypełnić zaprawą spoinę pionową, łącząc elementy w narożnikach powierzchnia boczna jednego z elementów styka się z powierzchnią czołową elementu dostawianego w drugim kierunku narożnika. Kolejno w ten sam sposób ustawia się elementy w pozostałych narożnikach, podobnie jak w przypadku elementów silikatowych kontrolując by górna płaszczyzna bloczków znajdowała się dokładnie na tej samej wysokości.

   

  Po ustabilizowaniu wszystkich bloczków narożnych należy rozciągnąć pomiędzy nimi sznur murarski i uzupełnić warstwę. Podczas uzupełniania pierwszej warstwy należy dokładnie kontrolować poziomicą wysokość i poziom górnej płaszczyzny układanych bloczków. Korekty położenia należy dokonywać młotkiem gumowym. Dla co dziesiątego bloczka zaleca się przeprowadzenie kontrolnego pomiaru niwelatorem.

   

  Większość bloczków Systemu Budowy H+H posiada profilowane powierzchnie czołowe pozwalające na ograniczenie wypełniania spoin pionowych zaprawą tylko do przypadków wyraźnie określonych w projekcie.

   

  Odpowiednia długość elementów murowych jest szczególnie istotna w przypadku silikatowych bloczków, których przycinanie wymaga większego nakładu energii. Dlatego też długość silikatowych bloczków podstawowych w Systemie Budowy H+H wynosi 25 cm. Zaprojektowanie ścian w tym module pozwala później ograniczyć konieczność wykonywania docięć na budowie. W praktyce jednak całkowite uniknięcie docięć jest trudne do osiągnięcia nawet w przypadku ścian zaprojektowanych w odpowiednim module, gdyż niezbędnym czynnikiem dodatkowym jest duża precyzja i dyscyplina wykonawcy. Dlatego często występuje konieczność uzupełniania warstw bloczkami o nietypowej długości. Jednak  przy starannym wykonawstwie i projektowaniu w module ich ilość może być znacząco ograniczona. Zagadnienie odpowiedniego modułu nie jest aż tak istotne w przypadku elementów z betonu komórkowego, który charakteryzuje się dużo większą łatwością obróbki i możliwością docinania nawet piłą ręczną.

   

  Do układania kolejnych warstw można przystąpić dopiero po stwardnieniu zaprawy cementowej pod pierwszą warstwą tj. po ok. 1 do 2 godzin od zakończenia jej układania.

• W jaki sposób należy wykonywać murowanie ścian fundamentowych?

• Prace rozpoczyna się zawsze od wypoziomowania fundamentu i sprawdzenia, czy ewentualne zbrojenie, które służy do zakotwienia ścian w fundamencie (nie zawsze jest ono konieczne), zostało wypuszczone w odpowiednich miejscach. Pod pierwszą warstwą pustaków układa się papę. Pełni ona funkcję poziomej izolacji przeciwwilgociowej i jednocześnie warstwy poślizgowej umożliwiającej niezależną pracę stykających się powierzchni.

  Murowanie rozpoczyna się od narożników ścian. Pustaki układa się na styk, bez spoin poziomych i pionowych, zachowując przesunięcie spoin o pół długości pustaka w kolejnych warstwach. Najpierw kładzie się tylko dwie lub trzy warstwy i przestrzeń wewnątrz tego swoistego szalunku wypełnia betonem. Dopiero wtedy układa się następne warstwy. Nad pierwszym i przedostatnim rzędem pustaków oraz pod otworami okiennymi umieszcza się zbrojenie poziome. Przy otworach i narożnikach stosuje się też wzmocnienia z prętów pionowych. Zbrojenie pionowe stosuje się również jako wzmocnienie ścian. Pręty łączy się ze zbrojeniem wieńca spinającego od góry ściany.

• Jakie są dopuszczalne odchyłki wykonania muru?

• Maksymalne odchyłki wykonania muru nie powinny przekraczać:

  • w pionie 20 mm na wysokości kondygnacji lub 50 mm na wysokości budynku;
  • poziome przesunięcie 20 mm w osiach ścian nad i pod stropem;
  • odchylenie od linii prostej (wybrzuszenie) 5 mm i nie więcej niż 20 mm na 10 m.

  

  W przypadku gdyby okazało się, iż nie mogą być spełnione powyższe wymagania, należy przeprowadzić dodatkową analizę wytrzymałościową konstrukcji, z uwzględnieniem rzeczywistych odchyłek wymiarowych.

• Omówić dokładność wykonania murów.

• Wszystkie materiały użyte do wykonania robót muszą odpowiadać wymaganiom projektowym oraz specyfikacji technicznej, muszą również posiadać świadectwa jakości wystawione przez producentów.

  Sprawdzeniu robót murowych ulega jakość wykonywanych robót i obejmuje ona takie czynności jak:

  • sprawdzenie prawidłowości usytuowania obiektu w terenie
  • sprawdzenie cech geometrycznych wykonanych konstrukcji/ jej elementów
  • sprawdzenie jakości użytego betonu (zagęszczenie, jedność struktury oraz widoczne wady i uszkodzenia)
  • sprawdzenie gładkości powierzchni 

  

• Opisać nadproża ceglane i monolityczne.

• Nadproża ceglane - wykonywane są w formie ceglanych zbrojonych u dołu belek. Cegły ustawiane są najczęściej na rąb leżący, a w spoiny wkładany jest płaskownik o przekroju 2 x 15 - 3 x 30 mm lub pręt o średnicy 5-10 mm. Zbrojenie powinno być przedłużone poza światło otworu minimum 25 cm z każdej strony. Następnie spoiny wypełnia się zaprawą cementową 1: 5. Otwory o rozpiętości do 1,5 m przekrywa się nadprożem o wysokości pół cegły, a powyżej 1,5 m o wysokości 1 cegły. W przypadku, gdy nadproże będzie silnie obciążone siłą skupioną, np. belką stropową lub gdy szerokość otworu wynosi ponad 2,5 m, jego konstrukcję wzmacnia się przez dodanie belek stalowych, np. dwuteowych albo całe nadproże wykonuje się na belkach stalowych.

  Nadproża monolityczne - najstarszym powszechnie stosowanym typem przekrycia otworu są żelbetowe prefabrykowane belki nadprożowe typu "L", których wysokość wynosi 19 lub 22 cm, a szerokość 12 cm. Produkowane są w kilku typach jako: drzwiowe o długościach 119, 149, 179 cm oraz okienne z możliwością obustronnego lub jednostronnego obciążenia stropami, dla obydwu przypadków długości belek wynoszą od 119 do 269 cm ze stopniowaniem co 30 cm. Podczas ich montażu należy zwrócić uwagę, by końce oparte były na murze za pośrednictwem zaprawy cementowej na długości minimum 10 cm. Przestrzenie pomiędzy belkami wypełnia się żwirobetonem, a od zewnętrznej strony układa się warstwę izolacji termicznej ze styropianu lub wełny mineralnej. Liczba i sposób układanych belek dostosowane są do grubości ściany.

• Omówić rodzaje nadproży w budynku.

