Specjalność architektoniczna - pozostałe

• Omów stropodachy niewentylowane.
• Omów stropodachy wentylowane.
• Wykonanie ścianek szczelinowych
• Zastosowanie gazobetonu. Jakie są jego wady i zalety?
• Ścianki G-K - technologia wykonania, odbiory.
• Omówić prace związane z odwodnieniem wykopów.
• Omówić rodzaje posadowienia pośredniego
• Gdzie nie należy stosować gazobetonu?
• Omówić ocieplenie ścian metodą suchą.
• Omówić ocieplenie ścian metodą mokrą.
• Porównać wełnę mineralną i styropian jako metariały służące dociepleniu budynków.
• Rodzaje wykopów i sposoby ich zabezpieczenia. 
• Sposoby zabezpieczenia skarp wykopów.
• Czym jest klin odłamu. Jak należy obliczać klin odłamu dla sprzętu?
• Co powinien zrobić kierownik budowy w sytuacji, gdy pracownik wykona wykop 20 cm poniżej poziomu posadowienia obiektu. 
• Kiedy można wykonywać wykopy o ścianach pionowych?
• Podaj 5 przykładów prac przygotowawczych wykonywanych przed rozpoczęciem robót budowlanych.
• Co geodeta musi wyznaczyć na budowie?
• Omówić prace przy usuwaniu azbestu.
• Omówić i porównać strop typu Filigran i Teriva.
• Omówić rodzaje tynków wewnętrznych
• Opisać kompleksowo wykonanie płyty fundamentowej.
• Omówić zasady bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania prac na wysokości.
• Zadania geodety na placu budowy.
• Charakterystyka betonu samozagęszczalnego.
• Omówić wykonanie stropów gęstożebrowych. Podać przykłady.
• Omówić strop Filigran.
• Omówić strop z płyt kanałowych.
• Omówić sposób wykonania studni fundamentowych.
• Warunki montażu i demontażu rusztowań.
• Omówić więźbę płatwiowo-kleszczową
• Omówić pracę poszczególnych elementów więźby płatwiowo-kleszczowej.
• Omówić technologię betonowania w okresie obniżonej temperatury.
• Technologia wykonania i odbioru trójwarstwowych tynków cementowo-wapiennych. 
• Omówić strop Porotherm
• Dylatacje w obiektach inżynierskich
• Co to jest konstrukcja murowana zespolona. Wymień rodzaje pod względem stosowania materiałów.
• Jakie znasz rodzaje budowli hydrotechnicznych? Czym jest wysokość piętrzenia?
• Omów pielęgnację betonu w okresie letnim.
• Omów pielęgnację betonu w okresie zimowym.
• Rodzaje warunków gruntowych - scharakteryzować.
• Wymień 5 badań przewodów kominowych dymowych, spalinowych i wentylacyjnych.
•  Strop Ackermana - konstrukcja i montaż.
• Od czego zależy grubość otuliny?
• Impregnacja i odgrzybianie drewnianych elementów budynku. Podać trzy metody i warunki wykonywania
• Stezenia w konstrukcjach stalowych. Po co, typy, opis, jak sie liczy.
• Jaka jest procedura uzyskiwania przyłącza energetycznego?
• Zasypywanie wykopów. Metody sprawdzania zagęszczenia podłoża
• Czym jest ścianka berlińska?
• Kiedy zabrania się montowania elementów prefabrykowanych?
• Kiedy inwestor potrzebuje pozwolenia na użytkowanie?
• Wyjaśnij pojęcia bezpośrednie posadowienie budowli oraz obciążenie graniczne.
• Czym jest mostek termiczny. Rozrysować przykłady.
• Co należy zrobić w przypadku zagrożenia życia na budowie?
• Zmiana sposobu użytkowania budynku - co należy zrobić?
• Rola wieńców żelbetowych 
• Wymagania dla kominów sytuowanych w ścianach.
• Co należy zrobić gdy w wykopie odkryjemy instalacje?
• Odległość kominów od przeszkód.
• Ściany oporowe kątowe - omów
• Omówić podłogi pływające
• Warunki demontażu rusztowania
• Czym jest strefa pożarowa budynku?
• Zasady oparcia stropu na ścianie kolankowej
• Podstawy przeprowadzania kontroli rocznej budynków.
• Kiedy nie trzeba robic kontroli rocznej?
• Podział budynku na strefy pożarowe
• Warunki zabezpieczenia wykopu
• Jakich robót nie należy wykonywać w rejonie wykopów?
• Obowiązki kierownika budowy w czasie katastrofy
• Omówić podział budynków na kategorie zagrożenia ludzi ZL.
• Jaka jest rola chudego betonu pod fundamentem?
• Kiedy zabrania się montażu rusztowania?
• Warunki posadowienia budynków
• Kto może wpisać się do dziennika rozbiórki?
• Kiedy nie trzeba zgłaszać rozbiórki?
• Co należy zrobić w przypadku, gdy na budowę przyjadą pręty niezgodne z projektem - w projekcie fi 8 A-III, przyjechało  A-II fi 10)?
• Kto wchodzi w skład komisji którą powołuje się po katastrofie budowlanej 
• Na podstawie jakich dokumentów należy pobierać próbki wyrobów budowlanych na budowie?
• Co należy zapewnić przy projektowaniu i wykonywaniu obiektów budowlanych odnośnie bezpieczeństwa p.poż ?
• Czym jest fibrobeton? Kiedy stosujemy fibrobeton? Jakie są jego właściwości?
• Jakie kroki należy podjąć podczas wystąpienia wypadku na budowie?
• Rodzaje stropodachów - omów.
• Urządzenia do wibrowania betonu - omów.
• Definicja podłoża uwarstwionego.
• Zasady stemplowania stropu Teriva?
• Strop Ceram - omów.
• Jakie dane są potrzebne do prawidłowego zaprojektowania fundamentów?
• Stropy prefabrykowane - rodzaje i charakterystyka.
• Wzmacnianie spękanych ścian - omów sposób wykonania.
• Wymienić podstawowe układy więźb dachowych, rozrysuj i omów więźbę jętkową.
• Metoda lekka mokra - zasady wykonywania tynków cienkowarstwowych.
• Zasady projektowania stropów żelbetowych belkowych.
• Co to jest REI60 ?
• Ścianki działowe z GK, co ma wpływ na właściwości akustyczne?
• Konstrukcja podłogi/ warstwy podłogi.
• Co to jest sieć uzbrojenia terenu?
• Warunki obciążania ścian z trzonami kominowymi.
• Czy ściany z kominami mogą być obciążone i w jaki sposób?
• Co znaczy B500SP?
• Co znaczy REI30?
• Wysokość komina nad kalenicą na pokryciu trudno zapalnym.
• Czy przewody kominowe można prowadzić pod kątem, jeśli tak to jakim i na jakieś długości?
• Na jaką wysokość należy wymurować komin ponad dach, jeśli kalenica znajduje się w odległości 4 m, a kąt nachylenia dachu wynosi 20 stopni?
• Kto może wykonywać przeglądy przewodów kominowych?
• Jakie są warunki techniczne umiejscowienia wyczystki od komina w pokoju oraz piwnicy?
• Jak wysoki powinien być komin na dachu płaskim gdy w odległości 1m znajduje się ściana budynku sąsiedniego, wystająca na wysokość 3m.
• Wysokość komina przy pochyleniu dachu 10st
• Z jakich materiałów powinien być wykonany dach nad pomieszczeniem zagrożonym wybuchem?
• Omów warunki dobrania wymiarów schodów w szpitalach.
• Obciążenia więźby dachowej - przykłady
• Od czego zależy głębokość posadowienia?

• Omów stropodachy niewentylowane.

• Stropodachy niewentylowane są to stropodachy, w których wszystkie warstwy szczelnie do siebie przylegają, bez szczelin lub kanałów umożliwiających przepływ powietrza: 

  • stropodach o tradycyjnym układzie warstw - hydroizolacja stanowi wierzchnią warstwę stropodachu, pod warstwą ocieplenia znajduje się paroizolacja; materiałem termoizolacyjnym jest najczęściej styropian lub wełna mineralna
  • stropodach o odwróconym układzie warstw - hydroizolacja z dwóch warstw papy bitumicznej znajduje się pod warstwą termoizolacji, dzięki czemu nie występuje ryzyko kondensacji pary wodnej, a warstwa hydroizolacji jest osłonięta przeciwko uszkodzeniom mechanicznym jak i niesprzyjającym warunkom atmosferycznym; materiałem termoizolacyjnym jest polistyren ekstrudowany, płyty termoizolacyjne pokryte są warstwą dociskową ze żwiru. Charakterystyczną cechą stropodachów o odwróconych układach warstw jest spływ wody opadowej po kilku poziomach.

  

• Omów stropodachy wentylowane.

• Stropodachy wentylowane są to stropodachy, w których nad warstwą termoizolacyjną utworzona jest przestrzeń powietrzna. Dzielimy je ze względu na wysokość przestrzeni wentylowanej i konstrukcję warstwy przykrywającej stropodachy wentylowane:

  • kanalikowe - nad materiałem termoizolacyjnym wykonane są kanaliki np. poprzez nałożenie na warstwie termoizolacji blachy fałdowanej jako podkładu pod wylewkę wierzchnią; wentylacja takich stropodachów wymaga zastosowania tzn. kanałów zbiorczych, dzięki którym powietrze może dostać się do wszystkich kanalików 
  • szczelinowe - nad materiałem termoizolacyjnym tworzy się szczeliny przez rozdzielenie płyt dachowych i termoizolacji 
  • dwudzielne- stropodachy z niską przestrzenią przełazową, utworzoną przez dach z pokryciem i strop, na którym rozłożona jest termoizolacja; pod względem konstrukcji stropodachy dwudzielne przypominają poddasza nieużytkowe w dachach skośnych 

  

• Wykonanie ścianek szczelinowych

• Obecnie są to najczęściej stosowane obudowy głębokich wykopów oraz dużych rozmiarów prac budowlanych, z uwagi na dużą sztywność oraz możliwość wykorzystania ich zarówno jako ściany podziemia oraz fundament budynku. Ściana szczelinowa, to ściana wykonana z betonu lub żelbetu, formowana w szczelinie wykopanej w gruncie. 

  
  Zalety ścian szczelinowych:
  możliwość wykonywania w bezpośrednim sąsiedztwie istniejących budowli 
  mała uciążliwość wykonywanych robót dla otoczenia (niski poziom hałasu oraz brak wstrząsów przy wykonaniu)

  
  Fazy wykonywania ściany szczelinowej:
  a) wykonanie murków prowadzących
  b) głębienie szczeliny pod osłoną zawiesiny bentonitowej
  c) oczyszczenie zawiesiny po wydrążeniu  pełnej szczeliny
  d) włożenie zbrojenia zawieszonego na murkach prowadzących
  e) betonowanie ściany przez rurę wlewową
  f) wykonanie oczepu łączącego poszczególne sekcje
  g) odkopanie ściany

  

• Zastosowanie gazobetonu. Jakie są jego wady i zalety?

• Gazobeton- wytwarza się na wskutek reakcji chemicznej, poprzez dodanie (najczęściej) proszku aluminiowego do cementu. Gazobeton kojarzy nam się zazwyczaj ze ścianami zewnętrznymi. Jest to jednak mylne myślenie, bo dany materiał możemy wykorzystać w wielu miejscach. Betony komórkowe mają zastosowanie przede wszystkim jako materiały izolacyjno-konstrukcyjne.

  
  Z gazobetonu wykonuje się ściany jednowarstwowe zewnętrzne, które nawet nie potrzebują ocieplenia, nośne, działowe, nadproża i wieńce. Można je murować na tak zwaną "cienką spoinę" - taki sposób ogranicza ucieczkę przez spoinę. Jest to szybsze i bardziej dokładne. Oszczędzamy również na zaprawie. Większość wyrobów posiada pióro-wpust.

  
  Jest materiałem lekkim co znacząco ułatwia budowę, a także nie wymaga specjalnych sprzętów na budowie, które wspomogły by ją. Dodatkowo są bezpieczne dla środowiska i ludzi. Posiadając ściany z gazobetonu możemy mieć pewność, że opiera się on grzybom i pleśnią, co jest szczególnie ważne dla naszego zdrowia, ale również dla bezpieczeństwa konstrukcji. Potrafią pochłonąć nadmiar wilgoci, a także wypuścić jej nadmiar, co sprawia, że w domu tworzy się mikroklimat. Proces produkcji tego materiału również nie wytwarza niebezpiecznych substancji. Budowa domu najlepiej jakby przebiegała w określonym systemie (np bloczki gazobetonowe) dzięki czemu ekipa wykonawcza w szybszym tempie mogą stworzyć wymarzony obiekt. 

  Wady i zalety

  • +nie wydziela substancji żrących, dzięki czemu nie zagraża środowisku
  • + tani w porównaniu z materiałami ceramicznymi
  • + można je przecinać (łatwość w obróbce)
  • + dobry izolator termiczny
  • + łatwy do murowania
  • + niska masa, co ułatwia odciążenie budowli
  • + pozwala na oszczędność energii
  • - nie można używać go jako fundamenty, bo jest skłonny do wchłaniania wilgoci,
  • - wysoka nasiąkliwość
  • - niska wytrzymałość na ściskanie
  • - duża kruchość bloczku

   

• Ścianki G-K - technologia wykonania, odbiory.

• Ściany kartonowo-gipsowe są dużo tańszym, a w szczególności dużo szybszym sposobem na wykonanie idealnych dla nas ścian niż zbijanie, kładzenie wszystkiego od początku ( w razie remontu) starego tynku, użeranie się z nierównymi ścianami, zdrapywaniem wielu warstw starej farby, a zamieszkanie po nałożeniu tynku może być nawet możliwe dopiero po dwóch tygodniach. Jednak efekty mogą nie przykuć uwagi każdego, gdyż nie jest to najdokładniejszy sposób.

  
  Sposób ten ogranicza do minimum interwencję w stare ściany i nie powoduje zawilgoceń pokoi. Jest też gładki, a ułożone płyty można praktycznie od razu malować, tapetować itp.
  
  

  Wykonanie - krok po kroku

  1. Sprawdzamy równość i stan naszej ściany (używamy do tego długą poziomicę i sprawdzamy odchylenia od pionu)
  2. Przyklejamy pasy (szerokość 6-8cm) wyrównujące (jeżeli odchylenie od płaszczyzny przekracza 2cm)
  3. Jeżeli podkład pod płytę jest za słaby na jej utrzymanie należy odpowiednia ją przygotować (na przykład na gipsowych korkach)
  4. Nakładamy klej na płyty (wykorzystujemy suchy klej gipsowy)
  5. Nanosimy klej na pasy
  6. Przyklejamy płyty
  7. Zbroimy i szpachlujemy styki naszych płyt

  

• Omówić prace związane z odwodnieniem wykopów.

• W projekcie każdego wykopu fundamentowego muszą być uwzględnione warunki gruntowo-wodne, a w szczególności wysokość poziomu wód gruntowych względem dna wykopu. Odwodnienia wykopów mogą być: powierzchniowe, wgłębne i mieszane. Ta ostatnia metoda polega na zastosowaniu w tym samym wykopie obu wcześniej wymienionych sposobów odwodnienia.
  
  

  Odwodnienie powierzchniowe.
  W miejscu wykonywania wykopu należy zabezpieczyć strefę robót przed skutkami napływu wód opadowych, które mogą spływać po powierzchni terenu. Woda zbierająca się na dnie wykopu pogarsza właściwości mechaniczne gruntów, a płynąca po skarpach może je rozmywać i powodować miejscowe spływy lub osuwiska.
  Wodę opadową płynącą po terenie w kierunku wykopu można przechwycić, stosując drenaż opaskowy w postaci rowów wypełnionym materiałem kamienistym lub gruboziarnistym, prowadzonych ze spadkiem poza rejon budowy. Wodę, która dostała się do wykopu, spompowuje się bezpośrednio z wykop przez ujęcie jej w obniżonym miejscowo fragmencie dna lub stosuje się system drenaży lub rowków, które sprowadzają je do studni zbiorczych.
  
  Odwodnienie wgłębne polega na zainstalowaniu w podłożu w rejonie projektowanego wykopu odpowiednich ujęć wody, tj. rur zaopatrzonych w filtry. Pompowanie z nich wody spowoduje obniżenie zwierciadła wody gruntowej lub zmniejszenie ciśnienia wody do stanu zapewniającego wykonanie wykopu do przewidywanej głębokości, bez zagrożeń ze strony wody gruntowej.
  Podejmując decyzję odnośnie odwodnienia należy pamiętać, że zakłócenie równowagi środowiska wodno-gruntowego może wywołać skutki szkodliwe zarówno dla budowli (dodatkowe osiadania), jak i samego środowiska (degradacja warunków wzrostu roślin, brak wody w ujęciach gospodarczych).

  

• Omówić rodzaje posadowienia pośredniego

• Posadowienie pośrednie stosujemy, gdy obiekt budowlany na danym gruncie nie będzie samoistnie stał stabilnie. Zadaniem fundamentów pośrednich jest przenoszenie obciążeń na głębsze partie gruntu, który jest odpowiednio wytrzymały. Na końcach tych elementów znajdują się stopy fundamentowe, ławy fundamentowe lub płyty fundamentowe.

  Fundamenty pośrednie:

  • pale
  • studnie
  • kesony
  • ścianki szczelinowe
  • słupy
  • kolumny kamienne

  
  Pale żelbetowe minimalna średnica to 20cm, znajdują się w rozstawie 50-100 cm, głębokość sięga nawet 6-10m(do warstwy nośnej). Zazwyczaj pale robi się na budowie - wierci otwory w ziemi, wkłada w nie zbrojenie i wypełnia betonem. Na gotowych palach wykonuje się ławę fundamentową.