• Rodzaje nadproży ze względu na materiał wykonania: nadproża drewniane, murowane niezbrojone, nadproża murowane zbrojone, nadproża kształtka+żelbet, nadproża żelbetowo-ceramiczne, nadproża żelbetowe monolityczne, nadproża prefabrykowane, nadproża strunobetonowe, nadproża stalowe.

  a) nadproża drewniane, przykłady:

  • z litego drewna-w formie belki o przekroju prostokąta lub kwadratu; 
  • z drewna klejonego- pozwala na mniejszy przekrój, bez użycia usztywnienia ze stali/blachy oraz technologia pozwala na dowolne dopasowanie wielkości nadproża, gdy jest to potrzebne(większa rozpiętość);
  • w formie drewnianych belek dwuteowych- stópki dwuteownika wykonane są z litego drewna, a środnik zazwyczaj z płyty OSB, to nadproże jest stosowane w ścianach o konstrukcji drewnianej szkieletowej;
  • pełne podwójne lub skrzynkowe- pojedynczy element konstrukcyjny nadproża ma około 38 mm, a przestrzeń pomiędzy nimi wypełniona jest izolacją termiczną. Jeśli całość jest zamknięta elementem drewnianym od dołu i góry, to takie nadproże skrzynkowym;
  • wzmocnione kształtownikiem stalowym lub blachą stalową- w ścianach o konstrukcji drewnianej szkieletowej wymagane jest nadproże o większej rozpiętości, to w nadproże podwójne z blachą stalową jako wzmocnieniem lub pojedyncze połączone z kształtownikiem stalowym.

  b) nadproża murowane niezbrojone, przykład:

  • w formie murowanej płaskiej belki lub łuku- z cegły pełnej lub kamieni w postaci nieobrobionej oraz poddanej formowaniu.

  
   c) nadproża murowane zbrojone, przykłady:

  • typu Kleina- cegły ułożone są na podkładzie żelbetowym, w zależności od rozpiętości planowanego otworu w ścianie są układane na wozówkach lub główkach. Spoiny w dolnej części nadproża najlepiej, gdy są dodatkowo zbrojone bednarką;
  • na konsolach- cegły z których jest nadproże mają w sobie stalowe strzemię, które jest połączone ze stalową konsolą przymocowaną do ściany nośnej. To rozwiązanie może być szczególnie przydatne przy ścianach trójwarstwowych.

  d) nadproża kształtka + żelbet, przykłady i informacje:

  • kształtka może być ceramiczna, z betonu komórkowego, betonowa;
  • takie nadproże może być w pełni prefabrykowane;
  • w kształtce/kształtkach jest żelbet;

  e) nadproża żelbetowo-ceramiczne, przykłady:

  • nadproże typu Porotherm- nadproża te mają formę położonej kształtki C
  • z umieszczoną wewnątrz kratownicą i uzupełnionej betonem;
  • nadproże typu Porotherm 11,5- to nadproże w kształcie litery U z pojedynczym prętem w środku, wypełnione betonem. Niezalecane do ścian nośnych.

  f) nadproża żelbetowe monolityczne, informacje:

  • wykonywane bezpośrednio na budowie;
  • wymaga wykonania szalunku;
  • może mieć dowolny kształt oraz zbrojenie można swobodnie dostosować do rozpiętości;
  • jest czasochłonne.

  g) nadproża prefabrykowane, przykłady:

  • nadproża prefabrykowane żelbetowe;
  • nadproża prefabrykowane w formie belek dedykowanych do danej technologii wykonania ściany- mogą być z Ytonga i Porothermu.

  h) nadproża strunobetonowe, informacje:

  • to połączenie wysokiej klasy betonu ze strunami stalowymi;
  • pozwala na zrobienie dużych otworów, przy niewielkim stosunkowo przekroju nadproża;
  • na budowę dociera jako prefabrykat gotowy od razu do wbudowania.

  i) nadproża stalowe, informacje:

  • bardzo przydatne w przypadku dużych rozpiętości i obciążeniach;
  • wymagają zabezpieczenia przed korozją i działaniem wysokich temperatur

• Omówić, w jaki sposób wykonać otwór drzwiowy w ścianie istniejącej murowanej nośnej.

• Pierwszym krokiem po podjęciu decyzji o wykonaniu otworu drzwiowego powinno być ustalenie czy ściana jest nośna czy działowa. Ustalić to można na podstawie grubości ściany za pomocą otworów w niej wierconych na wylot, na podstawie projektu konstrukcyjnego, lub po konsultacji z osobą uprawnioną - konstruktorem budowlanym.

  Ściany nośne mają większe grubości w porównaniu do ścian działowych. Ich grubość zależnie od materiału z jakiego jest wykonana, wynosi powyżej 24 cm.

  Przed wykonaniem otworu drzwiowego konieczne jest wykonanie ekspertyzy wytrzymałościowej lub niekiedy w szczególnych przypadkach wymaga wykonania przez osobę uprawniona - konstruktora budowlanego.

  Należy również upewnić się czy w planowanym miejscu umieszczenia drzwi nie przebiegają żadne instalacje, co wymagało by ich pierwotnego przeniesienia.

  Warto również pamiętać o aspektach funkcjonalnych. Otwór powinien być zlokalizowany w miejscu które pozwala na pełne otwarcie skrzydła drzwiowego, a ewentualne nierówności poziomów między pomieszczeniami powinny zostać wyrównane, bądź zapewniać bezpieczną komunikację między pomieszczeniami.

  Po zapewnieniu wszystkich wyżej wymienionych warunków kolejnym krokiem jest wykucie
  oraz odpylanie bruzd po obu stronach ściany w których znajdować się będą nadproża. Długość bruzdy powinna być większa od szerokości otworu o 20 cm, pozostawiając 10 cm po obu stronach, dzięki czemu belka nadproża mogłaby się oprzeć na ścianie. Wysokość bruzd powinna być dopasowana do wysokości drzwi.

  Nadproże ma na celu przeniesienie obciążeń od stropu i wyżej położonych ścian. Może ono być wykonane w postaci belek żelbetowych prefabrykowanych, bądź stalowych. Ich dokładne wymiary muszą być określone przez konstruktora. Belki umieszczane są w bruzdach, a puste przestrzenie wypełniane są zaprawą. Nadproże jest gotowe po 2-3 dniach, po zawiązaniu się zaprawy.

  Po wykonaniu nadproża można przystąpić do wykucia otworu drzwiowego. Przy wytyczaniu otworu należy zostawić około 2 cm zapasu z każdej strony. Nacięcie wzdłuż krawędzi wykucia ułatwi pracę oraz sprawi że krawędzie będą gładsze. W przypadku ściany murowanej wykonanie otworu należy zacząć od góry.

  

• W jaki sposób należy dokonywać przewiązań w murach?

• Właściwe przewiązanie w murach zapewnia odpowiedni rozkład obciążeń i odkształceń w murze.

  Ważne:

  • elementy układać na płask
  • spoiny poprzeczne i podłużne usytuowane mijankowo.

  Podstawowym zadaniem zaprawy jest rozłożenie obciążeń, a nie tylko sklejanie pojedynczych cegieł w konstrukcyjną całość.

• Omówić grubości pionowe i poziome spoin w murach.

• Właściwa grubość spoin określona jest w Eurokodzie 6 - "Projektowanie konstrukcji murowych - Część 1-1: Reguły ogólne dla zbrojonych i niezbrojonych konstrukcji murowych"

  • Dla zaprawy tradycyjnej - spoiny wsporne i pionowe powinny mieć grubość nie mniejszą niż 6 mm i nie większą niż 15 mm. (zwykle 10 mm). Zaprawę tradycyjną stosuje się przy elementach o małej dokładności wymiarowej np.cegłach tradycyjnych. Minusami tej zaprawy jest konieczność dokładnego wykonania spoin (zatrudnienie wykwalifikowanych pracowników), a spora grubość spoin zwiększa prawdopodobieństwo powstania mostków technicznych.
  • Dla zapraw cienkowarstwowych - grubość takiej spoiny powinna się mieścić w przedziale od 0,5 mm - 3mm - spoinę pierwszej warstwy należy wykonać o grubości co najmniej 10 mm.. Zaprawę cienkowarstwową można stosować przy elementach o dużej dokładności wymiarowej np.: bloczki Silka. Wykonanie spoin w tej technice jest tańsze, szybsze i zmniejsza ryzyko powstania mostków termicznych.

  

• Co to są wiązania wozówkowe?

• Wiązania wozówkowe - wiązania opierające się wyłącznie na wozówkach są łatwiejsze i szybsze do wykonania, dlatego cieszą się dużą popularnością, mimo jednostajnego rysunku lica muru w porównaniu do innych wariantów ułożenia cegieł.

  Wiązania wozówkowe różnią się między sobą sposobem rozmieszczenia cegieł, które mogą być przesunięte o 1/2 długości (tzw. wiązanie średnie) lub o 1/4 długości (tzw. wiązanie dźwigające). Cegły w wiązaniu mogą być zlokalizowane w kolumnie (w pionie) lub np. schodzić ukośnie w dół.

  

• Omówić wiązanie cegieł w murze: główkowe, flamandzkie, holenderskie, gotyckie, śląskie, kowadełkowe, blokowe.

• WIĄZANIA GŁÓWKOWE - mają wiele odmian, ponieważ murowanie cegieł tak, by na zewnątrz była widoczna jej główka, można zrealizować na wiele sposobów. Stosunkowo popularne są wiązania dzikie, czyli nieregularne rozmieszczenie główek w płaszczyźnie muru. Na 1 m2 przypada zwykle ok. 5 główek.

  Inaczej jest w przypadku WIĄZAŃ FLAMANDZKICH CZY KOWADEŁKOWYCH - te  wywiedzione z flamandzkiej architektury polegają na naprzemiennym układaniu cegieł stroną wozówkową i główkową, dzięki czemu powstaje swoista szachownica.

  WIĄZANIE KOWADEŁKOWE jest prawie identyczne, ale zamiast jednej wozówki między główkami, układane są dwie.

  Pewne podobieństwo witać też w WIĄZANIU HOLENDERSKIM, gdzie w jednym rzędzie wykorzystuje się naprzemiennie krótszą i dłuższą stronę cegły, natomiast w rzędzie poniżej - same główki.

  Z kolei WIĄZANIE GOTYCKIE, zwane też polskim, opiera się na murowaniu główek w kolumnie, przy czym każda główka jest przesunięta o połowę długości względem cegieł w rzędzie nad i pod nią. Zaletą tego wiązania jest estetyczny rysunek powierzchni licowej, wadą - trudniejsza praca murarza. Jeśli między główkami zamiast jednej wozówki wmuruje się dwie, z wiązania gotyckiego powstanie WIĄZANIE ŚLĄSKIE.

  To, jaką różnicę w wyglądzie muru może wywołać rodzaj zastosowanego wiązania, dobrze widać na przykładzie WIĄZANIA GŁÓWKOWEGO I BLOKOWEGO. Pierwsze polega na wymurowaniu całej powierzchni wyłącznie główkami cegieł - elewacja sprawia wtedy wrażenie mozaiki drobnych kwadratów. Zupełnie inaczej prezentuje się płaszczyzna ściany w przypadku wiązania blokowego, które w dużej mierze polega na murowaniu stroną wozówkową - główka pojawia się tylko co ok. 4 cegły.

  

• Co to są wiązania krzyżowe w murze?

• WIĄZANIA KRZYŻOWE polegają na naprzemiennym ułożeniu główek i wozówek cegieł w taki sposób, że powstaje kształt podobny do krzyża, stąd ich nazwa. Może być to wzór powtórzony na całej wysokości muru, jeden pod drugim albo np. pojedynczy "krzyż" rozmieszczony w odstępach. Nie ma tu w zasadzie żadnych ograniczeń.

  

• Jakie są zasady łączenie murów?

• Jeśli ścianki będą z elementów o dużych wymiarach, np. z płytek gipsowych lub bloczków z , a ściana nośna wykonana jest z łatwych do przecinania elementów, w miejscu połączenia ścian wykonuje się bruzdę, czyli wycięcie fragmentu ściany nośnej.

   

  

  Bruzda powinna być zrobiona na całej wysokości pomieszczenia, mieć głębokość ok. 5 cm i szerokość o 2-3 cm większą niż grubość niewykończonej ścianki działowej. Łączenie ścianek z elementów drobnowymiarowych (głównie cegieł o standardowych wymiarach) polega na zazębieniu co drugiej warstwy w wykutych prostokątnych otworach w ścianie nośnej, tzw. strzępiach.

  Wygodnym sposobem łączenia są kotwy metalowe, mocowane kołkami rozporowymi do ściany nośnej i wpuszczone w spoiny ścianki działowej na długości 10-15 cm. Jednak nie jest to połączenie zbyt sztywne, dlatego w narożniku często pojawiają się pęknięcia.

• Jakie wyróżniamy sposoby wzmacniania słupów murowanych?

• W przypadku słupów wzmocnienia dokonać można w sposób następujący:

  • przez osłonięcie siatką i obrzucenie zaprawą,
  • przez zwiększenie przekroju (domurowanie nowego fragmentu),
  • obetonowanie,
  • wykonanie stalowej konstrukcji wzmacniającej,
  • wykonanie konstrukcji wzmacniającej z siatki z włókien węglowych zatopionej w systemowej cienkowarstwowej zaprawie cementowej - analogicznie jak przy naprawie i wzmacnianiu ścian i sklepień ceglanych.

  

• Omówić i narysować sposoby konstruowania zbrojenia w konstrukcjach murowych.

• Zbrojenie konstrukcyjne powinno spełniać wymagania normy PN-EN 845-3:2003 w zakresie kształtu oraz minimalnych średnic prętów. Miejscami szczególnie narażonymi na występowanie zarysowań są okolice naroży okiennych i drzwiowych. Nawet przy zastosowaniu prefabrykowanych lub monolitycznych żelbetowych nadproży nie można wykluczyć pojawienia się poziomych i ukośnych zarysowań powyżej nadproża. Przyczyną ukośnych zarysowań przy prefabrykowanych nadprożach są lokalne dociski wynikające najczęściej z różnej odkształcalności prefabrykatu i muru oraz wpływów termicznych.

  Jako podstawowe założenie norma EC-6 przyjmuje, że zbrojenie powinno być tak sytuowane i skonstruowane, aby występowała pełna współpraca z murem w przenoszeniu sił wewnętrznych. Identycznie jak w wypadku konstrukcji żelbetowych zbrojenie powinno być zlokalizowane wszędzie tam gdzie jawnie lub potencjalnie wystąpić mogą naprężenia rozciągające lub gdy należy ograniczyć odkształcenia poprzeczne muru. Ustanowiona w 2003 norma europejska, a następnie wprowadzona w Polsce w 2005 r. norma PN-EN 845-3:2003 podaje wymagania dotyczące zbrojenia do spoin wspornych w konstrukcjach murowych.