  Studnia - może sięgać 6-10 m w głąb ziemi. Wykop robiony jest identycznie jak pod studnię na wodę. Jednak potem dno trzeba zabetonować. Ścianki studni mają grubość około 10 cm, a średnica studni jest zbliżona do szerokości ławy fundamentowej.

  

• Gdzie nie należy stosować gazobetonu?

• Z uwagi na dość dużą nasiąkliwość nie może być stosowany poniżej poziomu gruntu <br>Nie znajduje zastosowania dla fundamentów.

  Nie może być stosowany do przewodów dymowych i spalinowych.

• Omówić ocieplenie ścian metodą suchą.

• Ocieplenie ścian metodą suchą - wykonanie izolacji termicznej bez używania klejów, zapraw, wody. Można zastosować ją do ocieplania budynków nowego, jak i starego typu. Metoda ta jest łatwa w wykonaniu, dlatego wielu inwestorów podejmuje się zrobić ją samodzielnie, ze względu na możliwość zaoszczędzenia. Dodatkowo, nie tak jak w metodzie mokrej, nie jest ona brudząca, nie wyrządza szkód podczas jej wykonywania, co za tym idzie, nie trzeba po niej dodatkowo sprzątać. Każda z warstw jest mocowana za pomocą zszywek, gwoździ itp. Warstwa izolacyjna układana jest na paroizolację i ruszt konstrukcyjny, następnie kładziona jest wiatroizolacja oraz ruszt dystansowy. Elewacja budowana jest z desek, paneli PCW, paneli drewnopochodnych itd. 
   
  Zalety ocieplenie ściany metodą suchą:
  Łatwość wykonania, można ją wykonać samemu;
  Jest uniwersalna, można zastosować ją do różnego typu budowli, jak i nowego budownictwa, jak i starego;
  Ocieplenie ścian tą metodą spełnia wymagania izolacyjności;
  W wypadku uszkodzenia, łatwo można to naprawić, bez dużych nakładów finansowych i robocizny;
  Można montować ją nawet zimą.

  Wady ocieplenie ściany metodą suchą:
  Przy wykonywaniu czynności trzeba wykazać się starannością i dokładnością;
  Okładzina na elewację często nie pasuje do domu czy otoczenia.

  

• Omówić ocieplenie ścian metodą mokrą.

• Ocieplenie ścian metodą mokrą - inaczej nazywane jest BSO lub ETICS. Jest bardziej popularną metodą niż sucha. Różni się od suchej tym, że do rozdrobnienia zaprawy klejowej i tynku potrzebna jest woda. Najpierw należy oczyścić ściany i zagruntować, a potem okleja się je warstwą izolacyjną. Na nią kładzie się zaprawę, w której znajduje się siatka zbrojona z włókna szklanego, na wierzch układa się tynk cienkowarstwowy. W przeciwieństwie do wcześniejszej metody, gotową ścianę należy tylko pomalować. Do ocieplania w tej metodzie zazwyczaj używa się wełny mineralnej lub styropianu. 

  Zalety ocieplenia ścian metodą mokrą:
  Łatwo zachować dobre parametry techniczne, mimo dość cienkiej przegrody;
  Wyeliminowanie mostków termicznych;
  Jest bardziej powszechna i dostępna niż metoda sucha.

  Wady ocieplenia ściany metodą mokrą:
  Bardzo łatwo można popełnić błąd konstrukcyjny, w wyniku czego dochodzi do pęknięć w tynku czy odpadania ocieplenia;
  Jest trudniej naprawić uszkodzenia niż w metodzie suchej;
  Nie ma możliwości montażu w zimę, tylko przy sprzyjających warunkach pogodowych.

  

• Porównać wełnę mineralną i styropian jako metariały służące dociepleniu budynków.

• Wełna mineralna i styropian to dwa najbardziej popularne materiały służące do izolacji termicznej. Ich wspólną cechą jest wielkość współczynnika przenikania ciepła. Zacznijmy od współczynnika przewodnictwa ciepła, tutaj styropian ma trochę lepsze parametry niż wełna, w szczególności grafitowy. Kolejnym parametrem jest izolacyjność akustyczna, wełna jest lepsza, ponieważ ze względu na swoją budowę i ciężar, lepiej tłumi dźwięki. Gdy wykonywane jest z niej ocieplenie, lepszy jest również komfort akustyczny w danym pomieszczeniu. Drugi z materiałów jest gorszy w tej kwestii, mimo że są już na rynku styropiany tłumiące dźwięk, to i tak wełna lepiej spełnia parametry akustyczne.

  
  Styropian ma lepszą wytrzymałość mechaniczną niż wełna, dlatego sprawdza się przy ociepleniu fundamentów czy garaży. Jest również bardziej odporny na zawilgocenia niż wełna, która bardziej nasiąka. Styropian może być przyczyną powstawania grzybów czy pleśni, poprzez to, że ściany mają utrudnione "oddychanie". Najważniejszym aspektem wełny mineralnej jest to, że jest praktycznie niepalna, styropian też nie jest łatwopalny, ale gdy ma kontakt z ogniem, topiąc się, emituje bardzo dużo dymu. Styropian góruje nad wełną, jeżeli chodzi o cenę, jest od niej dużo tańszy, dlatego ocieplenie budynku nim jest dużo tańsze niż wełną. 

  

• Rodzaje wykopów i sposoby ich zabezpieczenia. 

• Ze względu na szerokość dna wykopy dzielą się na :

  • wąskoprzestrzenne - o szerokości dna równej lub mniejszej od 1,5 m (najczęściej są to wykopy liniowe dla prowadzenie różnego rodzaju instalacji, sieci),
  • szerokoprzestrzenne- o szerokości i długości dna większej od 1,5 m;

  Ze względu na głębokość wykopy dzielą się na :

  • płytkie - o głębokości mniejszej lub równej 1 m,
  • średniogłębokie - o głębokości nie większej niż 3 m, 
  • głębokie - o głębokości większej niż 3 m.
    
    

  W czasie wykonywania wykopów w miejscach dostępnych dla osób niezatrudnionych przy tych robotach należy wokół wykopów pozostawionych na czas zmroku i w nocy ustawić balustrady ochronne zaopatrzone w światło ostrzegawcze koloru czerwonego. Poręcze tych balustrad muszą znajdować się na wysokości 1,1 m nad terenem i w odległości nie mniejszej niż 1 m od krawędzi wykopu. Niezależnie od ustawienia takich balustrad, w przypadkach uzasadnionych względami bezpieczeństwa wykop należy szczelnie przykryć, w sposób uniemożliwiający wpadnięcie do wykopu. W przypadku przykrycia wykopu, zamiast balustrad, teren robót można oznaczyć za pomocą balustrad z lin lub taśm z tworzyw sztucznych, umieszczonych wzdłuż wykopu na wysokości 1,1 m i w odległości 1 m od krawędzi wykopu. Jeżeli teren, na którym są wykonywane roboty ziemne, nie może być ogrodzony, wykonawca robót powinien zapewnić stały jego dozór.

  Zabezpieczenia ścian wykopów
  Wykopy o ścianach pionowych nieumocnionych, bez rozparcia lub podparcia, mogą być wykonywane tylko do głębokości 1 m w gruntach zwartych, w przypadku gdy teren przy wykopie nie jest obciążony w pasie o szerokości równej głębokości wykopu. Wykopy bez umocnień, o głębokości większej niż 1 m, lecz nie większej od 2 m, można wykonywać, jeżeli pozwalają na to wyniki badań gruntu i dokumentacja geologiczno-inżynierska. Zabezpieczenie ażurowe ścian wykopów można stosować tylko w gruntach zwartych. 
  
  Stosowanie zabezpieczenia ażurowego ścian wykopów w okresie zimowym jest zabronione. Niedopuszczalne jest używanie elementów obudowy wykopu niezgodnie z przeznaczeniem.
  
  

  W czasie wykonywania wykopów ze skarpami o bezpiecznym nachyleniu należy:

  • w pasie terenu przylegającego do górnej krawędzi skarpy, na szerokości równej trzykrotnej głębokości wykopu, wykonać spadki umożliwiające łatwy odpływ wód opadowych w kierunku od wykopu;
  •  likwidować naruszenie struktury gruntu skarpy, usuwając naruszony grunt, z zachowaniem bezpiecznego nachylenia w każdym punkcie skarpy;
  •  sprawdzać stan skarpy po deszczu, mrozie lub po dłuższej przerwie w pracy.

   

  
  Bezpieczne nachylenie ścian wykopów powinno być określone w dokumentacji projektowej wówczas, gdy:

  • roboty ziemne są wykonywane w gruncie nawodnionym;
  •  teren przy skarpie wykopu ma być obciążony w pasie równym głębokości wykopu;
  • grunt stanowią iły skłonne do pęcznienia;
  • wykopu dokonuje się na terenach osuwiskowych;
  • głębokość wykopu wynosi więcej niż 4 m.

• Sposoby zabezpieczenia skarp wykopów.

• Skarpy wykopów zabezpieczyć w następujący sposób:

  • w obudowie ze ścian szczelinowych (w gruncie wykonuje się szczelinę o szerokości od 60 cm do 1 m, wypełnia się ją cieczą - zawiesina bentonitowa, której parcie powoduje, że w miarę wybierania ziemi grunt nie obsypuje się, po wybraniu gruntu wstawia się zbrojenie i podaje się rurociągiem beton na sam spód szczeliny - w ten sposób betonuje się zazbrojoną szczelinę),
  • w obudowie metodą tzw. Jet Grouting (metoda ta jest stosowana m.in. tam, gdzie wykonuje się wykopy w gęstej zabudowie miejskiej, w bezpośrednim sąsiedztwie fundamentów innych budynków, polega ona na tym, że żerdź z końcówką do wiercenia wwierca się w grunt, podaje się zaczyn cementowy pod dużym ciśnieniem, który tworzy z gruntem cementogrunt -który może być również zbrojony),
  • ścianka berlińska - metoda ta polega na zagłębieniu stalowych pali - kształtowników stalowych poprzez wwibrowanie lub wkładanych w wywiercone wcześniej otwory. W miarę wykonywania wykopu między stalowymi słupami zakłada się opinkę z desek,
  • w obudowie ze szczelnych ścianek z grodzic stalowych - w obudowie wbijanej i rozpieranej (takie obudowy mogą być wykonywane w gruntach umożliwiających wbijanie grodzic, tzn. w gruntach niespoistych lub spoistych w stanie plastycznym, można zastosować grodzice metalowe zamkowe i bezzamkowe, wbijanie grodzic może odbywać się za pomocą kafara lub przy użyciu wibromłota podwieszonego na wysięgniku żurawia samojezdnego oraz stelaża służącego do prowadzenia grodzic, do rozpierania grodzic należy stosować podłużnice), tego typu obudowy trzeba wykonać m.in., gdy dno wykopu znajduje się poniżej poziomu wód gruntowych lub w gruntach nawodnionych i trzeba zabezpieczyć wykop przed zalaniem wodą lub rozmyciem ścian wykopu

• Czym jest klin odłamu. Jak należy obliczać klin odłamu dla sprzętu?

• Klin odłamu - część skarpy która może ulec obsunięciu.

  Zasada obliczania klina dla sprzętu:

  L=h*WSP+0,6m

  • L - bezpieczna odległość
  • WSP - współczynnik zależny od klasy gruntu
  • h - głębokoścd wykopu

• Co powinien zrobić kierownik budowy w sytuacji, gdy pracownik wykona wykop 20 cm poniżej poziomu posadowienia obiektu. 

• Zgodnie z Normą PN-B-06050-Geotechnika.Roboty ziemne.Wymagania ogólne. pkt 3.4.4.2 

  W przypadku wykonania wykopu o głębokości większej niż przewidywana, należy zastosować odpowiednie środki zapewniające wymagana nośność podłoża w poziomie posadowienia konstrukcji. W takiem przypadku można zastosować odpowiednio zagęszczoną lub stabilizowaną spoiwem podsypkę piaskowo-żwirowa lub warstwę chudego betonu.

• Kiedy można wykonywać wykopy o ścianach pionowych?

• Dopuszcza się wykopy szerokoprzestrzenne o ścianach pionowych lub ze skarpami o nachyleniu większym  od  bezpiecznego,  gdy  brzeg  skarpy  jest  nieobciążony,  a  głębokość  wykopu  nie przekracza:

  • 4 m -w skałach litych odspajanych mechanicznie,
  • 1,25 m -w gruntach spoistych i mało spoistychjak: piaski gliniaste, pyły, lessy, gliny zwałowe,
  • 1 m -w rumoszach, zwietrzelinach, spękanych skałach i nienawodnionych piaskach.

  Wykopy o ścianach pionowych, bez rozparcia lub podparcia mogą być wykonywane w  gruntach  zwartych  tylko  do  głębokości  1  m  oraz  gdy  teren  przy  wykopie  nie  jest  obciążony w pasie o szerokości równej głębokości wykopu

• Podaj 5 przykładów prac przygotowawczych wykonywanych przed rozpoczęciem robót budowlanych.

• Prace przygotowawcze to:

  1. Wykonanie przyłączy infrastruktury technicznej na potrzeby budowy
  2. Geodezyjne wytyczenie budynku na działce
  3. Ogrodzenie budowy
  4. Zagospodarowanie terenu wraz z obiektami tymczasowymi (kontener, toaleta itp.)
  5. Niwelacja terenu

• Co geodeta musi wyznaczyć na budowie?

• Wytyczenie budynku

  Geodeta ponownie pojawia się na placu budowy po dopełnieniu wszystkich formalności i uzyskaniu niezbędnych pozwoleń, gdy roboty mogą już ruszyć na dobre. Geodeta wytycza budynek w terenie zgodnie z zatwierdzonym projektem zagospodarowania działki. W tym celu za pomocą zamontowanych w gruncie znaków geodezyjnych wyznacza charakterystyczne punkty i osie geometryczne domu. Ich liczba zależy od informacji przekazanych przez kierownika budowy, który określa, jakie wymiary są ważne dla bryły budynku. Po ich wytyczeniu geodeta dokonuje stosownego wpisu do dziennika budowy (do dziennika są wpisywane wszystkie pomiary geodezyjne) oraz przekazuje inwestorowi szkice wytyczenia.

   

  Pomiar przyłączy

  Zadaniem geodety jest również wytyczenie i pomiar przyłączy. Zaprojektowane przez architekta przyłącza muszą zostać właściwie zlokalizowane na terenie działki, a później, gdy będą już doprowadzone do budynku - geodeta wykonuje ich pomiar powykonawczy oraz opracowuje ich mapę powykonawczą. W związku z tym, aby na mapach został przedstawiony ich rzeczywisty przebieg, geodeta powinien dokonać stosownych pomiarów jeszcze przed zasypaniem przyłączy.

   

  Inwentaryzacja powykonawcza

  Na tym jednak nie koniec. Gdy dom stanie już w całej swej okazałości, geodeta pojawia się po raz kolejny. Teraz musi dokonać pomiaru powykonawczego budynku. W trakcie inwentaryzacji sprawdza zgodność zrealizowanego obiektu z wcześniejszym wytyczeniem geodezyjnym (ustala zgodność jego usytuowania z projektem zagospodarowania działki).

• Omówić prace przy usuwaniu azbestu.

• Prace związane z usuwaniem azbestu mogą realizować tylko i wyłącznie firmy, które mają odpowiednie zaplecze techniczne do ich prowadzenia (narzędzia wyposażone w odciągi pyłów, namioty i przesłony foliowe do izolacji od otoczenia miejsc pracy) oraz zatrudniają pracowników przeszkolonych w zakresie bezpieczeństwa i higieny do pracy z azbestem. Wykaz takich firm powinien znajdować się w każdym urzędzie gminy lub starostwie powiatowym.

  Wykonawca przed przystąpieniem do prac obowiązany jest do zgłoszenia tego faktu właściwemu organowi nadzoru budowlanego (powiatowemu inspektorowi nadzoru budowlanego) oraz właściwemu okręgowemu inspektorowi pracy.

  Same prace nad usuwaniem azbestu nie są również standardowe. W celu zapewnienia warunków bezpiecznego usuwania wyrobów zawierających azbest z miejsca ich występowania, wykonawca prac zobowiązany jest do:

  1. izolowania od otoczenia obszaru prac przez stosowanie osłon zabezpieczających przenikanie azbestu do środowiska,
  2. ogrodzenia terenu prac z zachowaniem bezpiecznej odległości od traktów komunikacyjnych dla osób pieszych, nie mniejszej niż 1 m, przy zastosowaniu osłon zabezpieczających przed przenikaniem azbestu do środowiska,
  3. umieszczenia w strefie prac w widocznym miejscu tablic informacyjnych o następującej treści: "Uwaga! Zagrożenie azbestem",
  4. zastosowania odpowiednich środków technicznych ograniczających do minimum emisję azbestu do środowiska,
  5. zastosowania w obiekcie, gdzie prowadzone są prace, odpowiednich zabezpieczeń przed pyleniem i narażeniem na azbest, w tym uszczelnienia otworów okiennych i drzwiowych,
  6. codziennego usuwania pozostałości pyłu azbestowego ze strefy prac.

• Omówić i porównać strop typu Filigran i Teriva.

• Stropy gęstożebrowe  to takie, w których elementami nośnymi (przenoszącymi obciążenie) są belki (nazywane żebrami) o rozstawie osiowym nie przekraczającym 90 cm.

  TERIVA Jednym z najpopularniejszych stropów gęstożebrowych jest strop typu Teriva.Strop ten zbudowany jest z prefabrykowanych belek kratownicowych. Znajdują się one pomiędzyścianami nośnymi budynku  oraz pustakami wypełniającymi. Elementy stropu Teriva zabetonowuje się od góry warstwą nadbetonu. Stropy te swoją popularność zawdzięczają głównie dostępnością prefabrykowanych elementów oraz łatwym i szybkim montaż (nie trzeba używać ciężkiego sprzętu). Ponadto stropy te można montować na budowach o trudnym dostępie. Ważny jest  brak deskowania, który w przypadku stropów TERIVA zastąpiony jest przez zastosowanie podpór montażowych. Stropy typu Teriva posiadają także wady, głównie to, że wymagana jest pielęgnacja warstwy nadbetonu. Są podatne na klawiszowanie (uginanie się pojedynczych belek pod wpływem obciążenia). Do montażu tego stropu konieczne jest także użycie dużej ilości podpór montażowych, żeber rozdzielczych i szalunków. Niewątpliwą wadą tego typu stropów są duże koszty robocizny.

  FILIGRAN Strop Filigran składa się z prefabrykowanych płyt żelbetowych grubości 5-7 cm (wymiary płyt mogą być różne i zależą od możliwości transportowych) oraz z warstwy betonu (zwanej nadbetonem). Do zalet stropów tego typu należy fakt, że są one częściowo prefabrykowane, czyli skraca się czas ich wykonywania na budowie. W montażu możemy wyeliminować deskowanie, a sam montaż jest stosunkowo nieskomplikowany (np. konstrukcja stropu nie wymaga wykonywania żeber rozdzielczych). Stropy filigran dają nam możliwość dowolnego kształtowania, mają niewielką wysokość oraz dobrą izolacyjność dźwiękową. Ponadto mają bardzo duże możliwości konstrukcyjne, np. duże rozpiętości. Do wad możemy zaliczyć niewielką dostępność  (istnieje mało firm produkujących te stropy, ich transport staje się drogi). Do montażu wymagana jest wykwalifikowana ekipa budowlana oraz ciężki sprzęt- dźwigi. Strop Filigran wymaga bardzo precyzyjnego wykonania ścian. Projektowanie tych stropów nie jest standardowe- każdy obiekt musi być oddzielnie rozpatrywany. Tak samo jak w przypadku stropu Teriva konieczna jest pielęgnacja nadbetonu. 

  

• Omówić rodzaje tynków wewnętrznych

• Tynk to warstwa z zaprawy lub gipsu pokrywająca powierzchnie np. ścian wewnątrz i na zewnątrz budynku. Zadaniem jej jest m. in. ochrona przed działaniem czynników wewnątrz pomieszczeń (np. para wodna), nadanie estetycznego wyglądu elementom budynku itp. Tynk stosuje się również jako warstwę podkładową pod elementy wymagające gładkiego podłoża (np. płyty styropianowe). Tynki wewnętrzne składają się ze spoiwa (może to być cement, wapno lub gips), piasku, niekiedy dodatków poprawiających plastyczność i przyczepność oraz wody.

  Podczas kontroli przy odbiorze tynków zwraca się uwagę: zgodność ich wykonania z dokumentacją robót tynkowych z uwzględnieniem zmian podanych w dokumentacji powykonawczej, certyfikaty lub deklaracje zgodności zastosowanych wyrobów budowlanych, prawidłowość wykonania powierzchni i krawędzi tynku, wygląd i inne właściwości powierzchni tynku, wykończenie tynków na narożach, stykach i przy szczelinach dylatacyjnych; grubość tynku, przyczepność tynku do podłoża, prawidłowość przygotowania podłoży. Odbiór gotowych tynków następuje po stwierdzeniu zgodności ich wykonania z zamówieniem, którego przedmiot określają projekt budowlany oraz specyfikacja techniczna wykonania i odbiór robót, a także dokumentacja powykonawcza, w której uwzględnione zmiany dokonane w toku wykonywania prac tynkowych. Tynk powinien być odebrany, gdy wszystkie wyniki badań kontrolnych są pozytywne. 

   

  Podział tynków wewnętrznych:

  • cementowe.
  • cementowo-wapienne,
  • wapienne, 
  • gipsowe, 
  • gliniane 
  • dekoracyjne 

  
  Ponadto tynki wewnętrzne dzielimy na tynki:

  • jednowarstwowe/ wielowarstwowe,
  • podkładowe/ nawierzchniowe,
  • gładkie/ zacierane

• Opisać kompleksowo wykonanie płyty fundamentowej.

• Fundamenty płytowe to (pod względem konstrukcyjnym) odwrócone stropy obciążone wyporem gruntu i oparte na ścianach lub słupach. stosuje się je na naturalnym i sztucznym podłożu gruntowym. Służą do przenoszenia obciążeń od budowli na grunt. Stosuje się je zwykle podpiwniczonych budynków na słabych i niejednorodnych gruntach.

   

  Podział płyt fundamentowych:

  • płyta gładka,
  • żebrowana,
  • grzybkowa(stosujesię wyłącznie dlarównomiernierozmieszczonychsłupów o jednakowymobciążeniu i rozstawach nie przekraczających 5,0 m).

  Płyty fundamentowe są wykonywane z betonu zbrojonego i mają grubość przekraczającą 40 cm, ich wykonanie jest kosztowne ze względu na znaczne zużycie cementu i stali.

  Do zalet płyt fundamentowych zalicza się szybkość realizacji budynku (krótki cykl wykonania płyty). Można je stosować na gruntach o małej nośności, niejednorodnych, podatnych na osiadanie, o wysokim poziomie wód gruntowych, na terenach szkód górniczych. Ponadto stosunkowo niski koszt budowy oraz fakt, że obciążenie budynku rozkładane jest na znacznie większą powierzchnię (w porównaniu do fundamentowania w sposób tradycyjny).

   

  Wykonanie płyty fundamentowej
  Płyta fundamentowa nie wymaga (w porównaniu do tradycyjnych fundamentów) wykonania głębokich wykopów, należy tylko zdjąć warstwę humusu i warstwy nienośne gruntu. Jeśli po zdjęciu humusu zostaną odkryte grunty niewysadzinowe , można od razu wylać na grunt tzw. chudy beton. Gdy jednak pod ziemią roślinną znajdują się grunty wysadzinowe, należy najpierw ułożyć warstwę zagęszczonego piasku, żwiru , tłucznia lub  na obrzeżach do głębokości przemarzania gruntu wykonuje się tzw. "ostrogi" z chudego betonu, a na zakończenie podkład. Ostatnim krokiem jest rozmieszczenie zbrojenia i wybetonowanie płyty. Płyta fundamentowa może mieć różną konstrukcję, uzależnione to jest od rodzaju gruntu, obciążeń które na nią przypadają, a także geometrii budynku.Średni czas wykonania płyty fundamentowej pod dom jednorodzinny (o pow. ok. 200 m2) wynosi 6-7 dni, a przerwa technologiczna (która jest konieczna do nabycia przez płytę parametrów wytrzymałościowych pozwalających na rozpoczęcie wznoszenia ścian budynku) wynosi około 14 dni. Łącznie  potrzeba średnio ok. 3 tygodni do rozpoczęcia kolejnych prac budowlanych.

• Omówić zasady bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania prac na wysokości.

• O zasadach bezpieczeństwa pracy na budowie oraz ochronie zdrowia pracowników budowlanych mówi zarówno Prawo budowlane, jak i Kodeks pracy. Proces budowy planuje się z uwzględnieniem bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Podczas robót budowlanych, jak i wizytacji na placu budowy należy przestrzegać określonych zasad. Zasady pracy podczas wykonywania prac na wysokości to:

  • Osoby pracujące na wysokości co najmniej 1m od poziomu podłogi lub ziemi, powinny być zabezpieczone przed ewentualnym upadkiem.
  • Otwory w stropach, na których prowadzone są roboty (lub do których możliwy jest dostęp ludzi) należy zabezpieczyć przed możliwością wpadnięcia lub ogrodzić balustradą. 
  • Pomosty robocze, wykonane z desek lub bali, powinny być dostosowane do zaprojektowanego obciążenia, szczelne i zabezpieczone przed zmianą położenia. 
  • Otwory w ścianach zewnętrznych budynku, stropach lub inne, których dolna krawędź znajduje się poniżej 1,1 m od poziomu stropu lub pomostu, powinny być zabezpieczone balustradą. 
  • Przemieszczane w poziomie stanowisko pracy powinno mieć zapewnione mocowanie końcówki linki bezpieczeństwa do pomocniczej liny ochronnej lub prowadnicy poziomej, zamocowanej na wysokości ok. 1,5 m, wzdłuż wewnętrznej strony krawędzi przejścia.
  • W przypadku gdy zachodzi konieczność przemieszczenia stanowiska pracy w pionie, linka bezpieczeństwa szelek bezpieczeństwa powinna być zamontowana do prowadnicy pionowej za pomocą urządzenia samohamującego. 
  • Amortyzatory spadania nie są wymagane, jeżeli linki asekuracyjne są mocowane do linek urządzeń samohamujących, ograniczających wystąpienie siły dynamicznej w momencie spadania, zwłaszcza aparatów bezpieczeństwa lub pasów bezwładnościowych.
  • Drabina bez pałąków, której długość przekracza 4 m, przed podniesieniem lub zamontowaniem powinna być wyposażona w prowadnicę pionową, umożliwiającą założenie urządzenia samohamującego, połączonego z linką bezpieczeństwa szelek bezpieczeństwa. 
  • Osoby korzystające z urządzeń krzesełkowych, drabin linowych lub ruchomych podestów roboczych powinny być dodatkowo zabezpieczone przed upadkiem z wysokości za pomocą prowadnicy pionowej, zamocowanej niezależnie od lin nośnych drabiny, krzesełka lub podestu.

• Zadania geodety na placu budowy.

• Geodeta jest osobą niezbędną podczas realizacji inwestycji budowlanej. Potrzebny jest od momentu zakupu gruntów aż do oddania budynku pod użytkowanie.

  Do jego zadań należą:

  • Przed zakupem działki, można upewnić się czy granice działki przebiegając prawidłowo, dlatego ma on sprawdzić, czy wszystko jest prawidłowo. 
  • Jest potrzebny przed wytyczeniem ogrodzenia, aby precyzyjnie je wyznaczyć i sprawdzić umiejscowienie w terenie. 
  • Geodeta wykonuje mapę do celów projektowych, bez niej architekt nie może zaplanować osadzenia budynku na działce.
  • Wytycza budynek w terenie wraz z projektem zagospodarowania działki, terenu. Wyznacza punkty i charakterystyczne osie domu.
  • Wpisuje wszystkie pomiary do dziennika budowy, następnie przekazuje inwestorowi szkice.
  • Geodeta zajmuje się również wytyczeniem i pomiarem przyłączy. Gdy zostaną wykonane, geodeta robi pomiar powykonawczy oraz mapę powykonawczą. 
  • Gdy budynek jest już gotowy, geodeta dokonuje pomiaru powykonawczego. Sprawdza zgodność obiektu z wcześniejszym wytyczeniem geodezyjnym. 

  
  Tyczenie polega na wykonywaniu podstawowych czynności pomiarowych przez geodetę. Punkty, które wyznacza geodeta, są naniesione na podstawie dokumentacji. Są to punkty charakterystyczne i, im jest ich więcej, tym usługa geodezyjna jest droższa. Najczęstszymi metodami wytyczania są m.in.: oznaczanie punktów charakterystycznych budynku, poprzez wbicie w ziemie palików; za pomocą ław drutowych odbywa się oznaczenie osi budynku.

• Charakterystyka betonu samozagęszczalnego.

• Beton samozagęszczalny, inaczej SCC, jest to beton, któremu nadano specjalne właściwości, potrafi rozpływać się pod własnym ciężarem, osiąga pełne zagęszczenie, przy czym zachowuje jednorodność. Zapewnia on konstrukcji trwałość i odpowiednią wytrzymałość. W odróżnieniu od innych betonów, jest bardziej płynny. Dzięki jego konsystencji i właściwością, jego zastosowanie ułatwia pracę, jak i ją przyspiesza. W jego skład wchodzi więcej składników niż w skład betonów tradycyjnych. 

  
  Zalety betonu samozagęszczalnego:

  • Po jego wylaniu nie ma konieczności wibrowania mechanicznego mieszanki betonowej;
  • Powietrze jest z niego odprowadzane podczas rozpływu;
  • Zastosowanie go obniża koszty robocizny, ponieważ nie jest potrzebne wynajmowanie specjalnych wibratorów;
  • W każdym miejscu ma takie same właściwości;
  • Można go wylewać w konstrukcje o skomplikowanych kształtach lub gęstym zbrojeniu;
  • Jest rozwiązaniem ekonomiczniejszym niż beton standardowy.

   

  Wady betonu samozagęszczalnego:

  • Na każdym etapie wymaga więcej nadzoru i dokładności.

   

  Beton samozagęszczalny jest przede wszystkim używany jako beton towarowy, ale też w miejscach, w których nie jest możliwe zabudowanie mieszanki, ze względu na złe zagęszczenie czy też tam, gdzie jest gęste zbrojenie, co utrudnia wibrację mieszanki. Jego sposób układania różni się od sposobów układania betonów standardowych. Zacznijmy od deskowania, które musi  być szczelne i pokryte środkiem antyadhezyjnym. Równie ważne jest to, gdzie znajduje się to wybudowanie, jakie są warunki pogodowe, czy nawet pora dnia. Z tego wywnioskować można, że beton ten jest bardziej wymagający niż standardowy. Dzięki wyeliminowaniu procesu wibrowania, beton ten jest coraz częściej wykorzystywany podczas produkcji prefabrykatów, dzięki czemu ich produkcja jest bardziej produktywna. Jest to jest też bezpieczniejsze dla robotników, którzy nie są narażeni na hałas, który powoduje wibracja. 

• Omówić wykonanie stropów gęstożebrowych. Podać przykłady.

• Stropy gęstożebrowe są najczęściej używanymi stropami w budownictwie mieszkaniowym w Polsce, ponieważ są najbardziej dostępne na rynku i wielu producentów je oferuje. Są stosunkowo łatwe w produkcji i ułożeniu. Jak wiadomo, strop ten składa się z wielu żeber ułożonych gęsto, tutaj żebra pełnią funkcję nośną. Można je tworzyć z belek prefabrykowanych, półprefabrykowanych lub też wykonywanych na budowie. 

   

  Wyróżnia się następujące rodzaje stropów gęstożebrowych:

  • Ackermana
  • Teriva
  •  Fert
  • Cerit
  • DZ-3
  • Ceram
  • I inne

  
  Zalety stropu gęstożebrowego:

  • Deskowania wymagają tylko jego obrzeża;
  • W zależności od wyboru pustaków jest lekki;
  • Można go robić z przerwami;
  • Łatwy montaż, bez użycia ciężkiego sprzętu;
  • Dzięki zastosowaniu prefabrykatów, roboty na budowie są mniej pracochłonne;
  • W stropach gęstożebrowych można łatwo prowadzić przewody elektryczne.

   

  Wady stropu gęstożebrowego:

  • Grubość, uzależniona od rozpiętości;
  • Może dojść do klawiszowania lub uginania, czyli mogą występować pęknięcia na suficie pod stropem;
  • Wymaga dodatkowej warstwy izolacyjnej, aby zapewnić odpowiedni poziom izolacyjności akustycznej;
  • Strop gęstożebrowy traci swoje zalety, gdy zostaje na niego wylane za dużo elementów.

  Uogólniając, stropy gęstożebrowe wykonuje się z gotowych elementów - pustaków oraz belek nośnych. Dzięki temu układanie tych stropów jest o wiele łatwiejsze i szybsze. 

   

  Wykonanie stropów gęstożebrowych:

  1. Na górną warstwę ściany nakłada się zaprawę cementową, musi mieć dość gęstą konsystencję.
  2. Następnie układa się belki na podporach stałych, tzn.: ścianach czy podciągach. Pod belkami należy ustawić podpory montażowe, aby zapobiec odkształcaniu belek podczas układania pustaków i betonowania.
  3. Kontroluje się poziome ułożenie belek, jest to czynność konieczna.
  4. Sprawdzanie prawidłowego rozstawu belek.
  5. Układanie pustaków; drążenia pustaków skrajnych powinno się zamknąć zaprawą, pustaki te układa się jako pierwsze. Dopiero później wypełnia się pozostałą powierzchnię między belkami. 
  6. W stropach o rozpiętości powyżej 4 m oraz w innych stropach gęstożebrowych dodatkowo dodaje się żebro rozdzielcze, aby zapobiec klawiszowaniu.
  7. Murowanie pustaków jedną warstwą na licu ściany zewnętrznej. Pustaki wsuwa się metodą pióro-wpust i dociska do zaprawy.
  8. Zbrojenie żebra rozdzielczego, które stanowią zazwyczaj dwa pręty.
  9. Ułożenie wieńców na zakończeniu ścian każdej kondygnacji, który powoduje wzmocnienie połączenia stropu ze ścianami. Pręty układa się pomiędzy ociepleniem wieńca, a polem stropowym. 
  10. Ocieplenie wieńca, w celu zapewnienia odpowiedniej izolacyjności termicznej.
  11. Betonowanie stropu następuje po sprawdzeniu jego poprawności i dokładnym oczyszczeniu. 
  12. Dbanie o strop - zwilżanie jego powierzchni wodą, osłanianie przed wysoką temperaturą.