  Zgodnie z jej postanowieniami, zaleca się stosować do spoin wspornych prefabrykowane zbrojenie w postaci:

  • kratowniczek
  • drabinek
  • siatek plecionych
  • siatek cięto-ciągnionych.

  Przy czym zastosowana stal pod względem cech wytrzymałościowo-odkształceniowych powinna odpowiadać wymaganiom stali stosowanych do zbrojenia betonu zawartych w Eurokodzie 2.

  

  Istotą zbrojonych konstrukcji murowych, analogicznie jak konstrukcji żelbetowych jest prawidłowe usytuowanie zbrojenia w zaprawie lub betonie i ochrona przed wpływami środowiskowymi. Jako zasadę norma EC-6 przyjmuje, że stal zbrojeniowa powinna być dostatecznie trwała jako stal antykorozyjna lub odpowiednio zabezpieczona aby spełniała swoje zadania w lokalnych warunkach środowiskowych i w przewidywanym w czasie użytkowania budynku.

  W celu spełniania powyższych wymagań zaleca się, aby:

  • minimalna grubość otuliny zaprawą, mierzona od lica muru, wynosiła 15 mm
  • grubość otuliny zaprawą zwykłą i lekką nad i pod prętem zbrojeniowym w spoinach wspornych powinna tak ustalona, aby całkowita grubość spoiny była co najmniej 5 mm większa niż średnica pręta zbrojeniowego, ale nie większa niż grubość maksymalna.

  Odpowiednią grubość otuliny zapewnić można stosując odpowiednie krążki dystansowe nakładane na pręty zbrojeniowe.

   

  Stosowanie zbrojenia w konstrukcjach murowych powinno uwzględniać dodatkowe wymagania w zakresie minimalnej jego ilości w zależności od funkcji które pełni. EC-6 w kwestii przyjmowania zbrojenia w spoinach wspornych podaje następujące minimalne wartości procentu zbrojenia:

  1. ro = 0,05% pola przekroju efektywnego muru obliczonego jako iloczyn efektywnej szerokości i wysokości muru jeżeli zbrojenie w murze ma na celu zwiększenie nośności,
  2. ro = 0,03% całego przekroju poprzecznego ściany (tzn. 0,015 % w każdej płaszczyźnie licowej) w ścianach, w których zbrojenie w spoinach wspornych ma na celu zwiększenie nośności na obciążenie poziome działające prostopadle do lica ściany,
  3. ro = 0,03% całego przekroju poprzecznego ściany jeżeli zbrojenie w spoinach wspornych ma na celu ograniczenie zarysowania lub zapewnienie ciągłości ściany,
  4. ro = 0,05% przekroju poprzecznego ściany, za który przyjmuje się iloczyn całej szerokości i wysokości efektywnej w zbrojonych jednokierunkowo ścianach szczelinowych z wypełnioną szczeliną. Zbrojenie układane powinno być w kierunku prostopadłym do zbrojenia głównego.
  5. ro = 0,05% przekroju poprzecznego ściany, za który przyjmuje się iloczyn całej szerokości i wysokości efektywnej w elementach konstrukcyjnych, w których wymagane jest zbrojenie na ścinanie.

  W podstawowych przypadkach obciążenia konstrukcji murowych czyli ściskania, ścinania i zginania minimalny przekrój zbrojenia nie powinien być mniejszy niż 0,05% pola przekroju efektywnego muru.

  EC-6 zaleca, aby maksymalny wymiar stosowanego zbrojenia był tak dobierany, aby zapewnione było odpowiednie jego osadzenie w zaprawie lub betonie wypełniającym. Przy czym, średnica stosowanych prętów zbrojeniowych powinna być nie mniejsza niż 5 mm. Spełnione powinny być również wymagania w zakresie zakotwienia zbrojenia oraz otulenia.

  W praktyce oznacza to, że w przypadku stosowania pojedynczych, niepowiązanych ze sobą pionowych prętów umieszczanych w bruzdach i kanałach, średnica powinna być nie mniejsza niż 5 mm. Podobne traktować należy powyższe zalecania odnośnie elementów łączących w ścianach szczelinowych zgodnych z PNEN 845-1 i prefabrykowanego zbrojenia w spoinach wspornych, które powinno spełniać wymagania normy PN-EN 854-3.

  We wszystkich elementach zginanych zaleca się przedłużać każdy pręt zbrojenia, z wyjątkiem podpory skrajnej, poza punkt, w którym przestaje on być potrzebny, na długość nie mniejszą niż wysokość efektywną przekroju elementu lub 12 średnic pręta.

  

  Kwestia wymaganego rozstawu zbrojenia w EC-6 została przyjęta głównie na podstawie praktyki i doświadczeń w tym względzie zawartych w różnego rodzaju przepisach i zaleceniach dotyczących konstrukcji żelbetowych. Rozstaw ten powinien być dostatecznie duży, aby umożliwić ułożenie i zagęszczenia betonu wypełniającego lub zaprawy. Zasadne jest, aby odległość w świetle między sąsiednimi równoległymi prętami sl była nie mniejsza wskazuje powyższy wzór.

• W jaki sposób należy wykonać zbrojenie ścian działowych?

• Ściany działowe narażone są na zarysowania spowodowane ugięciem stropów, na których się opierają. Już przy ugięciu rzędu kilku milimetrów spowodowanym obciążeniem użytkowym oraz częścią obciążeń stałych (oddziaływujących na strop po wykonaniu ścian działowych) należy spodziewać się powstania zarysowań. Zakotwienia prętów zbrojeniowych podczas połączenia ściany działowej ze ścianą nośną powinny wynosić nie mniej niż 50 cm, a także powinny być wykonywane co 3 warstwę cegieł.

  Przyczyną zarysowań jest przekroczenie granicznej deformacji postaciowej ściany, która jest charakteryzowana przez kąt odkształcenia postaciowego Obraz zarysowań zależy przede wszystkim od proporcji geometrycznych ściany, stopnia perforacji otworami oraz od stosunku sztywności ściany do sztywności stropów. Rysy mogą mieć ukośny, pionowy bądź poziomy przebieg W ścianach działowych w celu wyeliminowania lub ograniczenia zarysowań należy zastosować zbrojenie konstrukcyjne w dolnej strefie muru.

  Zbrojenie takie przyjmuje się zazwyczaj konstrukcyjnie i umieszcza w dolnych spoinach wspornych na wysokości równej minimum połowy rozpiętości efektywnej ściany 0,5l_eff lub połowy wysokości użytecznej przekroju 0,5d - decyduje wartość mniejsza.

  

• Omówić dlaczego dochodzi do pękania murów?