  

• Omówić strop Filigran.

• Strop Fligran składa się z prefabrykowanych płyt żelbetowych grubości 5-7 cm oraz z warstwy betonu (zwanej nadbetonem) układanego na budowie. Płyty stropowe mają różne wymiary, standardowa szerokość to 2,4 m, a długość od 7,5 nawet do 12 m. Ważą średnio 125-200 kg/m2. Całe dolne zbrojenie w postaci prętów lub siatek znajduje się w płycie, a wystające ponad powierzchnię kratownice ułatwiają zespolenie płyty z nadbetonem.

  Gotowy strop ma grubość od 10 do 30 cm. Prefabrykaty, także z uwzględnieniem otworów technologicznych, mogą przyjmować dowolny kształt, ale ze względu na warunki transportu i optymalne zużycie materiałów najlepiej, aby elementy miały szerokość 0,6-2,5 m i długość 2,4-10 m.

   

  Strop Filigran - zalety

  • skrócenie czasu wykonywania stropu na budowie; na budowę przywozi się gotowe prefabrykaty, w których znajduje się zbrojenie dolne stropu; na miejscu układa się tylko zbrojenie na styku płyt, miejscowe zbrojenie górne oraz układa warstwę betonu monolitycznego; strop powierzchni 300 m2 można ułożyć w dwa dni;
  • eliminacja deskowania; warstwę betonu układa się na płytach prefabrykowanych, które będąc elementem konstrukcji są jednocześnie deskowaniem traconym;
  • nieskomplikowany montaż; konstrukcja stropu nie wymaga wykonywania żeber rozdzielczych, a ewentualne wzmocnienie stropu (na przykład pod cięższą ściankę działową) można wykonać już w zakładzie produkcyjnym, zagęszczając zbrojenie (kratownice);
  • ograniczenie ilości prac wykończeniowych; powierzchnia płyt od strony sufitu jest bardzo gładka; nie wymaga wyrównywania i tradycyjnego tynkowania; specjalnie ukształtowane styki płyt wystarczy zaszpachlować, a powierzchnię płyt pomalować farbą lub położyć tapetę; w płytach prefabrykowanych już w zakładzie produkcyjnym można umieścić puszki elektryczne, a przed ułożeniem warstwy nadbetonu na powierzchni płyt rozłożyć kable elektryczne;
  • bardzo duże możliwości konstrukcyjne: duże rozpiętości - nawet do 12 m, oparcie stropu bezpośrednio na słupach, wykonanie belek ukrytych w grubości stropu i w efekcie otrzymanie gładkiej płaszczyzny sufitu; projektanci wybierają najbardziej korzystny schemat pracy konstrukcji i optymalnie dobierają zbrojenie stropu oraz jego grubość; projektowanie stropu i jego optymalizację najlepiej rozpocząć już na etapie wykonywania projektu architektonicznego;
  • dowolny kształt stropu; cały strop - łącznie z płytami balkonowymi można wykonać w jednej technologii; praktycznie nie ma ograniczeń wynikających z kształtu stropu.

  
  Strop Filigran - wady

  • płyty prefabrykowane montowane są dźwigiem, konieczne jest zatem wynajęcie specjalistycznego pojazdu. Dochodzą również koszty transportu płyt na budowę.,
  • strop Filigran wymaga bardzo precyzyjnego wykonania ścian - muszą być one usytuowane dokładnie w zaprojektowanych osiach, gdyż płyty prefabrykowane produkowane są z dużą dokładnością i nie ma możliwości korygowania ich wymiarów na budowie,
  • wymaga oddzielnego projektowania ma każdy obiekt, nie ma unifikacji systemowej,
  • konieczność pielęgnacji nadbetonu.
  • relatywnie dość wysoki koszt

  

• Omówić strop z płyt kanałowych.

• Płyty kanałowe to prefabrykaty żelbetowe z betonu klasy  C20/25 bądź wyższej. Klasę betonu dobiera się w zależności od projektowanej rozpiętości stropu oraz obciążeń. Cechą rozpoznawczą płyt są  okrągłe, puste kanały rozmieszczone wzdłuż prefabrykatu. Dzięki pustkom element jest znacznie lżejszy. Grubość płyt kanałowych to 22 - 26 cm, a maksymalna rozpiętość to 7,2 m. Długości płyt zmieniają się co 10 cm. Najczęściej stosuje się prefabrykaty o szerokości 90 - 160 cm. Podczas projektowania konstrukcji należy pamiętać o dodatkowym zbrojeniu, które układa się między płytami. Koniecznym elementem konstrukcji stropu kanałowego jest wieniec, który scali konstrukcję.

  SPOSÓB MONTAŻU:
  Prefabrykaty układa się na sucho, opierając je bezpośrednio na ścianach. Minimalna głębokość oparcia płyt na murze wynosi 8 cm. Aby wyeliminować zjawisko klawiszowania stropu, przestrzenie między płytami wypełnia się mieszanką betonową z dodatkiem zwiększającym jej wytrzymałość i dokładnie zagęszcza buławą wibracyjną. Dzięki temu beton uzyskuje odpowiednią klasę wytrzymałości. Wieniec betonuje się w prefabrykowanych kształtach typu U lub L, w których umieszcza się zbrojenie.

  
  ZALETY STROPU Z PŁYT KANAŁOWYCH

  • możliwość szybkiego obciążenia stropu po ułożeniu płyt, co więcej w trakcie obciążania nie ma konieczności podbierania ułożonych wcześniej prefabrykowanych elementów.
  • dużą zaletą stropu kanałowego jest gładka powierzchnia prefabrykatów, co znacznie skraca prace wykończeniowe związane z położeniem tynków we wnętrzu.
  • możliwości zmiany układu ścian działowych, które są ustawiane na stropie.
  • dźwiękoizolacyjność.

   

  WADY STROPU Z PŁYT KANAŁOWYCH

  • konieczność transportu płyty na plac budowy i korzystania z usług dźwigu, co pociąga za sobą dodatkowe koszty

  

• Omówić sposób wykonania studni fundamentowych.

• Fundamenty na studniach są stosowane w podobnych warunkach gruntowych jak fundamenty na palach, jedynie głębokość zalegania warstwy gruntu nośnego nie powinna przekraczać 15 m.
  Najczęściej głębokość zapuszczenia studni nie przekracza 8 - 10 m. Studni fundamentowych nie należy stosować w gruntach z głazami, pniami i starymi fundamentami, gdyż będą one utrudniały zapuszczenie studni. Studnie fundamentowe mogą być murowane, betonowe lub żelbetowe. Obecnie studnie wykonuje się najczęściej jako prefabrykowane z kręgów betonowych lub żelbetowych łączonych ze sobą stalowymi nakładkami.

  
  Fazy wykonania studni:

  1. ustawienie dolnego elementu studni, na dnie płytkiego wykopu [około 0,5 m] ,
  2. wydobywanie urobku [gruntu] z wnętrza studni ustawianie kolejnych elementów płaszcza w miarę zagłębiania się studni,
  3. wykonanie betonowej stopy studni po dotarciu noża studni do warstwy gruntu nośnego,
  4. wypełnienie wnętrza studni betonem lub gruzobetonem.

  Studnie maja zastosowanie wówczas, gdy powstaje konieczność przekazania obciążeń na warstwy nośne a siły tarcia bocznego nie odgrywają znaczącej roli podczas ich przekazywania. Większość naprężenia przekazywana jest przez podstawę studni.

  

• Warunki montażu i demontażu rusztowań.

• POSTANOWIENIA OGÓLNE.
  1) Przy budowie rusztowań może pracować osoba, która spełnia następujące warunki:
  a) została dopuszczona do prac na wysokości przez lekarza, posiada dobry stan zdrowia,
  b) ukończyła 18 lat,
  c) posiada uprawnienia w zakresie montażu rusztowań budowlanych.

  2) Warunki dopuszczenia do pracy:
  a) pracownik musi być trzeźwy i wypoczęty,
  b) pracownik powinien być ubrany w odzież roboczą oraz posiadać atestowany sprzęt bezpieczeństwa, taki jak szelki, linki, itp.
  
  

  Montaż RUSZTOWANIA
  1) Przed przystąpieniem montażu rusztowania należy zapoznać się z dokumentacja techniczną oraz wytycznymi kierownika budowy.
  2) Podczas przygotowywania materiałów należy sprawdzić czy elementy metalowe nie są skorodowane lub pogięte, a drewniane podesty przygniłe, popękane oraz odpowiedniej klasy.
  3) Wyznaczyć i oznakować teren budowy rusztowania (w odległości nie mniejszej niż 6 m od miejsca budowy umieścić tablice ostrzegawcze z napisem "UWAGA PRACE NA WYSOKOŚCI") oraz przygotować podłoże poprzez wyrównanie terenu i usunięcie zbędnych elementów.
  4) Sprawdzić czy podłoże zapewnia stabilność oraz zapewnić odpływ wód opadowych.
  5) Podczas wykonywania prac na wysokości, pracownicy powinni być zabezpieczeni szelkami bezpieczeństwa, umocowanymi do stałych elementów konstrukcji.
  6) Konstrukcja rusztowania powinna być montowana zgodnie z DOKUMENTACJĄ TECHNICZNO RUCHOWĄ danego rusztowania lub zatwierdzonego projektu.
  7) Przejścia w pobliżu rusztowań lub pod rusztowaniami powinny być zabezpieczone szczelnymi daszkami ochronnymi ze spadkiem w stronę budowli.
  8) Rusztowania o konstrukcji stalowej powinny być uziemione i chronić przed wyładowaniami atmosferycznymi (PN - 78/M. - 47900/01).11) Użytkowanie rusztowania jest dopuszczalne po dokonaniu odbioru przez nadzór techniczny, potwierdzony stosownym protokołem.
  9) Na rusztowaniu należy wywiesić tablice informacyjną o odebraniu rusztowania i dopuszczalnym obciążeniu pomostów
  
  DEMONTAŻ RUSZTOWANIA.
  1) Pracownicy biorący udział w demontażu rusztowania musza stosować atestowane szelki bezpieczeństwa.
  2) Demontaż rusztowania należy przeprowadzać od najwyższej kondygnacji, przy zachowaniu stabilności całego rusztowania.
  3) Przed rozpoczęciem demontażu należy wyznaczyć strefę bezpieczeństwa (w odległości nie mniejszej niż 6 m od miejsca rozbiórki umieścić tablicę ostrzegawcze o treści  "UWAGA PRACE  NA WYSOKOŚCI"). 
  
  POSTANOWIENIA KOŃCOWE
  1) Montowania i demontowania rusztowań zabrania się:
  a) o zmroku, jeśli nie ma odpowiedniego oświetlenia,
  b) w czasie mgły, opadów atmosferycznych, gołoledzi
  c) w czasie burzy i wiatru o prędkości powyżej 10 m/s,
  d) w odległości od skrajnych przewodów linii elektroenergetycznej mniejszej niż:

  •  linia NN - 2 m
  •  linia WN do 15 kV - 5 m
  • linia WN do 30 kV - 10 m
  • linia WN > 30 kV - 15 m

  e) W trakcie eksploatacji, dozór powinien codziennie kontrolować stan techniczny rusztowań.
  f) Wszystkie wypadki przy pracy należy zgłaszać bezpośredniemu przełożonemu, zaś stanowisko pracy winno pozostać w takim stanie, w jakim wypadek się zdarzył.
  g) W sytuacji złego samopoczucia monter rusztowań powinien zgłosić to swojemu przełożonemu, by uzyskać zwolnienie od pracy na wysokości

  

• Omówić więźbę płatwiowo-kleszczową

• To najbardziej uniwersalny rodzaj więźby.

  Znajduje zastosowanie zarówno w dachach płaskich, jak i stromych (6-70°), jedno- i dwuspadowych, z użytkowym poddaszem lub bez niego i na dodatek przy rozpiętościach do 16 m. Jest to konstrukcja bardzo podobna do dachu jętkowego z dwiema ścianami stolcowymi. Jednak płatwie pośrednie podpierają krokwie, a nie jętki i przez to w obu konstrukcjach występują zasadnicze różnice w sposobie przekazywania obciążeń na ściany i stropy. W dachu jętkowym wszystkie obciążenia przejmowane są przez ściany zewnętrzne, natomiast w płatwiowo- kleszczowym większość obciążeń jest przekazywana na strop lub wewnętrzne ściany nośne (za pośrednictwem ścian stolcowych). Na ściany zewnętrzne przenosi się jedynie ich część i dlatego murowane ścianki kolankowe najczęściej nie wymagają tak potężnych żelbetowych wzmocnień. Jest kilka rodzajów konstrukcji płatwiowo-kleszczowych, m.in:

  • typowa więźba płatwiowo-kleszczowa - zbudowana jest z dwóch rodzajów wiązarów: głównych (rozstawionych co 3-5 m) składających się z dwóch krokwi, pary kleszczy i dwóch słupów ścian stolcowych oraz wiązarów pośrednich składających się z krokwi opartych na płatwiach i ewentualnie murłatach. Ten rodzaj konstrukcji przy rozpiętości 9-10 m nie wymaga usztywnień w kierunku poprzecznym, ale przy większym rozstawie ścian należy stosować zastrzały lub miecze w płaszczyźnie wiązara głównego;
  • więźba płatwiowo-kleszczowa z drewnianą ścianką kolankową - zwykle wykonywana jest w budynkach z poddaszem użytkowym. Typowa wysokość ścianek kolankowych wynosi 1,2-2 m (w dachach płaskich i stromych). Jest to zwykła konstrukcja ściany stolcowej z płatwią, podwaliną, słupkami i mieczami. Przed wychyleniem ścianki na zewnątrz zabezpieczają ją kleszcze łączące krokiew ze słupem stolcowym ściany wewnętrznej;
  • płaski dach płatwiowo-kleszczowy - ma zwykle jedną płatew kalenicową opartą na ścianie stolcowej. Rozwiązanie to stosuje się przy rozpiętości ścian do 8-9 m i kącie nachylenia dachu 6-18°. Ścianki kolankowe najczęściej są murowane. Przy rozpiętościach do 16 m do płatwi kalenicowej dodaje się dwie płatwie pośrednie. Słupy wiązara głównego są połączone parą kleszczy. Miecze w płaszczyźnie wiązara usztywniają go w kierunku poprzecznym i zmniejszają rozpiętość kleszczy;
  • dach pulpitowy - to najczęściej jednospadowa odmiana dachu o konstrukcji płatwiowo-kleszczowej. Wykonuje się go głównie nad przybudówkami oraz długimi i wąskimi budynkami usytuowanymi na granicy działki, w których rozpiętość pomiędzy ścianami nie przekracza 6 m. Zwykle stosuje się dwie ściany stolcowe - tylną i środkową, czasami jeszcze ściankę kolankową. Tylna, pionowa, często wykorzystywana jest do usztywnienia wiotkiej ściany pulpitowej, z którą łączona jest stalowymi kotwami (na wysokości kleszczy). Środkowa zazwyczaj jest pochylona, żeby obciążenia z dachu były przekazywane jak najdalej od środka stropu.

  

• Omówić pracę poszczególnych elementów więźby płatwiowo-kleszczowej.

• KROKIEW - pochyła belka więźby dachowej, najczęściej drewniana, oparta na murłacie lub oczepie. Do krokwi, zwykle wzmocnionych jętkami, przytwierdza się łaty lub płatwie, na których kładzie się pokrycie dachowe.

  PŁATEW- element konstrukcji dachu, układany równolegle do kalenicy dachu. Wyróżnia się płatwie kalenicowe, stropowe i pośrednie.
  Płatwie przenoszą obciążenia z płyt dachowych, na poprzeczne układy nośne.

  KLESZCZE - element konstrukcyjny drewnianego wiązara dachowego w postaci pary krótkich belek łączących krokwie ze stolcami i zastrzałami.

  MIECZ - element drewnianej więźby dachowej, krótka belka stanowiąca usztywnienie konstrukcji dachu.

   

  

• Omówić technologię betonowania w okresie obniżonej temperatury.

• Betonowanie w okresie obniżonej temperatury utrudnione jest głownie z powodu zamarzającej wody. Głównymi zagrożeniami w okresie obniżonych temperatur są:

  • spowolniony proces wiązania i twardnienia betonu : niska temperatura spowalnia przebieg hydratacji cementu, a wydłużeniu ulega czas wiązania cementu, przez co opóźnia się proces narastania wytrzymałości betonu w konstrukcji
  • uszkodzenie powstałej mikrostruktury betonu przez zamarzającą wodę: zwiększająca swoją objętość zamarzająca woda rozrywa słabe wiązania powstające w początkowym okresie procesu hydratacji, powodując zniszczenie struktury młodego betonu

  
  Można przeciwdziałać temu problemowi dodając do związku betonu domieszki obniżające temperaturę zamarzania wody, redukujące jej ilość oraz przyspieszające wiązanie betonu:

  • Domieszki o działaniu obniżającym temperaturę zamarzania wody w betonie. 
    Dzięki domieszkom na bazie soli bezchlorkowej, temperatura zamarzania wody jest w stanie spaść o kilka stopni. Nie stosując tego związku temperatura zamarzania wody w betonie wynosi od -1°C do -3°C.
  • Domieszki przyspieszające wiązanie.
    Skracają czas zajścia reakcji pomiędzy składnikami cementu a wodą w zaczynie cementowym. Stosowanie ich pozwala na otrzymanie w szybkim czasie betonu zdolnego wytrzymać pierwsze zamarznięcie.
  • Domieszki zmniejszające ilość wody zarodowej.