• Przyczyny ich powstawania mogą być związane z:

  • podłożem i sposobem posadowienia (niejednorodność podłoża, nierównomierne obciążenie gruntu, utrata stateczności podłoża, ruchy podłoża w gruntach wysadzinowych, szkody górnicze, zmiana warunków wodnych w gruncie),
  • przeciążeniem (wywołanym wadliwym projektowaniem, wykonaniem, modernizacją lub zmianą funkcji obiektu),
  •  czynnikami termicznymi (nierównomierna praca materiałów o różnych współczynnikach rozszerzalności cieplnej w miejscu ich połączenia, nierównomierne nagrzewanie się fragmentów konstrukcji),
  • skurczem i pęcznienie,
  • wpływami dynamicznymi i wyjątkowymi (wstrząsy górnicze, drgania wzbudzane przez ruch pojazdów i maszyn przemysłowych, wstrząsy wywołane robotami budowlanymi - wbijanie pali, zagłębianie ścianek szczelnych).

  Uszkodzenia wywołane są zazwyczaj kilkoma, wzajemnie powiązanymi przyczynami i mogą doprowadzić do obniżenia wartości użytkowej budowli, a nawet do jej awarii

• Omówić metody naprawiania pęknięć w murze.

• Metody naprawy zarysowanego muru

  
  Aby usunąć lub zniwelować skutki zarysowania i spękania murów można:

  • zmienić sztywność budynku przez zastosowanie wieńców, gorsetów lub dylatacji,
  •  ingerować w schemat statyczny pracy konstrukcji wywołując korzystniejsze przekazywanie sił na poszczególne elementy,
  • wykonać przemurowania uszkodzonych fragmentów ścian,
  • wykonać iniekcje powstałych rys,
  • zastosować tynki zbrojone,
  • zamontować stężenia murów w postaci ściągów i belek stalowych,
  • stosować obejmy stalowe i żelbetowe w przypadku zarysowania filarków,
  • zbroić spoiny zarysowanych fragmentów muru prętami stalowymi .

• W jaki sposób dokonuje się naprawy szczelin i zarysowań w murach?

• Naprawa szczelin i zarysowań muru:

  Po usunięciu tynku należy przeprowadzić badania. Po ich zakończeniu sporządza się opis zawierający rozmieszczenie oraz przebieg rys i pęknięć, ich szerokość i kształt oraz zmiany zachodzące w czasie obserwacji. Przed przystąpieniem do naprawy należy usunąć przyczyny powstawania odkształceń i odciążyć ścianę.

  Naprawa uszkodzeń polega zwykle na:

  • wymianie fragmentu
  • przemurowaniu ściany
  • wypełnieniu rys i pęknięć
  • powiązaniu elementów budynku prętami, kotwami, ściągami.

   

  Niewielkie pęknięcia o szerokości do 4 mm przemywa się wodą i wypełnia zaprawą cementową lub cementowo-wapienną. Zwykle pęknięcie poszerza się do 20 mm i pogłębia do 30-40 mm oraz nadaje się mu kształt odwróconego trapezu. Jeżeli rysy są cienkie, można je wypełnić zaczynem cementowym metodą iniekcji.

  W przypadku pęknięć głębokich lub przechodzących przez całą grubość ściany dodatkowo wzmacnia się iniekcję przez zastosowanie klamry. Podczas wykonywania iniekcji żywicą epoksydową należy ściśle przestrzegać zaleceń producenta. Przed iniekcją trzeba usunąć tynk z powierzchni ścian wzdłuż rysy na szerokość 25 cm, powierzchnię zmyć wodą i osuszyć. Następnie z obu stron rysy umieścić rurki iniekcyjne. Jeżeli szczeliny są drożne, należy w nie wprowadzić żywicę, usunąć rurki do iniekcji, a powierzchnię ściany ponownie otynkować.

  Jeżeli zachodzi konieczność przemurowania uszkodzonej ściany, ścianę należy odciążyć i rozbierać odcinkami nie większymi niż 1,2 m. Rozbiórkę ściany rozpoczyna się po usunięciu tynku po obu jej stronach wzdłuż pęknięcia. Prace wykonuje się na wysokości 4-5 warstw cegły i głębokości nie mniejszej niż 1/2 cegły. Po rozebraniu ściany należy oczyścić powierzchnię z uszkodzonej zaprawy, zmyć wodą i zamurować elementami, z których ściana jest wymurowana.

  Murowanie trzeba przeprowadzić zgodnie z zasadami wiązania. Należy przy tym pamiętać o pozostawieniu strzępi w co czwartej warstwie. Odciążenie ściany można rozebrać dopiero po całkowitym związaniu zaprawy. Jeżeli mur ma grubość półtorej cegły lub większą, a pęknięcie przechodzi przez jego całą grubość, wymianę wykonuje się najpierw po jednej, a później po drugiej stronie muru.

  W razie występowania dużych spękań mur należy dodatkowo wzmocnić. Jego nośność zwiększa się przez wykuwanie bruzd i zbrojenie ich belkami stalowymi lub żelbetowymi, a następnie zalewanie bruzd betonem Inną metodą zwiększającą nośność ściany jest zabetonowanie prętów stalowych w bruzdach wykonanych prostopadle do pęknięć. Średnica prętów nie powinna być większa niż grubość spoiny. Przed przystąpieniem do zbrojenia wszystkie rysy i spękania należy wypełnić przez zastosowanie iniekcji zaprawą cementową. Z obu stron ściany usuwa się tynk, ścianę zmywa się wodą, a spoiny wypełnia mocną zaprawą, w którą wciska się pręty stalowe.

• Omówić wykonywanie robót murowych w warunkach zimowych.

• Roboty murowe w okresie zimowym różnią się od pozostałych robót budowlanych. Wykonywanie takich robót zimą wymaga przygotowania specjalnych materiałów oraz odpowiedniego sprzętu.

  Za warunki zimowe przyjmuje się okres, w którym średnia dobowa temperatura powietrza wynosi poniżej +5^oC. W Polsce okres ten występuje zwykle od początku listopada do końca marca. Jednak temperatura nie jest jedynym czynnikiem wpływającym na prowadzenie robót murowych zimą. Są one zależne również od prędkości i kierunku wiatru oraz pokrywy śnieżnej. Robót budowlanych nie należy wykonywać, jeżeli:

  • temperatura powietrza t <= -5^oC i prędkość wiatru v >= 8m/s
  • temperatura powietrza t <= -10^oC i prędkość wiatru v >= 4m/s
  • temperatura powietrza t <= -15^oC i prędkość wiatru v >= 2m/s

  Należy pamiętać również o tym, by nie wykonywać robót budowlanych, gdy występują opady atmosferyczne, mgły lub oszronienia. 

  Przed rozpoczęciem robót budowlanych zimą należy sprawdzić, czy materiały dostarczone na budowę spełniają określone wymogi dotyczące mrozoodporności. Każda decyzja o prowadzeniu prac murarskich w okresie zimowym powinna być poprzedzona wpisem do dziennika budowy.  

  Zimą, elementy murowe i materiały powinny być zabezpieczone oraz osłonięte od deszczu, śniegu i wiatru.  Nie należy dopuścić do zamoczenia materiałów lub stosowania mokrych elementów murowych, ponieważ może to doprowadzić do obniżenia przyczepności do zaprawy. Jeśli materiały były składowane w temperaturze ujemnej przez długi okres czasu, można je wykorzystać dopiero po ich całkowitym rozmrożeniu. Dlatego dobrym rozwiązaniem jest składowanie elementów murowych, np. w magazynach.

  Podczas wykonywania muru w temperaturze ujemnej należy stworzyć odpowiednie warunki, aby zaprawa i elementy murowe mogły się ze sobą połączyć w sposób trwały. Wyróżniamy cztery metody murowania w warunkach zimowych.

  Metoda zachowania ciepła muru. Tę metodę można stosować, gdy temperatura powietrza nie spada poniżej -10^oC. Świeżo wykonany mur należy szczelnie zabezpieczyć matami termoizolacyjnymi przed utratą ciepła. Grubość i ilość mat dostosowywana jest do aktualnych warunków pogodowych.

  Metoda zimnych składników. Podobnie jak metodę zachowania ciepła muru, można ją stosować, gdy temperatura powietrza nie spada poniżej -10^oC. Jednak nie stosuje się w niej żadnych dodatkowych zabezpieczeń przed utratą ciepła. W tym przypadku do wykonania muru stosuje się zaprawy szybkowiążące.

  Metoda podgrzewania. Tę metodę można stosować, gdy temperatura powietrza nie spada poniżej -15^oC. Fragmenty murów wykonuje się ww metodami. Do murowania wykorzystuje się zaprawy podgrzewane. 

  Metoda murowania w cieplakach. Tę metodę można stosować, nawet gdy temperatura powietrza wynosi poniżej -15^oC. Nad wykonywanym murem tworzy się prowizoryczne, ogrzewane pomieszczenie, umożliwiające murowanie w czasie mrozu.  

• Omówić mostki termiczne w budynku.

• Mostki termiczne to miejsca w obiekcie budowlanym, w którym występuje przerwanie lub pogorszenie się jakości izolacji termicznej. Może być konsekwencją zmian materiałowych, zmianie grubości lub przerwaniu izolacji.

   

  Istnieją dwa rodzaje mostków termicznych: punktowe oraz liniowe.

  • Mostki punktowe - powstają najczęściej w miejscach mocowania np. kotw stalowych. Tego rodzaju mostków nie da się całkowicie pozbyć.
  • Mostki liniowe - powstają najczęściej w miejscach łączenia różnych elementów konstrukcyjnych np. mocowanie balkonu wspornikowego. Są dużo bardziej kłopotliwe.

   

  Przykłady mostków termicznych:

  • zakotwienia balkonów wspornikowych,
  • nadproża,
  • łączenia drzwi i okien ze ścianami zewnętrznymi,
  • łączenie dachu ze ścianą zewnętrzną,
  • łączenie stropu ze ścianą zewnętrzną,
  • ściany piwnic, fundamenty.

  

• Na czym polega przedsięwzięcie termomodernizacyjne?

• Termomodernizacja jest przedsięwzięciem polegającym na poprawie jednego bądź kilku elementów budynku w celu zwiększenia jego wydajności cieplnej. Przed przystąpieniem do wykonania modernizacji termicznej budynku należy zapoznać się z możliwościami finansowymi inwestora oraz jego oczekiwaniami. Aby przeprowadzone działania przyniosły oczekiwane efekty decyzje te powinny zostać poprzedzone konsultacją z audytorem energetycznym, którego zadaniem jest m.in. przeprowadzenie audytu budynku oraz oszacowanie najkorzystniejszego rozwiązania pod względem kosztów inwestycyjnych oraz możliwych do uzyskania oszczędności. Ważnym aspektem jest również to, iż na przeprowadzenie termomodernizacji można uzyskać dofinansowanie, co wiąże się ze zmniejszeniem wkładu finansowego inwestora.

  Termomodernizacja polega m.in. na:

  • modernizacji lub wymianie systemu grzewczego;
  • rozpoczęciu korzystania z OZE (odnawialnych źródeł energii) na potrzeby grzewcze, np. poprzez instalację kolektorów słonecznych czy pompy ciepła;
  • zastosowaniu wentylacji mechanicznej z odzyskiem ciepła (rekuperacji);
  • izolacji odkrytych przewodów c.o. oraz c.w.u.;
  • usprawnieniu systemu przygotowywania ciepłej wody użytkowej;
  • poprawie efektywności cieplnej polegającej na zmniejszeniu współczynnika przenikania ciepła przegród, np. poprzez dodanie warstwy izolacji termicznej na ścianie zewnętrznej budynku.

   

  Podstawowymi efektami termomodernizacji są:

  • zmniejszenie zapotrzebowania budynku na energię cieplną;
  • redukcja zapotrzebowania na energię pierwotną pochodzącą z paliwa, czyli zmniejszenie kosztów pozyskania energii;
  • wzrost komfortu użytkowania budynku poprzez zastosowanie urządzeń łatwych w obsłudze;
  • redukcja lub całkowita likwidacja emisji substancji szkodliwych dla środowiska;
  • uproszczenie konserwacji instalacji grzewczej;
  • podniesienie walorów estetycznych budynku.

• Omówić technologię osuszania zawilgoconych ścian.

• Popularną metodą osuszania zawilgoconych ścian jest osuszanie kondensacyjne, które polega na odbieraniu wilgoci z powietrza, przyspieszając tym samym jej odparowanie ze ścian. Długość osuszania zależy od wielkości pomieszczenia oraz wydajności osuszacza.

• Omówić różnicę między nalotami solnymi, a grzybami.

• W przypadku wykwitów soli i grzybów występują pewne podobieństwa. W obu przypadkach głównym czynnikiem sprawczym jest wilgoć. Jednakże są to dwa różne i niezależne zjawiska.

  Jako wykwity solne rozumieć należy naloty soli rozpuszczalnych w wodzie, które wykrystalizowały się na powierzchni porowatego materiału budowlanego. Wyróżnia się wiele kolorów wysoleń w zależności od związku chemicznego będącego ich podstawą.

  W przypadku wysoleń występuje duży wachlarz możliwości pojawienia się zależny od czynników takich jak ilość wody, czas, warunki lokalne, umiejętności ekipy budowlanej, pora roku czy materiały zastosowane w tym zaprawa a dokładnie jej przyczepność. Stąd powstawanie ich określane jest jako złożone i skomplikowane. Przyczyną bezpośrednią zawsze pozostaje jednak woda, tym samym ważna jest odpowiednia izolacja budynku. Wysolenia mogą zniknąć samoistnie wraz wymywaniem wodą deszczową, usunąć je można też własnoręcznie za pomocą wody, lub specjalnych środków, gdy sole przejdą w formy nierozpuszczalne.

  W przypadku wykwitów grzybów główną przyczyną jest zła cyrkulacja powietrza połączona z wysoką wilgotnością. Ich rozwojowi pomagają pokrycia ścian farbami i tapetami. Czynnikami wspomagającymi rozwój są także brak słońca  oraz dodatnia temperatura. W przypadku starego budownictwa dochodzi jeszcze czynnik wilgoci kapilarnej, wnikającej poprzez uszkodzoną  hydroizolację. Wyróżnia się wykwity grzybów domowych i pleśniowych, przy czym pleśniowe są groźniejsze i oprócz wspólnych z domowymi materiałów (drewno, tynk, mury, beton) atakują także plastik, szkło i materiały organiczne. Zaznaczyć należy, że zagrzybienie wpływa negatywnie na zdrowie użytkowników budynku. Usuwanie wykwitów grzybów dokonuje się w zależności od tego jak głęboko wniknęły one w pokrycie ścian. Gdy nie dotarły głęboko można usunąć je szorstką szczotką, w przeciwnym razie konieczne będzie skuwanie tynku i  użycie środków chemicznych.