  Stosowanie plastyfikatorów oraz superplastyfikatorów pozwala nam na zmniejszenie ilości wody, która może zamarznąć. Zwiększa ilość roztworu solnego, obniżającego temperaturę zamarzania wody. Zwiększa wytrzymałość betonu.

  Oprócz stosowania chemicznych sposobów ochrony betony przed niską temperaturą są również metody nagrzewcze. Jedną z nich jest elektronagrzewanie. Czyli podgrzewanie powierzchni betonu prądem elektrycznym. Ta metoda najczęściej stosowana jest podczas robót żelbetowych. Podgrzewanie tą metodą polega na zatopieniu w betonie drutów grzewczych przymocowanych do zbrojenia, które następnie zostają podłączone do izolowanego rdzenia grzewczego. 

  Przy betonowaniu mniejszych powierzchni wystarczające może być przestrzeganie kilku podstawowych zasad oraz wykonanie kilku prostych czynności pozwalających na ochronienie betonu przed niską temperaturą.

  • Wykorzystywanie betonów wysokokalorycznych.
  • Wyrabianie gęstszego betonu, z mniejszą zawartością wody.
  • Podgrzewanie składników betonu.
  • Nie stosowanie oblodzonych szalunków i prętów zbrojeniowych.
  • Zabezpieczenie szalunków środkiem antyadhezyjnym.
  • Izolowanie wysychającego betonu od otoczenia (np. styropianem).
  • Pozostawienie betonu w szalunku przez dłuższy okres czasu.

• Technologia wykonania i odbioru trójwarstwowych tynków cementowo-wapiennych. 

• Tynki trójwarstwowe składają się z obrzutki, narzutu oraz gładzi.

  Obrzutka tynkowa (tzw. szpryc) jest to pierwsza warstwa jaka zostaje położona na ścianie.

  Narzut tynkowy jest to warstwa wyrównująca powierzchnię elementu budowlanego.

  Gładź tynkowa (tzw. szlichta) zewnętrzna warstwa tynku trójwarstwowego wykonana z zaprawy budowlanej przy użyciu drobno ziarnistego piasku przesianego. Zadaniem gładzi jest wyrównanie szorstkiej powierzchni narzutu tynkowego. 

   

  Wykonanie tynku trójwarstwowego:

  • Oczyszczenie podłoża z kurzu szczotkami oraz usunięcie plam z rdzy i substancji tłustych.
  • Przesuszoną powierzchnie odpowiednie nawilżyć.
  • Nałożenie kolejno dwóch pierwszych warstw (obrzutki  oraz narzutu). Należy przy tym stosować wyrównujące pasy lub listwy. 
  • Gładź wykonujemy z gipsu szpachlowego  dwukrotnie nakładanego z przeszlifowaniem. 
  • Nakładamy ją po stwardnieniu warstwy narzutu.

  Odbiór robót tynkarskich. Czynność można podzielić na dwa etapy. 

  Pierwszy z nich to potwierdzenie rodzaju i sposobu przygotowania podłoża (kontrola międzyoperacyjna). W sposób wizualny określa się poprawność powierzchni podłoża do pokrycia warstwą tynkarską. Ewentualnie jest również możliwość zlecenia wykonania dodatkowych czynności przygotowawczych takich jak np. gruntowanie.

   Drugi to odbiór końcowy przeprowadzony po zakończeniu prac tynkarskich. Przeprowadza się go nie wcześniej niż po 28 dniach oraz nie później niż rok od zakończenia robót.

  

• Omówić strop Porotherm

• Strop Porotherm jest  szczególnie wykorzystywany przy budowie domów jednorodzinnych, zwłaszcza tych, których ściany wykonane zostały z pustaków ceramicznych. Zaletami oraz wadami wykorzystania stropu Porotherm są:

  Zalety:

  • Są stosunkowo lekkie, dzięki czemu jest możliwość ręcznego montażu.
  • Nie wymagają specjalistycznego sprzętu budowlanego ani użycia dźwigu.
  • Minimalizują wykorzystanie deskowania.
  • Wykorzystanie szalunków wyłącznie w miejscach konstrukcji.
  • Szybki montaż.
  • Łatwa dostępność.
  • Ogólnie znana technologia (mało różnic pomiędzy poszczególnymi producentami).

  Wady:

  • Trudność wykonywania stropów o skomplikowanych kształtach.
  • Konstruowanie podparcia do czasu osiągnięcia przez strop pełnej wytrzymałości.
  • Ulegają klawiszowaniu.
  • Gorsza izolacyjność akustyczna niż betonowych stropów monolitycznych oraz prefabrykatów z płyt kanałowych.

  Wykonanie stropu:
  1. Ustawienie podpór montażowych.
  2. Ustawienie belek stropowych na podporach.
  3. Ułożenie pustaków.
  4. W stropach powyżej rozpiętości 4m należy wykonać żebra rozdzielcze.
  5. Wykonanie zbrojenia żebra rozdzielczego.
  6. Zabetonowanie konstrukcji.
  7. Wykonanie otworów na różnego rodzaju instalacje.
  8. Postawienie ścianek działowych.
  9. Rozformowanie stropu (pozbycie się zbędnej konstrukcji, podpór montażowych, deskowań)

  

• Dylatacje w obiektach inżynierskich

• Dylatacja jest to specjalna szczelina, której funkcja polega na usprawnieniu pracy zdylatowanych części obiektu (np. przy większych wymiarach). Ściany budynków pod wpływem wielu różnorodnych czynników ulegają podczas eksploatacji odkształceniom. Aby w ich wyniku uniknąć pęknięć i rys budynek ze ścianami murowanymi zgodnie z normą: wymagania projektowe, dobór materiałów i wykonanie murów, należy dzielić na mniejsze segmenty stosując przerwy dylatacyjne. Przerwy dylatacyjne powinny przechodzić przez całą konstrukcję. Ponieważ odkształcenia mogą następować we wszystkich kierunkach, w zależności od konstrukcji budynku dylatacje mogą być zarówno pionowe jak i poziome. 

   

  Rodzaje dylatacji stosowanych na budowach

  • Dylatacja konstrukcyjna -  która wykorzystywana jest do oddzielenia części konstrukcyjnych budynku, co pozwala na prawidłowe osiadanie tych elementów (dotyczy przede wszystkim statyki w budynku, a zastosowanie takiej dylatacji pozwala na swobodną pracę elementów i ich prawidłowe odkształcanie, które są pod wpływem różnych czynników); stosuje się m.in. przy zmianach w konstrukcji; różnych poziomach; posadowieniu fundamentów; dotyczy przede wszystkim statyki w budynku, a zastosowanie takiej dylatacji pozwala na swobodną pracę elementów i ich prawidłowe odkształcanie, które są pod wpływem różnych czynników
  • Dylatacja technologiczna - stosowana jest  tam gdzie może nastąpić pęcznienie lub skórczanie się materiałów, które wykorzystano do budowy
  • Dylatacja termiczna - ma zastosowanie w branży drogownictwa, szczególnie przy budowie mostów, czy szyn przy torach kolejowych (zapobiega odkształceniom termicznym na skutek naprężeń, związanych z różnicą temperatur), również stosuje się dylatacje termiczną w budownictwie jednorodzinnym (tarasy, balkony, podjazdy)

   

  Dylatacja przeciw drganiowa - stosowana w budownictwie na tzw. szkodach górniczych lub tam gdzie występują trzęsienia ziemi.
  
  Zasady projektowania dylatacji:

  • powinno się uwzględnić wszystkie niekorzystne uwarunkowania podłoża 
  •  trwałość konstrukcji to podstawowe i najważniejsze pojęcie , należy dołożyć wszelkich starań, aby zapewnić odpowiednie
  • zabezpieczenie szczelin dylatacyjnych 
  • przerwa dylatacyjna powinna być skonstruowana tak, aby przechodziła przez całą szerokość i wysokość obiektu, od fundamentów  po dach

• Co to jest konstrukcja murowana zespolona. Wymień rodzaje pod względem stosowania materiałów.

• Mury zespolone
  Konstrukcje murowe zespolone są zazwyczaj połączeniem cegły lub innego elementu murowego z elementami betonowymi, żelbetowymi czy stalą.
  Konstrukcje ceramiczno-żelbetowe, tj. zespolone, stosuje się w przypadku, gdy słupy lub ściany ceglane nie są w stanie przenieść dużych obciążeń. Mury mogą być zbrojone poprzecznie lub podłużnie.

  Zbrojenie poprzeczne wykonywane jest w postaci siatek z prętów okrągłych układanych w spoinach poziomych między warstwami cegieł.

  Zbrojenie podłużne może być wykonane trzema sposobami:
  a)    pręty zbrojenia podłużnego ustawione są między spoinami pionowymi cegieł lub na zewnątrz słupa i są powiązane strzemionami,
  b)    pręty ustawione są w słupach betonowych połączonych z cegłą,
  c)    pręty ustawione są na zewnętrznej stronie muru, połączone strzemionami i obetonowane.

  Sposoby zbrojenia słupów i ścian oraz rodzaje wiązań cegły w murach zespolonych przedstawiono na rysunku powyżej.

  

  RYS. Mury zespolone: a) wiązanie słupa murowanego ze zbrojeniem pionowym umieszczanym w spoinach, b) slup żelbetowy umieszczony wewnątrz słupa i na zewnątrz, c) fragment ściany wzmocnionej slupami żelbetowymi, d) slup zbrojony pionowo w bruzdach zapełnionych betonem lub zaprawą.

   

• Jakie znasz rodzaje budowli hydrotechnicznych? Czym jest wysokość piętrzenia?

• Budowla hydrotechniczna - budowla służąca gospodarce wodnej, kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z wód[a]. Pojęcie budowli hydrotechnicznej obejmuje także urządzenia i instalacje techniczne związane z daną budowlą.

   

  Budowle hydrotechniczne można podzielić na:

  • śródlądowe budowle hydrotechniczne 
  • morskie budowle hydrotechniczne 

   

  Budowlami hydrotechnicznymi śródlądowymi są między innymi: jazy, zapory, śluzy wodne, elektrownie wodne, wały przeciwpowodziowe, kanały i zbiorniki, ogrody deszczowe.

  Wysokość piętrzenia - to różnica rzędnej maksymalnego poziomu piętrzenia i rzędnej zwierciadła wodny dolnej, odpowiadającej przepływowi średniemu niskiemu.

• Omów pielęgnację betonu w okresie letnim.

• Pielęgnacja betonu w okresie letnim jest w głównej mierze pielęgnacją wilgotnościową, która ma na celu ochronę elementu przed utratą wody z betonu, w wyniku odparowywania z powierzchni elementu.

  Do właściwych sposobów pielęgnacji betonu w okresie letnim możemy zaliczyć:

  • Pielęgnację wodną - zraszanie powierzchni betonu mgiełką wodną, utrzymywanie powierzchni betonu zauważalnie mokrej,
  • Układanie na powierzchni betonu mokrych mat i zabezpieczenie ich przed wysychaniem,
  • Pokrywanie powierzchni mokrego betonu folią budowlaną, która powinna być przymocowana przy krawędziach i złączach,
  • Stosowanie preparatów pielęgnujących o ustalonej przydatności.

  W realiach budowlanych najczęściej stosowanym sposobem pielęgnacji jest zraszanie powierzchni betonu mgiełką wodną. Im dłuższy jest czas utrzymania betonu w stanie wilgotnym, tym korzystniejsze jest to dla wszystkich
  jego właściwości. Szczególnie podatne na utratę wody są elementy cienkościenne oraz elementy o dużej powierzchni odkrytej. Nie bez znaczenia jest też właściwe przygotowanie podłoża lub/i szalunków.
  Okazuje się, że świeża mieszanka betonowa ułożona na suchym gruncie może stracić nawet 50% wody w czasie jednej doby. Podobny efekt może zachodzić jeżeli szalunki, w które jest wbudowywany beton wykonane są z nasiąkliwych materiałów.
  
  Świeży beton trzeba chronić przed zbytnim nagrzaniem, pamiętając równocześnie, iż nagłe polanie silnie nagrzanej powierzchni betonu zimną wodą może prowadzić do powstawania rys i spękań na skutek tzw. szoku termicznego.
  Bardzo częstym sposobem utrzymywania odpowiedniego poziomu wilgotności betonu jest przykrywanie go folią z PCV lub polietylenu. Zaleca się, aby układanie folii odbywało się w jak najkrótszym czasie po zagęszczeniu i zaformowaniu betonu, ale jednocześnie po takim czasie aby uniknąć przywarcia folii do powierzchni betonu.
  Nowoczesnym sposobem pielęgnacji jest stosowanie preparatów powłokotwórczych, pielęgnujących powierzchnię betonowego elementu. 

• Omów pielęgnację betonu w okresie zimowym.

• W trakcie prowadzenia robót betonowych w okresie zimowym (obniżonych temperatur) muszą zostać spełnione dwa podstawowe warunki technologiczne:

  • Beton musi uzyskać właściwą odporność zanim ulegnie zamrożeniu;
  • Beton musi uzyskać wymaganą wytrzymałość w określonym czasie.

  
  W okresie zimowym pielęgnacja betonu polega na podejmowaniu szeregu działań mających na celu zminimalizowanie niepożądanych skutków oddziaływania warunków atmosferycznych na beton. Te działania to między innymi:

  1. Odpowiedni dobór składników betonu i składu mieszanki - stosowanie materiału bardziej odpornego na działanie obniżonych temperatur. Możliwe są następujące modyfikacje mieszanki betonowej: obniżenie W/C, stosowanie cementów o wyższym cieple hydratacji, podgrzewanie mieszanki betonowej i jej składników (stosowanie betonu grzanego), stosowanie domieszek przeciwmrozowych, których zadaniem jest obniżanie temperatury zamarzania wody zawartej w betonie lub/i przyśpieszenie twardnienia betonu.
  2. Ochronę cieplną betonu w elemencie konstrukcji - osłonięcie konstrukcji lub betonowanego elementu materiałami ciepłochronnymi, zabezpieczającymi beton przed utratą ciepła własnego i ciepła hydratacji do czasu uzyskania pełnej odporności na zamrożenie. Materiały, które stosuje się do zabezpieczania betonu pełnią dwie funkcje: ochrony cieplnej i powierzchniowej. Do najczęściej stosowanych i najlepszych izolacji należą folia bąbelkowa, styropian oraz maty z wełny mineralnej.
  3. Podgrzewanie betonu w elemencie konstrukcji - dostarczanie ciepła do betonu pełni podobną rolę jak ochrona cieplna, ale w warunkach kiedy sama ochrona jest działaniem niewystarczającym lub/i gdy jest konieczne przyśpieszenie dojrzewania betonu w konstrukcji. Można to osiągnąć przez:
  4. Podgrzewanie betonu powietrzem, parą pod odpowiednio skonstruowanymi osłonami;
  5. Podgrzewanie matami grzewczymi;
  6. Podgrzewanie prądem elektrycznym (elektronagrzew), podłączonym do izolowanego rdzenia grzewczego, lub drutów grzewczych zatopionych w betonie, które przymocowywane są do zbrojenia;
  7. Podgrzewanie promiennikami podczerwieni lub nagrzewanie w polu elektromagnetycznym.
  8. Stosowanie cieplaków - czyli wykonywanie konstrukcji w tunelach stałych, przesuwnych lub dmuchanych namiotach z zapewnieniem w nich odpowiednio wysokiej temperatury i wilgotności powietrza.
  9. Stosowanie odpowiedniego rodzaju szalunków i ich izolacja - bardzo duży wpływ na właściwy proces pielęgnacji betonu ma odpowiedni rodzaj szalunków, typ materiałów, z których zostały wykonane oraz sposób ich przygotowania przed wbudowaniem mieszanki betonowej. Aby zapewnić lepsze warunki dojrzewania betonu można ocieplić szalunki, w które jest on wbudowywany.

   

  Dobór odpowiedniego sposobu pielęgnacji determinuje właściwości jakie uzyska beton w konstrukcji. Przedstawione powyżej działania mogą być stosowane samodzielnie lub łącznie w zależności od potrzeb, należy jednak pamiętać, że sama modyfikacja mieszanki betonowej (grzanie betonu i jego składników, stosowanie domieszek przeciwmrozowych lub/i obniżenie W/C) nigdy nie może być jedynym działaniem podejmowanym podczas betonowania w warunkach obniżonych temperatur.

• Rodzaje warunków gruntowych - scharakteryzować.

• Warunki gruntowe w związku z potrzebami projektowymi oraz uwarunkowaniami prawnymi klasyfikujemy jako:

  • proste - występujące w przypadku warstw gruntów jednorodnych genetycznie i litologicznie, równoległych do powierzchni terenu, nie obejmujących gruntów słabonośnych, przy zwierciadle wód gruntowych poniżej projektowanego poziomu posadowienia oraz braku występowania niekorzystnych zjawisk geologicznych,
  •  złożone - występujące w przypadku warstw gruntów niejednorodnych, nieciągłych, zmiennych genetycznie i litologicznie, obejmujących grunty słabonośne, przy zwierciadle wód gruntowych w poziomie projektowanego posadowienia i powyżej tego poziomu oraz przy braku występowania niekorzystnych zjawisk geologicznych,
  • skomplikowane - występujące w przypadku warstw gruntów objętych występowaniem niekorzystnych zjawisk geologicznych, zwłaszcza zjawisk i form krasowych, osuwiskowych, sufozyjnych, kurzawkowych, glacitektonicznych, na obszarach szkód górniczych, przy możliwych nieciągłych deformacjach górotworu oraz w centralnych obszarach delt rzek.

• Wymień 5 badań przewodów kominowych dymowych, spalinowych i wentylacyjnych.

• 1. badanie drożności przewodów kominowych,
  2. badanie prawidłowości podłączeń urządzeń grzewczych w tym: liczbę  i rodzaj podłączeń (kratek wentylacyjnych, palenisk gazowych lub węglowych) podłączonych do jednego przewodu kominowego, stan techniczny drzwiczek rewizyjnych, stan techniczny łączników, rur zapiecowych, prawidłowość zainstalowanych kratek wentylacyjnych (wielkość ich powierzchni chłonnej), sprawdzenie czy zapewniony jest dostęp powietrza zewnętrznego koniecznego do poprawnej cyrkulacji powietrza w lokalu, sprawdzenie czy w lokalu istnieją urządzenia wymuszające ciąg kominowy, gdy są tam paleniska obsługiwane ciągiem grawitacyjnym lub gdy urządzenia te funkcjonują w przewodach wentylacji zbiorczej,
  3. badanie prawidłowości ciągu kominowego,
  4. badanie stanu technicznego kominów ponad dachem w tym: głowic kominowych, ścian kominowych nad dachem i na strychu, nasad kominowych, poprawności wylotów przewodów,
  5. badanie prawidłowości dostępu do przeprowadzania kontroli przewodów kominowych w tym stanu technicznego: włazów, drabin, ankrów, itp., ław kominiarskich,
  6.  badanie szczelności przewodów kominowych,
  7. ocenę innych nieprawidłowości mogących wpływać na zagrożenie bezpieczeństwa mieszkańców.

•  Strop Ackermana - konstrukcja i montaż.

• Stropy ceramiczne Ackermana są doskonałym rozwiązaniem konstrukcyjnym dla budynków wznoszonych z ceramiki, ale także dla wszystkich innych ścian nośnych. Są poziomymi usztywniającymi przeponami zwiększającymi sztywność przestrzenną budynku, mogącymi przenosić znaczne, również dynamiczne obciążenia.

   

  Strop Ackermana dlaczego wybrać to rozwiązanie?

  • łatwo dostosować go do wymagań architektonicznych budynku bezpośrednio na placu budowy - dowolna rozpiętość stropu, nawet niemodułowa i nieregularna
  • ekipa budowlana ułoży go bez użycia ciężkich maszyn, a użyte deskowanie będzie można ponownie wykorzystać,
  • unika się "klawiszowania" stropu- nie będzie spękań tynku jak wzdłuż płyt, ani smug widocznych na tynku jak na stropach typu Kleina,
  • strop będzie niezbyt ciężki, a przeniesie wymagane obciążenia,
  • zapewni dobrą ciepłochronność, bezpieczną ognioodporność

   

  Strop Ackermana jest jednym z najpowszechniej stosowanych stropów na polskim rynku z wypełnieniem sztywnym i trwałym. Stropy typu Ackermana przeznaczone są dla budownictwa wznoszonego metodami tradycyjnymi, w zakresie rozpiętości od 2,7 do 6,5m, dla zewnętrznych obciążeń charakterystycznych od 3,35 do 4,5 kN/m2, określonych szczegółowo dla każdego rodzaju obciążenia. Strop ten odznacza się tym, że ma niedużą masę własną, dobrą ciepłochronność oraz stanowi dobre podłoże pod tynk sufitu; cała dolna powierzchnia ma jednolitą strukturę, co zabezpiecza ją przed powstawaniem klawiszowania i smug.

  Strop typu Ackermana jest stropem gęstożebrowym betonowanym w miejscu wbudowania z zastosowaniem pustaków ceramicznych Ackermana o wysokości 18 i 20 cm.

  
  Pustaki mają charakter wypełniający; nadają właściwy kształt żeberkom żelbetowym oraz stanowią dobry podkład dla warstwy sufitowej.

  Pustaki mają długość 19,5cm i pożądane jest, aby były układane w przyległych pasmach z przesunięciem o pół pustaka. Wysokość pustaków jest uwarunkowana rozpiętością i obciążeniem stropu. W zależności od wymaganej - według obliczeń statycznych - nośności stropu w danym pomieszczeniu, projektant dobiera odpowiednią wysokość pustaka (18,20 cm), uzyskując tym samym wymaganą wysokość żelbetowego żebra wytwarzanego w czasie układania pustaków.
  
  Żebra o rozstawie równym szerokości pustaków zbroi się na ogół jednym prętem stalowym o średnicy od 10 do 20mm. Pręt z co drugiego żebra odgina się nad pustakami przed ścianą nośną i kotwi się do górnych prętów wieńca ułożonego na murze. Wieńce zbroi się czterema prętami średnicy 10 lub 12 mm oraz strzemionami 4,5mm, rozstawionymi co 33 cm.
  
  Strzemiona przyjmuje się o średnicy nie większej niż 4,5mm w liczbie 3szt. na 1mb żebra; zagęszcza się je tylko przy podporach , gdy to jest konieczne ze względów na ścinanie. Przy niewielkich obciążeniach zmiennych (stropodachy, stropy budynków mieszkalnych itp.) i przy starannym wykonaniu konstrukcji można w przęśle nie umieszczać strzemion, ograniczając je tylko do stref podporowych na długości 1/5 L od podpory. W przypadku obciążeń dynamicznych strzemiona są konieczne również i w przęsłach, ich rozstaw nie powinien przekraczać 33 cm.

  

• Od czego zależy grubość otuliny?

• Grubość otulenia jest to odległość od zewnętrznej powierzchni zbrojenia (właczając w to pręty rozdzielcze i strzemiona) do najbliższej powierzchni betonu. Przyjęta grubość  otulenia powinna zapewnić bezpieczne przekazanie sił przyczepności, ochronę stali przed korozją, ochronę przeciwpożarową oraz umożliwiać należyte ułożenie i zagęszczenie betonu. 

  Otulenie zbrojenia w znacznej mierze decyduje o trwałości konstrukcji. Poprzez "trwałość konstrukcji" rozumiemy dzisiaj spełnienie wszystkich warunków użytkowalności przez cały projektowany okres użytkowania, bez większych nakładów finansowych i bez większego  obniżenia walorów estetycznych konstrukcji. Dobór otuliny zbrojenia należy uwzględnić na etapie projektowania. Ochrona konstrukcji w tym ochrona przeciwkorozyjna według EC2 powinna uwzględniać - sposób użytkowania, projektowanego okresu użytkowania, programu utrzymania oraz oddziaływań.  Z powyższego wynika że grubość otuliny każdorazowo musi być ustalana z przyszłym użytkownikiem. Według EC2 grubość otuliny powinna być dobrana w sposób zapewniający:

  • bezpieczne przekazanie sił przyczepności
  • należyte zagęszczenie betonu
  • ochronę zbrojenia przed korozją

  
  Grubość otuliny określa się w zależności od agresywności środowiska pracy elementu konstrukcji, stopnia zabezpieczenia przeciwpożarowego, klasy betonu, projektowanego okresu użytkowania obiektu, względów konstrukcyjnych i innych. Minimalna grubość otulenia określana jest przez normy przedmiotowe. Zalecana według  PN-B-03264:2002 grubość otuliny wynosi od 10 do 50 mm. W projektowaniu należy także uwzględnić odchyłkę otuliny, spowodowaną przez niedokładność wykonania elementu na budowie. 

• Impregnacja i odgrzybianie drewnianych elementów budynku. Podać trzy metody i warunki wykonywania

• Odgrzybianie oraz usuwanie grzyba i  pleśni z drewna np. więźby dachowej, jest niezbędną usługą, podczas nieprawidłowo zabezpieczonej drewnianej architekturze domowej takiej jak elewacja czy konstrukcja poddasza. Drewno jak każdy materiał organiczny, narażony jest na szereg zagrożeń ze strony warunków atmosferycznych takich jak deszcz, wilgoć i temperatura. 

  Impregnacja to nic innego, jak nasycenie drewna specjalnie przeznaczonym do tego środkiem w celu jego ochrony przed różnymi czynnikami fizycznymi i biologicznymi. Już w starożytnym Egipcie wyjątkowo cenne wyroby z drewna nasączano olejem cedrowym, by dzięki temu dłużej zachowały swój wygląd i właściwości. Przez wiele stuleci do impregnacji drewna przemysłowego stosowano przetwory smoły drzewnej i węgla kamiennego. Dziś wybór środków ochrony drewna jest dużo szerszy i sięga od naturalnych olei po specjalnie do tego przeznaczone substancje na bazie specjalnie opracowanych mieszanek żywic. Podobnie techniki impregnacji drewna zmieniły się i dają dużo większe możliwości.

  Jakie są rodzaje impregnacji drewna?

  
  Impregnacja drewna może być głęboka, ciśnieniowo - próżniowa i powierzchniowa.

  1. Impregnacja głęboka, przy której drewno zostaje nasycone środkiem grzybobójczym do głębokości powyżej 10 mm, to nic innego jak kąpiel drewna w normalnych warunkach atmosferycznych. Kąpiele przeprowadza się w kadziach, wannach lub basenach wykonanych z drewna, stali, betonu lub tworzyw sztucznych. W ten sposób impregnuje się np. drewno konstrukcyjne.
  2. Impregnację ciśnieniowo- próżniową wykonuje się w warunkach przemysłowych, a środek impregnujący wprowadza się do drewna pod odpowiednim ciśnieniem. W ten sposób impregnuje się głównie drewno używane na zewnątrz, a zwłaszcza to mające kontakt z gruntem (np. palisady ogrodowe).
  3. Najpopularniejsza metoda zabezpieczenia to jednak impregnacja powierzchniowa. Wykonuje się ją nawet na drewnie impregnowanym wcześniej inną metodą, w celu uzupełnienia ochrony lub jej odnowienia.

• Stezenia w konstrukcjach stalowych. Po co, typy, opis, jak sie liczy.

• Konstrukcja nośna hali musi spełniać warunki geometrycznej niezmienności ustroju w przestrzeni. Zapewniają to stężenia kolejnych układów poprzecznych, w szczególności stężenia połaciowe przekrycia hali. Stężenia należy tak rozmieścić, by zapewnić stateczność oraz sztywność przestrzenną hali i tak, aby elementy stężeń nie utrudniały procesów produkcyjnych, nie zmniejszały powierzchni użytkowej, bądź innych  walorów użytkowych lub architektonicznych obiektu. Nadto należy uwzględnić pomocniczy udział stężeń w procesie montażu systemu hali.

  Stężenia połaciowe należy stosować na całej szerokości dachu co najmniej w dwóch skrajnych, bądź przed skrajnych polach siatki podpór, a także w tych polach w których występują stężenia ścian podłużnych.

  Stężenia podłużne stosuje się w płaszczyźnie połaci dachowej lub w poziomie pasów dolnych, gdy zachodzi konieczność przeniesienia sił poziomych prostopadłych do ścian podłużnych.

  Stężenia pionowe (skartowania między dźwigarami)należy stosować co najmniej w tych polach, w których występują poprzeczne stężenia połaciowe, a w uzasadnionych przypadkach na całej długości dachu

  Pasy górne dźwigarów powinny być dodatkowo stężone płatwami bądź prętami prostopadłymi.

  

• Jaka jest procedura uzyskiwania przyłącza energetycznego?

• Krok pierwszy: wnioskujemy
  Wniosek o przyłącze elektryczne składamy w miejscowym zakładzie energetycznym, na specjalnym druku udostępnianym przez to przedsiębiorstwo. Określamy w nim: wnioskodawcę, adres, telefon, mail itp.; charakter obiektu i jego przeznaczenie; moc przyłączeniową i miejsce dostarczania energii; przewidywane roczne zużycie energii; przewidywany termin rozpoczęcia jej poboru; informację na temat instalowanych urządzeń mogących być źródłem zakłóceń sieci zasilającej.
  Do wniosku o przyłącze elektryczne dołączamy szkic sytuacyjny określający miejsce budowy domu i istniejącej w pobliżu linii zasilającej. Wymagany jest również dokument potwierdzający prawo własności wnioskodawcy.
  
  Krok drugi: stawiają nam warunki
  W odpowiedzi przedsiębiorstwo wydaje warunki techniczne przyłączenia, określające: miejsce połączenia przyłącza z siecią; miejsce dostarczania energii; moc przyłączeniową, rodzaj przyłącza; graniczne parametry techniczne przyłączanych urządzeń; miejsce zainstalowania oraz wymagania dotyczące układu pomiarowo-rozliczeniowego (np. pomiar bezpośredni lub pośredni z zastosowaniem przekładników, taryfa itp.); dane dotyczące doboru zabezpieczeń.
  Zgodnie z Rozporządzeniem przedsiębiorstwo energetyczne jest zobowiązane do wydania warunków przyłączenia dla odbiorców zaliczonych do grup IV, V oraz VI w ciągu 14 dni. Przy czym grupa IV to odbiorcy zasilani z sieci niskiego napięcia mocą przyłączeniową większą niż 40 kW; zabezpieczenie przelicznikowe powyżej 63 A. Do grupy V należą odbiorcy zasilani z sieci niskiego napięcia mocą przyłączeniową mniejszą niż 40 kW, z zabezpieczeniem do 63 A, czyli większość domów jednorodzinnych. Grupa VI to m.in. place budowy.

  Krok trzeci: umawiamy się
  Po wydaniu warunków strony zawierają umowę o przyłączenie, określającą m.in. termin realizacji przyłączenia; wysokość opłaty za przyłączenie - stawki określają taryfy opłat np. aktualnie dla IV i V grupy przyłącze napowietrzne kosztuje nieco ponad 100 zł/kW, a kablowe ok. 130 zł/kW); miejsce rozgraniczenia własności (zwykle jest to licznik), planowane ilości pobieranej energii; przewidywany termin zawarcia umowy na przesył i sprzedaż energii.

• Zasypywanie wykopów. Metody sprawdzania zagęszczenia podłoża

• Zasypywanie   wykopów   należy   wykona do   poziomu   istniejącego   terenu   lub   do   poziomu określonego   w   Dokumentacji   Projektowej.   Zasypanie   wykopów   powinno   by wykonane bezpośrednio po zakończeniu przewidzianych w nich robotach. Przed  rozpoczęciem  zasypywania,  dno  wykopu  oraz  fundament  powinny  by oczyszczone  z odpadków materiałów budowlanych. Układanie i zagęszczanie gruntów powinno być wykonywane warstwami o grubości: 0,25 m - przy stosowaniu ubijaków ręcznych i wałowania, 0,4 m - przy zagęszczaniu urządzeniami wibracyjnymi. 

  Wilgotność  gruntu   zagęszczonego   w   danej   warstwie   winna   być  zbliżona   do   optymalnej. W przypadku wilgotności mniejszej niż 0,8 optymalnej, grunt należy polewać wodą a w przypadku większej ni 1,25 optymalnej, grunt należy przesuszy. Wskaźnik  zagęszczenia  gruntu  nie  powinien  wynosi  mniej  ni  IS =0,98 Proctora. 

  Nasypywanie warstw gruntu i ich zagęszczanie w pobliżu ścian przyczółków obiektu powinno być dokonywane w taki sposób, aby nie spowodowało uszkodzenia izolacji wodoochronnej lub przeciwwilgociowej.

  Sprawdzenie zagęszczenia gruntów polega na systematycznej kontroli zgodności prowadzonych prac zgodnie z powyższymi założeniami. Jeżeli wszystkie przewidziane badania dały wynik dodatni, wykonane roboty ziemne należy uznać za zgodne z wymaganiami norm. W przypadku, gdy chociaż jedno badanie dało wynik ujemny, wykonane roboty lub ich część należy uznać za niezgodne z wymaganiami norm. 

• Czym jest ścianka berlińska?

• Ścianka berlińska - tymczasowa obudowa wykopu. Określenie pochodzi od metody zabezpieczania głębokich wykopów podczas prac ziemnych prowadzonych podczas budowy Metra Berlińskiego (przed I wojną światową). Stosowanie tej technologii polega na wbiciu pionowo elementów stalowych (na przykład dwuteowników) lub betonowych w pewnej odległości od siebie na granicy planowanego wykopu. Podczas pogłębiania wykopu stopniowo wypełnia się odsłonięte przestrzenie pomiędzy słupami najczęściej deskami lub kantówkami tak, aby utworzyły ścianę (opinkę). Dla wzmocnienia ścianki stosuje się rozpory pomiędzy przeciwległymi (lub jeśli jest taka możliwość pomiędzy sąsiadującymi pod kątem, np. w rogu wykopu) ścianami albo kotwienie słupów w gruncie za pomocą kotew gruntowych. Pomiędzy ścianami można wówczas w sposób bezpieczny dla budowniczych wybrać ziemię i prowadzić prace.
  
  Po wykonaniu tunelu, kanału lub rurociągu pomiędzy elementy ścian a wykonaną konstrukcję wsypuje się ziemię i po ustabilizowaniu gruntu elementy się wyjmuje. 

• Kiedy zabrania się montowania elementów prefabrykowanych?

• Roboty montażowe konstrukcji stalowych i prefabrykowanych elementów wielkowymiarowych mogą być wykonywane, na podstawie projektu montażu oraz planu bioz, przez pracowników zapoznanych z instrukcją organizacjimontażu oraz rodzajem używanych maszyn i innych urządzeń technicznych.

  Urządzenia pomocnicze, przeznaczone do montażu, powinny posiadać wymagane dokumenty.

  Stan techniczny narzędzi i urządzeń pomocniczych należy sprawdzać codziennie.