   

  Warto zaznaczyć, że w przypadku rozpoznawania wykwitów soli i grzybów występują różnice:

  • próbka nalotu zalana wodą tworząca zawiesinę, to grzyb, rozpuszczająca się zaś sól
  • nalot przetarty środkiem wybielającym zmieniający kolor to grzyb, niereagujący zaś to sól

• Omówić współczynnik przenikania ciepła U, opór cieplny R i współczynnik przewodzenia ciepła (lambda).

•  

   WSPÓŁCZYNNIKI:

  

• Omówić maksymalną powierzchnię otworów w ścianach oddzielnie przeciwpożarowego.

• Maksymalna powierzchnia otworów w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego wynosi łącznie 15% powierzchni tej ściany, nie stosuje się tego ograniczania w ścianach oddzielenia przeciwpożarowego znajdujących się na drodze manewrowej w garażu. Jeżeli otwory występują w stropie oddzielenia przeciwpożarowego, łączna powierzania otworów nie może przekraczać 0,5% powierzchni tego stropu.

  

• W jaki sposób należy wykonać ściankę G-K?

• Prace nad montażem należy rozpocząć od dokładnego wyznaczenia położenia przyszłej ścianki działowej, a więc od zaznaczenia miejsc na ścianach, podłodze i suficie, do których przytwierdzone będą profile obrysowe UW. Przed ich przykręceniem (najlepiej za pomocą kołków rozporowych do szybkiego montażu rozmieszczonych nie rzadziej niż co 1000 mm) należy koniecznie ułożyć taśmę tłumiącą drgania (filc, guma, korek). Poprawi to również tłumienie dźwięków przez przegrodę.

  Profili w miarę możliwości nie należy sztukować. Długie, jednorodne odcinki znacznie lepiej spełniają swoje zadanie. Następnym etapem prac jest ustawienie słupków (co 0,6 lub 0,3 m w zależności od wariantu ściany). Krawędzie otworu, w którym mają być zamontowane drzwi muszą być koniecznie wzmocnione profilami ościeżnicowymi UA na kątownikach przytwierdzonych do profili UW.

  Kolejną czynnością jest docięcie płyt gipsowo-kartonowych lub gipsowo-włóknowych. Przy pracy tej należy zachować szczególną staranność i dokładność. Warto również pamiętać, że płyta powinna być o jakieś 15-17 krótsza niż wysokość pomieszczenia. Dzięki temu będzie się mogła bez problemu odkształcać po zamontowaniu. Płyty nie powinny dotykać podłogi, stropu ani ścian konstrukcyjnych, gdyż spowoduje to przenoszenie przez nie dźwięków. Najlepiej pozostawić około 10-milimetrowe odstępy od sufitu i około 5-milimetrowe od ścian bocznych.

  W miarę możliwości należy unikać niepotrzebnego sztukowania płyt, a jeżeli zajdzie już taka potrzeba (np. jeśli pomieszczenie jest wyższe niż długość standardowych płyt - 3 m), to należy pamiętać, że połączenie nie mogą znajdować się w jednej linii na długości całej ściany! Odległość pomiędzy sąsiadującymi łączeniami powinna wynosić minimum 400 mm. Płyty układane wokół otworu drzwiowego należy wyciąć w kształcie litery L, a ich łączenie powinno przypadać możliwie jak najbliżej środka nadproża. Pozwala to zapobiec pękaniu złącza.

  Płyty przykręca się blachowkrętami wyłącznie do profili pionowych CW. Mocowanie do profili UW może spowodować uszkodzenie płyt na przykład pod wpływem przewidywanego konstrukcyjnie ugięcia stropu.

  Kolejne płyty gipsowo-kartonowe dosuwa się do poprzednich "na styk". W przypadku płyt gipsowo-włóknowych możliwe są natomiast dwa rozwiązania. Albo przysuwa się je maksymalnie blisko i skleja ze sobą specjalnym klejem poliuretanowym, albo też pozostawia się szczelinę równą połowie grubości płyty, którą wypełnia się następnie masą szpachlową.

  Po zamocowaniu płyt po jednej stronie ścianki można rozprowadzić niezbędne instalacje (wodne, elektryczne) oraz wyciąć otwory instalacyjne pod gniazdka elektryczne i włączniki. Kolejnym etapem jest rozmieszczenie wewnątrz ściany izolacji akustycznej z wełny mineralnej lub waty szklanej.

  O ile zamontowanie sztywnych płyt z owych materiałów nie nastręcza większych kłopotów, to użycie miękkich mat wymaga zawieszenia ich na wkrętach przymocowanych do profili pionowych. Zapobiega to ich opadaniu pod własnym ciężarem. Trzeba pamiętać o tym, że pasy wełny powinny być o 10 mm szersze od rozstawu słupków (tak aby wypełniły nie tylko przestrzeń między nimi, ale też wewnątrz nich.

  Płyty po drugiej stronie stelażu przykręca się w taki sposób, aby były przesunięte w stosunku do płyt po przeciwnej stronie oraz aby ich łączenia przypadały na sąsiednich słupkach. Zdecydowanie poprawia to stabilność konstrukcji i izolacyjność ściany.

  Podczas prac trudno jest uniknąć cięcia płyt. Jeżeli krawędź ma być prosta, to wystarczy naciąć materiał od strony licowej nożem, a następnie przełamać. W przypadku płyt gipsowo-kartonowych niezbędne będzie jeszcze przecięcie kartonu na spodniej stronie. W przypadku linii łamanych (np. otwory drzwiowe) należy jedną część przeciąć przy użyciu wyrzynarki elektrycznej lub piły, a drugą naciąć i przełamać. Otwory na gniazdka elektryczne najlepiej wyciąć otwornicą do drewna. Należy pamiętać, że im bardziej precyzyjne będą wszelkie cięcia, tym mniej pracy czeka nas przy wykańczaniu ścianki.

  Dla końcowego efektu przy stawianiu ścianek działowych z płyt gipsowo-włóknowych i gipsowo-kartonowych niezwykle ważnym etapem są prace wykończeniowe. Polegają one na pokryciu masą szpachlową styków płyt oraz łebków blachowkrętów. Sposób postępowania zależy od typu krawędzi płyty (przy montażu trzeba pamiętać, że tylko dłuższe krawędzie płyt są wyprofilowane, natomiast w przypadku łączenia poziomego brzegi płyt należy odpowiednio sfazować).

  Jeżeli krawędź jest półokrągła, styk należy wypełnić masą z dodatkiem włókien szklanych. Krawędź spłaszczona przeznaczona jest natomiast do szpachlowania masą zwykłą przy użyciu taśmy zbrojącej. Bruzdę na styku krawędzi, które nie zostały przygotowane fabrycznie lecz sfazowane podczas montażu, wypełnia się również zwykłą masą szpachlową stosując siatkę. W każdym z przypadków zaschniętą masę szlifuje się papierem ściernym o uziarnieniu 60. Szczelinę pomiędzy płytami a sufitem i ścianami najlepiej wypełnić masą akrylową, która zachowuje elastyczność.

• Jakie błędy mogą pojawić się przy wykonywaniu płyt G-K?