  Przebywanie osób na górnych płaszczyznach ścian, belek, słupów, ram lub kratownic oraz na dwóch niższych kondygnacjach, znajdujących się bezpośrednio pod kondygnacją, na której są prowadzone roboty montażowe, jest zabronione.

  Prowadzenie montażu z elementów wielkowymiarowych jest zabronione:
  1) przy prędkości wiatru powyżej 10 m/s;
  2) przy złej widoczności o zmierzchu, we mgle i w porze nocnej, jeżeli stanowiska pracy nie mają wymaganego przepisami odrębnymi oświetlenia.

  Punkty świetlne przy stanowiskach montażowych powinny być tak rozmieszczone, aby zapewniały równomierne oświetlenie, bez ostrych cieni i olśnień osób.

  Przed podniesieniem elementu konstrukcji stalowej lub żelbetowej należy przewidzieć bezpieczny sposób:
  1) naprowadzenia elementu na miejsce wbudowania;
  2) stabilizacji elementu;
  3) uwolnienia elementu z haków zawiesia;
  4) podnoszenia elementu, po wyposażeniu w bezpieczne dojścia i pomosty montażowe, jeżeli wykonanie
  czynności nie jest możliwe bezpośrednio z poziomu terenu lub stropu.

  Elementy prefabrykowane można zwolnić z podwieszenia, po ich uprzednim zamocowaniu w miejscu wbudowania.

  W czasie zakładania stężeń montażowych, wykonywania robót spawalniczych,  elementów prefabrykowanych z zawiesi i betonowania styków należy stosować wyłącznie pomosty montażowe lub drabiny rozstawne.

  W czasie podnoszenia elementów prefabrykowanych należy:
  1) stosować zawiesia odpowiednie do rodzaju elementu;
  2) podnosić na zawiesiu elementy o masie nieprzekraczającej dopuszczalnego nominalnego udźwigu;
  3) dokonać oględzin zewnętrznych elementu;
  4) stosować liny kierunkowe;
  5) skontrolować prawidłowość zawieszenia elementu na haku po jego podniesieniu na wysokość 0,5 m.

  W czasie montażu, w szczególności słupów, belek i wiązarów, należy stosować podkładki pod liny zawiesi, zapobiegające przetarciu i załamaniu lin.
  Podnoszenie i przemieszczanie na elementach prefabrykowanych osób, przedmiotów, materiałów lub wyrobów jest zabronione.
  Podanie sygnału do podnoszenia elementu może nastąpić po usunięciu osób ze strefy niebezpiecznej.

• Kiedy inwestor potrzebuje pozwolenia na użytkowanie?

• Przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli: 
  - na wzniesienie obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do kategorii V, IX-XVIII, XX, XXII, XXIV, XXVII-XXX, o których mowa w załączniku do ustawy - Prawo budowlane,
  - jeśli właściwy organ (powiatowy inspektor nadzoru budowlanego) nałoży taki obowiązek: 
  a. w decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót albo o zatwierdzeniu projektu budowlanego, jeżeli budowa została zakończona - w przypadku samowoli budowlanej, gdy spełnione są warunki konieczne do jej zalegalizowania (art. 49 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane), 
  b. w decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót albo o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego, jeżeli budowa została zakończona - w przypadku postępowania naprawczego (art. 51 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane), 
  - przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych (art. 55 ustawy - Prawo budowlane).

• Wyjaśnij pojęcia bezpośrednie posadowienie budowli oraz obciążenie graniczne.

• Obciążenie graniczne -  jest to wartość maksymalnej siły, jakiej grunt stawia opór, po jej  przekroczeniu budowla lub jej element zagrażają bezpieczeństwu, bądź nie spełniają wymagań użytkowych

  Bezpośrednie posadowienie budowli -  posadowienie budowli na fundamentach przekazujących obciążenie na podłoże gruntowe bezpośrednio przez powierzchnię podstawy

• Czym jest mostek termiczny. Rozrysować przykłady.

• Mostkami termicznymi nazywamy wszystkie miejsca w przegrodach zewnętrznych, przez które ucieka ciepło z wnętrza domu. Mostki termiczne powstają najczęściej w miejscu połączenia balkonu ze stropem, piwnicy, przy oknach, parapetach, attyce oraz nadprożach i wieńcach. O ich obecności świadczy pojawiający się w tych miejscach grzyb, ale metodą najpewniejszą ich ujawnienia jest wykonanie zdjęć termowizyjnych obiektu.

  Jedną z przyczyn powstawania mostków cieplnych są błędy na etapie projektowym lub błędy wykonawcze ekip budowlanych. W niedbale ocieplonym domu mostki termiczne będą gromadzić skroploną parę wodną, która sprzyja rozwojowi grzybów i pleśni na ścianach. Wszelkie połączenia płyt balkonowych ze stropem, wieńce, nadproża, ościeża okienne i ściany piwnic narażone są na ciągłe straty ciepła, dlatego przy ociepleniu budynku styropianem należy szczególnie zwrócić na nie uwagę.

  Mostki termiczne dzieli się na:

  • liniowe, które powstają, gdy gdzieś brakuje termoizolacji (w efekcie niedbałego ułożenia pojawia się nieciągłość), kiedy jest ona cieńsza bądź z materiału o słabszych właściwościach izolacyjnych. Typowe przykłady to obwody okien i drzwi, krokwie dachów spadzistych, wieńce stropów, itp;
  • punktowe, związane z punktowym użyciem innego materiału, dobrym przykładem są łączniki użyte do mocowania termoizolacji. Ze względu na przyczynę powstania, mostki można też podzielić na:
  • konstrukcyjne, które są efektem decyzji podejmowanych przy wyborze technologii budowy i materiałów. Pojawią się, gdy np. w ścianie jednowarstwowej nadproża okien wykonane zostaną tylko ze zbrojonego betonu;
  • geometryczne, których istnienie jest powiązane z kształtem budynku - w narożnikach powierzchnia oddawania ciepła (zewnętrzna) jest większa od powierzchni jego dostarczania i mostki cieplne występują tam zawsze.

  

• Co należy zrobić w przypadku zagrożenia życia na budowie?

• W przypadku zagrożenia życia na budowie należy:

  • podjąć czynności ograniczające rozprzestrzenianie się zagrożeń i ewentualnych zagrożeń
  • ograniczyć do minimum czas przebywania każdego pracownika w strefie zagrożenia oraz uniemożliwić przebywanie w tej strefie pracownikom nie wyposażonym w odpowiednie środki ochrony indywidualnej;
  • usunąć ze strefy zagrożonej wszystkich pracowników, z wyjątkiem pracowników niezbędnych do przeprowadzenia działań zabezpieczających i ochronnych;
  • zorganizować pierwsza pomoc osobom poszkodowanym
  • powiadomić służby ratunkowe
  • powiadomić właściwy organ, inwestora, projektanta

• Zmiana sposobu użytkowania budynku - co należy zrobić?

• Przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń.

  W zgłoszeniu należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Do zgłoszenia należy dołączyć:
  1) opis i rysunek określający usytuowanie obiektu budowlanego w stosunku do granic nieruchomości i innych obiektów budowlanych istniejących lub budowanych na tej i sąsiednich nieruchomościach, z oznaczeniem części obiektu budowlanego, w której zamierza się dokonać zmiany sposobu użytkowania;
  2) zwięzły opis techniczny, określający rodzaj i charakterystykę obiektu budowlanego oraz jego konstrukcję, wraz z danymi techniczno-użytkowymi, w tym wielkościami i rozkładem obciążeń, a w razie potrzeby, również danymi technologicznymi;
  3) oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością
  4) zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;
  5) w przypadku zmiany sposobu użytkowania, o której mowa w ust. 1 pkt 2 - ekspertyzę techniczną, wykonaną przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności;
  6) w zależności od potrzeb - pozwolenia, uzgodnienia lub opinie wymagane odrębnymi przepisami.

• Rola wieńców żelbetowych 

• Wieniec - w budownictwie jest wzmocnieniem ścian budynku w postaci żelbetowej belki, okalającej ściany nośne, zabezpieczającej przed ich rozsunięciem się lub przewróceniem się.

  Po ułożeniu stropów na każdej kondygnacji, wzdłuż ścian konstrukcyjnych i wzdłuż obwodu budynku wykonuje się wieńce żelbetowe. Stanowią one rodzaj pierścienia wzmacniającego strop. Wieńce zbroi się podłużnie stosując 3 albo 4 pręty o średnicy 12 mm, stali klasy od A-0 do A-IIIN, połączone strzemionami, 3 do 4 strzemion na 1 metr długości wieńca.

  Wieniec stropowy wymaga właściwie zakotwionego zbrojenia w narożach i skrzyżowaniach wieńca stropowego z wieńcami wewnętrznymi. Tylko wtedy na całym swoim obwodzie będzie miał taką samą wytrzymałość (nie będzie miał słabszych miejsc).

  

• Wymagania dla kominów sytuowanych w ścianach.

• Komin - to pionowa konstrukcja odprowadzająca spaliny, dym bądź zużyte powietrze, posiadająca przewód lub przewody wentylacyjne. Komin wytwarza naturalny ciąg (grawitacyjny) powietrza, zwany efektem kominowym. 

  Ze względu na przeznaczenie kominy dzielą się na:

  • dymowe 
  • spalinowe 
  • wentylacyjne 

  
  Ciąg kominowy (podciśnienie) spowodowany jest różnicą gęstości zimnego powietrza zewnętrznego i gorących spalin wewnątrz komina, wskutek czego do paleniska może być doprowadzona (zassana) niezbędna do spalania ilość powietrza. Projektowanie wymiarów komina polega na takim ustaleniu jego minimalnej wysokości i przekroju, żeby odprowadzić wszystkie spaliny oraz doprowadzić niezbędne do spalania powietrze (w przypadku palenisk o ciągu naturalnym). 

  
  
  Rozróżniamy kominy:

  • wielowarstwowe (wewnętrzna warstwa betonowa, zewnętrzna - ochronny płaszcz stalowy, w środku izolacja cieplna),
  • jednowarstwowe, o konstrukcji złożonej (kominy takie stosuje się np. w ciepłowniach lub elektrociepłowniach wyposażonych w kilka kotłów o dużej mocy cieplnej. Składają się one z betonowej obudowy o dużej średnicy, wewnątrz której znajdują się kominy wielowarstwowe odprowadzające spaliny oddzielnie z każdego kotła.)
  • kominy wbudowane - kominy wewnątrz budynków, wykonuje się je z cegły ceramicznej pełnej lub szamotowej (dawniej) lub ze stali szlachetnej (obecnie).

  
  Przewody kominowe należy wykonywać zgodnie z aktualnymi wytycznymi zawartymi w rozporządzeniu Ministra Budownictwa oraz Polskimi Normami.
  
  Główne zalecenia - dotyczące kominów wbudowanych dla niedużych palenisk grzewczych:

  • komin powinien być usytuowany jak najbliżej urządzenia tak, aby poziomy kanał spalinowy, zwany czopuchem, był możliwie jak najkrótszy,
  • nie należy budować kominów przy zewnętrznych ścianach budynku (ze względu na wychłodzenie spalin),
  • przekrój komina powinien być okrągły lub jak najbardziej zbliżony do kwadratu 
  • zaleca się, aby stosunek boków komina prostokątnego nie był większy niż 1:1,5
  • komin powinien być pionowy (dopuszcza się odchylenie od pionu nie więcej niż 30°)

   

  
  § 140
  1. Przewody (kanały) kominowe w budynku: Wentylacyjne, spalinowe i dymowe, prowadzone w ścianach budynku, w obudowach, trwale połączonych z konstrukcją lub stanowiące konstrukcje samodzielne, powinny mieć wymiary przekroju, sposób prowadzenia i wysokość stwarzające potrzebny ciąg zapewniający wymaganą przepustowość oraz spełniające wymagania określone w Polskich Normach dotyczących wymagań technicznych dla przewodów kominowych oraz projektowania kominów.
  2. Przewody kominowe powinny być szczelne i spełniać warunki określone w § 266.
  3. Najmniejszy wymiar przekroju lub średnica murowanych przewodów kominowych spalinowych o ciągu naturalnym i przewodów dymowych powinna wynosić co najmniej 0,14 m, a przy zastosowaniu stalowych wkładów kominowych ich najmniejszy wymiar lub średnica - co najmniej 0,12 m.
  4. Wewnętrzna powierzchnia przewodów odprowadzających spaliny mokre powinna być odporna na ich destrukcyjne oddziaływanie.

  § 141
  Zabrania się stosowania:
  1. grawitacyjnych zbiorczych przewodów spalinowych i dymowych, z zastrzeżeniem § 174 ust.3.
  2. zbiorczych przewodów wentylacji grawitacyjnej.
  3. indywidualnych wentylatorów wyciągowych w pomieszczeniach, w których znajdują się wloty do przewodów spalinowych.
  
  §142
  1. Przewody kominowe powinny być wyprowadzone ponad dach na wysokość zabezpieczającą przed niedopuszczalnym zakłóceniem ciągu.
  2. Wymaganie ust. 1 uznaje się za spełnione, jeżeli wyloty przewodów kominowych zostaną wyprowadzone ponad dach w sposób określony Polską Normą dla kominów murowanych
  
  § 143
  1. W budynkach usytuowanych w II i III strefie obciążenia wiatrem, określonych Polskimi Normami, należy stosować na przewodach dymowych i spalinowych nasady kominowe zabezpieczające przed odwróceniem ciągu, przy zachowaniu wymagań § 146 ust. 1.
  2. Nasady kominowe, o których mowa w ust. 1, należy również stosować na innych obszarach, jeżeli wymagają tego położenie budynków i lokalne warunki topograficzne.
  3. Wymagania ust. 1 i 2 nie dotyczą palenisk i komór spalania z mechanicznym pobudzaniem odpływu spalin.
  
  §144
  1. Ściany, w których znajdują się przewody kominowe, mogą być obciążone stropami, pod warunkiem spełnienia wymagań dotyczących bezpieczeństwa konstrukcji, a także jeżeli nie spowoduje to nieszczelności lub ograniczenia światła przewodów.
  2. Trzonów kominowych wydzielonych lub oddylatowanych od konstrukcji budynku nie można obciążać stropami ani też uwzględniać ich w obliczeniach jako część tej konstrukcji.
  
  §145
  1. Trzony kuchenne i kotły grzewcze na paliwo stałe oraz kominki z otwartym paleniskiem lub zamkniętym wkładem kominkowym o wielkości otworu paleniskowego kominka do 0,25 m2 mogą być przyłączone wyłącznie do własnego samodzielnego przewodu kominowego dymowego, posiadającego co najmniej wymiary 0,14 x 0,14 m lub średnicę 0,15 m, a w przypadku trzonów kuchennych typu restauracyjnego oraz kominków o większym otworze paleniskowym - co najmniej 0,14 x 0,27 m lub średnicy 0,18 m.
  2. Piece na paliwo stałe, posiadające szczelne zamknięcie, mogą być przyłączone do jednego przewodu kominowego dymowego o przekroju co najmniej 0,14 x 0,14 m lub średnicy 0,15 m pod warunkiem zachowania różnicy poziomu włączenia co najmniej 1,5 m oraz nie przyłączania więcej niż 3 pieców do tego przewodu.
  3. Piece, o których mowa w ust. 2 usytuowane na najwyższej kondygnacji powinny być przyłączone do odrębnego przewodu dymowego.
  
  §146
  1. Wyloty przewodów kominowych powinny być dostępne do czyszczenia i okresowej kontroli z uwzględnieniem przepisów § 308.
  2. Przewody spalinowe i dymowe powinny być wyposażone, odpowiednio w otwory wycierowe lub rewizyjne, zamykane szczelnymi drzwiczkami, a w przypadku występowania spalin mokrych - także w układ odprowadzania skroplin.

• Co należy zrobić gdy w wykopie odkryjemy instalacje?

• Rozpoczęcie robót ziemnych powinno być poprzedzone analizą dokumentacji projektowej. Na tej podstawie można określić którędy przebiegają w gruncie sieci elektroenergetyczne, gazowe, telekomunikacyjne, wodociągowe, kanalizacyjne i ciepłownicze. Następnie wyznacza się strefy ochronne, czyli określa bezpieczną odległość wykonywania robót. Odległość tę ustala się z właściwą jednostką, w której zarządzie znajdują się określone sieci. W razie konieczności prowadzenia robót ziemnych wewnątrz tej strefy niezbędne prace można wykonywać tylko ręcznie.

  
  W razie przypadkowego odkrycia w trakcie wykonywania robót ziemnych jakichkolwiek przewodów instalacji, wodociągowej, kanalizacyjnej, elektrycznej, gazowej, centralnego ogrzewania itp., należy niezwłocznie przerwać roboty do czasu ustalenia pochodzenia tych instalacji i określenia, czy i w jaki sposób możliwe jest w tym miejscu dalsze bezpieczne prowadzenie robót.

• Odległość kominów od przeszkód.

• Komin to murowana, betonowa lub stalowa konstrukcja zawierająca pionowe przewody (przewód) do odprowadzania zanieczyszczonego powietrza lub spalin na zewnątrz budynku. Drugą, równie ważną funkcją komina jest wytwarzania  w pomieszczeniu, w którym znajduje się palenisko, podciśnienia zdolnego do "zassania" przez otwory wentylacyjne powietrza niezbędnego do spalania.