• Błędy przy wykonywaniu płyt G-K

  Jeżeli płyty składowane są na wolnym powietrzu i dojdzie do ich zawilgocenia, to następuje zniekształcenie materiału, a karton pokrywający gipsowy rdzeń rwie się podczas wkręcania wkrętów. Kolejne niepożądane konsekwencje pojawiają się po wyschnięciu płyt gipsowo-kartonowych. Ich powierzchnia zaczyna bowiem pękać, a na powierzchni kartonu pojawiają się wykwity. Dlatego też należy pamiętać, aby płyty g-k zawsze przechowywać zawinięte w folię i zabezpieczone przed wpływem warunków pogodowych.

  Jeżeli zastosowane przy konstruowaniu ściany profile CW są zbyt długie, to ściana ulegnie deformacji i pojawią się na niej rysy. Dlatego też profile powinny mieć długość o 1-2 cm krótszą od wysokości pomieszczenia.

  Jeżeli połączenia zostaną zaszpachlowane bez użycia taśmy, a masa szpachlowa była nieodpowiednia do przeprowadzenia takiego zabiegu, to na zaschniętej powierzchni bardzo szybko pojawią się rysy. Zaschnięta masa nie będzie trzymać się podłoża. Bez taśmy można nakładać wyłącznie takie produkty, które w warunkach użytkowania mają wyraźnie zaznaczoną taką możliwość. Jeżeli przed pomalowaniem płyty g-k nie został zastosowany odpowiedni środek gruntujący, to pomalowana powierzchnia będzie niejednolita i pojawią się na niej wykwity. Zwykle płyty gipsowo-kartonowe muszą być zagruntowane, chyba że producent zaznacza w warunkach użytkowania, że zostały już wstępnie zagruntowane.

• Co to są sufity podwieszane?

• Sufity podwieszane - stosowane w celu zmniejszenie wysokości użytkowej pomieszczenia lub w celu stworzenia przestrzeni technologicznej w celu ukrycia instalacji lub nierówności stropu.

  Przykładowa technologia montażu sufitu podwieszanego:

  • ustalamy wysokość sufitu i odznaczamy na ścianie przy pomocy niwelatora
  • na określonej wysokości mocujemy profil do ściany przy pomocy wkrętów
  • rozmieszczenie profili głównych i miejsc mocowania wieszaków
  • profile max co 100 cm, ostatnie max 40 cm od ściany, wieszaki co 90 cm
  • w wyznaczonych miejscach montujemy do sufitu pręty wieszakowe za pomocą stalowych dybli
  • na prętach mocujemy wieszaki obrotowe
  • profile główne ustawiamy na listwie pomocniczej i mocujemy do wieszaków - poziom -profile nośne wsuwamy w profile przyścienne
  • spięcie obu warstw łącznikami krzyżowymi
  • max rozstaw profili nośnych 50 cm, a pierwszy 15cm
  • poziom
  • w celu powiększenia izolacyjności termicznej można ułożyć wełnę
  • sufit musi być pływający, bezpośrednio pod listwą przyścienną przyklejamy taśmę poślizgową
  • płyty montujemy poprzecznie do profili nośnych
  • płyty przykręcamy do prętów nośnych wkrętami -wkręt powinien zagłębić się 1 mm w płytę
  • rozstawy wkrętów co 15 cm
  • szpachlujemy łączenia
  • zatapiamy zbrojenie na połączeniach
  • po 24 h ponownie szpachlujemy spoiny i zamykamy taśmę - szlifowanie

  

• Omówić kontrolę montażu stolarki okiennej i drzwiowej.

• Kontrolę montażu stolarki okiennej i drzwiowej można przeprowadzić:

  • kontrole kamerą termowizyjną, sprawdzając czy nie tworzą się mostki cieplne spowodowane wadliwym montażem lub źle wykonanym oknem lub drzwiami;
  • badania wodoszczelności z użyciem komory ciśnieniowej - weryfikacja prawidłowego montażu;
  • weryfikacja deklarowanej klasy wodoszczelności;
  • kontrola mechanicznego montażu, zachowanie odpowiednich uchwytów, komponentów i śrub;
  • sprawdzenie pionu poziomu i przekątnej;
  • walory estetyczne - sprawdzenie zarysowań, uszkodzeń mechanicznych.

• Jaka jest kolejność prac przy wykonywaniu nadproża w budynku istniejącym?

• Kolejność prac - krok po kroku:

  W celu wykonania stalowego nadproża należy wyciąć bruzdy poziome o głębokości minimum 1,2 razy głębszej od szerokości stopki montowanej belki stalowej nie głębszej jednak niż połowa grubości ściany.

  Bruzdę przemyć strumieniem wody pod ciśnieniem. Po wykonaniu bruzdy osadzamy w bruździe belkę stalową. Po osadzeniu belki (oparcie około 15-30cm), przestrzeń pomiędzy górną stopką belki a murem wypełniamy bezskurczową zaprawą lub wilgotną zaprawą cementową marki M15-M20 mocno ubijając. Po uzyskaniu przez zaprawę 75% wytrzymałości (normalnie około 5 dni) przystępujemy do wykucia bruzdy z drugiej strony ściany i osadzenia drugiej belki. Drugą belkę osadzamy w identyczny sposób jak pierwszą.

  Po osadzeniu belek i osiągnięciu przez zaprawę 75% swojej wytrzymałości wszystkie belki przewiercamy na wylot co około 35 cm i skręcamy śrubami minimum M12 w celu zabezpieczenia ich przed zwichrzeniem. Po uzyskaniu pełnej wytrzymałości przez zaprawę można przystąpić do zdjęcia stemplowania i wyburzania ściany. Na koniec belki stalowe siatkujemy siatką stalową i obrzucamy zaprawą cementową marki M15 i wykańczamy warstwą wierzchnią z tynku wapiennego lub cementowo-wapiennego.

  Jeśli chcemy wykonać otwór w zewnętrznej ścianie nośnej, trzeba pamiętać o odpowiednim ociepleniu nadproża. Tylko wtedy nie stanie się ono mostkiem termicznym, przez który będzie uciekać ciepło z domu. Jeśli ściana jest dwuwarstwowa lub gdy planujemy docieplanie domu, sprawa jest prosta. Wystarczy po wykonaniu nadproża na zewnętrznej stronie ściany ułożyć na przykład płyty styropianu. Nieco trudniej jest ze ścianą jednowarstwową. Wtedy trzeba zrobić węższe nadproże, tak by od zewnętrznej strony pozostało co najmniej 5 cm na warstwę ocieplenia.

  

  Uwaga! Jeśli stalowy ceownik będzie się stykał ze styropianem, może to przyśpieszać jego korozję. W takiej sytuacji trzeba zabezpieczyć go farbą lub zastosować ceownik ze stali ocynkowanej.

  Wykonując otwór w ścianie, można też zdecydować się na nadproże żelbetowe z dwóch prefabrykowanych belek w kształcie litery L. Nie łączy się ich już śrubami. Po oczyszczeniu wnęki na obydwu jej końcach w miejscach, w których nadproże będzie opierać się na ścianie, układa się warstwę mocnej zaprawy cementowej (marki minimum M7), a na niej belkę żelbetową. Po związaniu zaprawy wypełnia się przestrzeń między belką a murem zaprawą cementową marki minimum M4. Kiedy zaprawa zwiąże i stwardnieje, wykuwa się otwór, wykańcza go siatką i tynkuje.