  Jeśli komin znajduje się bliżej niż 1,5 m od przeszkody, jego wylot musi się znaleźć co najmniej 30 cm nad jej górną krawędzią. Jeśli odległość komina od przeszkody wynosi od 1,5 do 3 m, wylot musi być usytuowany przynajmniej na poziomie jej górnej krawędzi przeszkody, a jeśli odległość wynosi od 3 do 10 m - co najmniej 30 cm ponad płaszczyzną poprowadzoną pod kątem 12° w dół od górnej krawędzi przeszkody. 

  
  Polskie przepisy wymagają, aby obudowa komina była z materiału niepalnego o odporności ogniowej 60 min.

  

• Ściany oporowe kątowe - omów

• Ściany oporowe są  to  budowle  przeznaczone  do  utrzymania  w  stanie  statycznym gruntów  rodzimych  lub  nasypowych,  albo  innych  materiałów  rozkruszonych  lub  sypkich.

  
  Ściana oporowa obciążona jest głównie parciem gruntu, pracuje jako wspornik, zatem momenty zginające rosną od góry do dołu. Zwykle więc przy projektowaniu ścian płytowo-kątowych ściana ma minimalną grubość na górze, a maksymalną w przekroju zamocowania w płycie. Minimalna grubość ściany na górze, ze względów konstrukcyjnych, wynosi 25-30 cm, zaś maksymalna grubość ściany wynosi zwykle około (0,08-0,1)h, gdzie h jest wysokością ściany

• Omówić podłogi pływające

• Podłogi pływające to najczęściej stosowana konstrukcja przy wykańczaniu surowego stropu, w celu zwiększenia izolacyjności akustycznej stropu zarówno od dźwięków powietrznych, jak i uderzeniowych. Aby podłoga mogła stanowić skuteczną izolację termiczną i akustyczną między kondygnacjami, wylewka betonowa czy też suchy jastrych nie mogą mieć bezpośredniego styku ze stropem i ścianami. Z tego względu wzdłuż całego obwodu ścian powinien być zakładany pas izolacji obwodowej z wełny mineralnej, o wysokości sięgającej do górnego poziomu wylewki betonowej lub jastrychu. Duże znaczenie ma też prawidłowe ułożenie izolacji przeciwwilgociowej na warstwie izolacji akustycznej, ponieważ przeciwdziała ona powstawaniu mostków akustycznych podczas wykonywania jastrychu cementowego. Zalecana grubość izolacji akustycznej wynosi 40 mm, aby zmniejszyć hałas przez podłogę o 30 dB.

  Ciężkie podłogi pływające
  Podłoga pływająca typu ciężkiego składa się z:

  • warstwy izolacji akustycznej (wełna mineralna)
  • warstwy dociążającej, która w konstrukcji stropu spełnia rolę płyty podkładowej pod nawierzchnię podłogową. Jest to zazwyczaj wylewka betonowa grubości ok. 5 cm.

  Ważnym elementem konstruowania podłogi pływającej jest odizolowanie płyty podkładowej od ścian pomieszczenia poprzez zastosowanie paska izolacji akustycznej z wełny mineralnej na całej wysokości płyty podkładowej.

• Warunki demontażu rusztowania

• Podczas demontażu należy postępować  zgodnie z dokumentacją techniczno-ruchową lub projektem rusztowania  pamiętając o:

  • wygrodzeniu strefy demontażu
  • zakazie zrzucania demontowanych  elementów rusztowania
  • zakazie składowania demontowanych  elementów rusztowania na podestach
  • zakazie rozkotwiania więcej niż jednego  poziomu demontowanego rusztowania
  • prawidłowym zamocowywaniu/ transporcie zdemontowanych elementów przy użyciu wciągarek lub odpowiednich urządzeń transportowych.

  Po zdemontowaniu rusztowania fakt ten należy zaznaczyć w "Protokole odbioru rusztowania":  komórka "Data demontażu" lub wpisać do "Dziennika budowy"

• Czym jest strefa pożarowa budynku?

• Strefę pożarową stanowi budynek albo jego część oddzielona od innych budynków lub innych części budynku elementami oddzielenia przeciwpożarowego, o których mowa w § 232 ust. 4 W.T., bądź też pasami wolnego terenu o szerokości nie mniejszej niż dopuszczalne odległości od innych budynków, określone w § 271 ust. 1-7.

  Częścią budynku, o której mowa w ust. 1, jest także jego kondygnacja, jeżeli klatki schodowe i szyby dźwigowe w tym budynku spełniają co najmniej wymagania określone w § 256 ust. 2 dla klatek schodowych.

  Powierzchnia strefy pożarowej jest obliczana jako powierzchnia wewnętrzna budynku lub jego części, przy czym wlicza się do niej także powierzchnię antresoli.

• Zasady oparcia stropu na ścianie kolankowej

• Ścianki kolankowe wykonuje się zwykle z tych samych materiałów co pozostałe ściany konstrukcyjne budynku. W domach o drewnianej konstrukcji szkieletowej ścianka kolankowa jest również drewniana oraz zaleca się, żeby jej słupy były przedłużeniem słupów niższej kondygnacji.    Analogicznie jest w domu z elementów murowych (cegła, cegła dziurawka, kratówka, pustaki ceramiczne, bloczki z betonu komórkowego itp.), z tym że w celu wzmocnienia ścianek kolankowych wykonuje się dodatkowo słupki żelbetowe w rozstawie ok. 1,5-2,0 m oraz wieniec żelbetowy pod murłatę.

  Murłatę układa się na wieńcu, a następnie kotwi prętami, sięgającymi do wieńca stropu niżej położonego. Takie wzmocnienie (wieniec, słupki, poprawne zakotwienie) zapobiega przewróceniu się ścianki kolankowej, wywołanemu reakcją poziomą od krokwi i wiatru.

  W większości domów jednorodzinnych dach stromy ma konstrukcję krokwiową lub krokwiowo-jętkową, która - za pośrednictwem murłat - opiera się na ścianach kolankowych. Ściany te, będące przedłużeniem ścian parteru, umożliwiają lepsze wykorzystanie poddasza na cele mieszkalne.

  Należy jednak pamiętać, że stateczność takich dachów krokwiowych zależy w dużej mierze od sztywności i wytrzymałości ścian kolankowych. Krokwie bowiem, przez murłatę, do której są zamocowane, przekazują na ściany domu nie tylko obciążenia pionowe, ale także poziome, nazywane siłami rozporowymi lub po prostu rozporem.

  ŚCIANA KOLANKOWA
  Ściana kolankowa jest zwykle wykonana z tych samych materiałów i ma taką samą grubość, jak warstwa nośna w pozostałych ścianach zewnętrznych. Ponieważ jednak mur nie ma żadnej wytrzymałości na zginanie, więc żeby dach jej nie wywrócił, musi być ona wzmocniona żelbetowymi słupkami, których zbrojenie zakotwione jest w wieńcu stropu nad parterem. Dla poprawnego przeniesienia obciążeń z dachu przez ścianę kolankową, przy górnej powierzchni stropu, w mniej więcej w półtorametrowej strefie wzdłuż wieńca, powinno być zbrojenie podporowe, o czym niestety często się zapomina. Przekrój, zbrojenie i rozstaw słupków projektuje konstruktor, biorąc pod uwagę wielkość obciążeń przekazywanych z dachu na ścianę kolankową oraz jej wysokość. Generalnie słupki muszą być tym gęściej rozstawione i mocniej zbrojone od strony poddasza (w strefie rozciąganej), im większa jest rozpiętość dachu, mniejsze pochylenie jego połaci, cięższe pokrycie i większa wysokość ściany kolankowej.

  Uwaga! Jętki nie mają praktycznie żadnego znaczenia dla wielkości obciążenia ścian kolankowych przez dach. Na ścianie kolankowej wykonuje się zwykle wieniec dachowy, w którym zakotwione jest zbrojenie żelbetowych słupków. W wieńcu tym umieszcza się kotwy do mocowania murłaty, na której opierają się krokwie więźby dachowej.

  

• Podstawy przeprowadzania kontroli rocznej budynków.

• Obiekty budowlane powinny być w czasie ich użytkowania poddawane przez właściciela lub zarządcę kontroli:
  1) okresowej, co najmniej raz w roku, polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego:
  a) elementów budynku, budowli i instalacji narażonych na szkodliwe wpływy atmosferyczne i niszczące działania czynników występujących podczas użytkowania obiektu,
  b) instalacji i urządzeń służących ochronie środowiska,
  c) instalacji gazowych oraz przewodów kominowych (dymowych, spalinowych i wentylacyjnych);
  2) okresowej, co najmniej raz na 5 lat, polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego i przydatności do użytkowania obiektu budowlanego, estetyki obiektu budowlanego oraz jego otoczenia; kontrolą tą powinno być objęte również badanie instalacji elektrycznej i piorunochronnej w zakresie stanu sprawności połączeń, osprzętu, zabezpieczeń i środków ochrony od porażeń, oporności izolacji przewodów oraz uziemień instalacji i aparatów;
  3) okresowej w zakresie, o którym mowa w pkt 1, co najmniej dwa razy w roku, w terminach do 31 maja oraz do 30 listopada, w przypadku budynków o powierzchni zabudowy przekraczającej 2 000 m2 oraz innych obiektów budowlanych o powierzchni dachu przekraczającej 1 000 m2; osoba dokonująca kontroli jest obowiązana bezzwłocznie pisemnie zawiadomić właściwy organ o przeprowadzonej kontroli;

• Kiedy nie trzeba robic kontroli rocznej?

• Obowiązek kontroli rocznej nie obejmuje właścicieli i zarządców:
  1) budynków mieszkalnych jednorodzinnych;
  2) obiektów budowlanych:
  a) budownictwa zagrodowego i letniskowego,
  b)  nie wymagających pozwolenia na budowę.

• Podział budynku na strefy pożarowe

• 1. Strefę pożarową stanowi budynek albo jego część oddzielona od innych budynków lub innych części budynku elementami oddzielenia przeciwpożarowego, o których mowa w § 232 ust. 4, bądź też pasami wolnego terenu o szerokości nie mniejszej niż dopuszczalne odległości od innych budynków, określone w § 271 ust. 1-7.

  2. Częścią budynku, o której mowa w ust. 1, jest także jego kondygnacja, jeżeli klatki
  schodowe i szyby dźwigowe w tym budynku spełniają co najmniej wymagania określone w § 256 ust. 2 dla klatek schodowych.

  3. Powierzchnia strefy pożarowej jest obliczana jako powierzchnia wewnętrzna budynku lub jego części, przy czym wlicza się do niej także powierzchnię antresoli.

  

• Warunki zabezpieczenia wykopu

• W czasie wykonywania wykopów w miejscach dostępnych dla osób niezatrudnionych przy tych robotach należy wokół wykopów pozostawionych na czas zmroku i w nocy ustawić balustrady, o których mowa w § 15 ust. 2, zaopatrzone w światło ostrzegawcze koloru czerwonego.

  Poręcze balustrad, o których mowa w ust. 1, powinny znajdować się na wysokości 1,1 m nad terenem i w odległości nie mniejszej niż 1 m od krawędzi wykopu.

  Niezależnie od ustawienia balustrad, o których mowa w ust. 1, w przypadkach uzasadnionych względami bezpieczeństwa wykop należy szczelnie przykryć, w sposób uniemożliwiający wpadnięcie do wykopu.

  W przypadku przykrycia wykopu, zamiast balustrad, o których mowa w ust. 3, teren robót można oznaczyć za pomocą balustrad z lin lub taśm z tworzyw sztucznych, umieszczonych wzdłuż wykopu na wysokości 1,1 m i w odległości 1 m od krawędzi wykopu.

  Wykopy o ścianach pionowych nieumocnionych, bez rozparcia lub podparcia, mogą być wykonywane tylko do głębokości 1 m w gruntach zwartych, w przypadku gdy teren przy wykopie nie jest obciążony w pasie o szerokości równej głębokości wykopu.

  Wykopy bez umocnień, o głębokości większej niż 1 m, lecz nie większej od 2 m, można wykonywać, jeżeli pozwalają na to wyniki badań gruntu i dokumentacja geologiczno-inżynierska.

  Zabezpieczenie ażurowe ścian wykopów można stosować tylko w gruntach zwartych. Stosowanie zabezpieczenia ażurowego ścian wykopów w okresie zimowym jest zabronione.

• Jakich robót nie należy wykonywać w rejonie wykopów?

• odp. Żadnych

  BHP PODCZAS WYKONYWANIA ROBÓT BUDOWLANYCH. Rozdział 10 Roboty ziemne 
  § 154
  Składowanie urobku, materiałów i wyrobów
  Składowanie urobku, materiałów i wyrobów jest zabronione:
  1) w odległości mniejszej niż 0,6 m od krawędzi wykopu, jeżeli ściany wykopu są obudowane oraz jeżeli obciążenie urobku jest przewidziane w doborze obudowy;
  2) w strefie klina naturalnego odłamu gruntu, jeżeli ściany wykopu nie są obudowane. 
  § 155
  Transport w sąsiedztwie wykopów
  Ruch środków transportowych obok wykopów powinien odbywać się poza granicą klina naturalnego odłamu gruntu.

• Obowiązki kierownika budowy w czasie katastrofy

• 1. W razie katastrofy budowlanej w budowanym, rozbieranym lub użytkowanym obiekcie budowlanym, kierownik budowy (robót), właściciel, zarządca lub użytkownik jest obowiązany:

  1) zorganizować doraźną pomoc poszkodowanym i przeciwdziałać rozszerzaniu się skutków katastrofy;
  2) zabezpieczyć miejsce katastrofy przed zmianami uniemożliwiającymi prowadzenie postępowania, o którym mowa w art. 74 (Art. 74 Postępowanie wyjaśniające w sprawie przyczyn katastrofy budowlanej prowadzi właściwy organ nadzoru budowlanego.);
  3) niezwłocznie zawiadomić o katastrofie:
  a) właściwy organ,
  b) właściwego miejscowo prokuratora i Policję,
  c) inwestora, inspektora nadzoru inwestorskiego i projektanta obiektu budowlanego, jeżeli katastrofa nastąpiła w trakcie budowy,
  d) inne organy lub jednostki organizacyjne zainteresowane przyczynami lub skutkami katastrofy z mocy szczególnych przepisów.

  2. Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się do czynności mających na celu ratowanie życia lub zabezpieczenie przed rozszerzaniem się skutków katastrofy. W tych przypadkach należy szczegółowo opisać stan po katastrofie oraz zmiany w nim wprowadzone, z oznaczeniem miejsc ich wprowadzenia na szkicach i, w miarę możliwości, na fotografiach.

• Omówić podział budynków na kategorie zagrożenia ludzi ZL.

• W.T. JAKIM POWINNY ODPOWIADAĆ BUDYNKI I ICH USYTUOWANIE § 209 Podział budynków na kategorie zagrożenia pożarowego
  1. Budynki oraz części budynków, stanowiące odrębne strefy pożarowe w rozumieniu § 226, z uwagi na przeznaczenie i sposób użytkowania, dzieli się na:
  1) mieszkalne, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej charakteryzowane kategorią zagrożenia ludzi, określane dalej jako ZL,
  2) produkcyjne i magazynowe, określane dalej jako PM,
  3) inwentarskie (służące do hodowli inwentarza), określane dalej jako IN.

  2. Budynki oraz części budynków, stanowiące odrębne strefy pożarowe, określane jako ZL, zalicza się do jednej lub do więcej niż jedna spośród następujących kategorii zagrożenia ludzi:
  1) ZL I - zawierające pomieszczenia przeznaczone do jednoczesnego przebywania ponad 50 osób niebędących ich stałymi użytkownikami, a nieprzeznaczone przede wszystkim do użytku ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się,
  2) ZL II - przeznaczone przede wszystkim do użytku ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się, takie jak szpitale, żłobki, przedszkola, domy dla osób starszych,
  3) ZL III - użyteczności publicznej, niezakwalifikowane do ZL I i ZL II,
  4) ZL IV - mieszkalne,
  5) ZL V - zamieszkania zbiorowego, niezakwalifikowane do ZL I i ZL II.

• Jaka jest rola chudego betonu pod fundamentem?

• 1 jest warstwą wyrównawczą po robotach ziemnych czy to mechanicznych czy ręcznych,
  2 warstwa ta służy do równomiernego ustawienia zbrojenia jednocześnie zabezpiecza zbrojenie przed zabrudzeniem
  3 zapobiega odsączaniu mleczka cementowego z dolnej warstwy fundamentu, dzięki temu fundament pracuje równomiennie na całej wysokości 
  4 stanowi podstawę do ustawienia szalunków- dzięki powiększeniu szerokości chudziaka
  5 dzięki niemu łatwiej jest wykonać izolację pionową fundamentów - mniejsze zanieczyszczenie ścian ziemią z wykopów 

• Kiedy zabrania się montażu rusztowania?

• 1) jeżeli o zmroku nie zapewniono oświetlenia pozwalającego na dobrą widoczność;
  2) w czasie gęstej mgły, opadów deszczu, śniegu oraz gołoledzi;
  3) w czasie burzy lub wiatru o prędkości przekraczającej 10 m/s.

• Warunki posadowienia budynków

• PN-81/B-03020 - Posadoweinie bezpośrednie budowli

  Posadowienie obiektu zależy od typu gruntów i projektowanej konstrukcji na podstawie której ustala się kategorię geotechncizną. Wyróżniamy fundamenty bezpośrednie np. ławy fundamentowe, stopy fundamentowe, płyty oraz pośrednie pale, studnie, kesony.

  Należy projektować posadowienie na odpowiednie głebokości w zależności od typu gruntów, głebokości wód gruntowych, wystepowania gruntów ekspansywnych oraz uwzględnienie głebokości posadowienia sąsiednich budowli. 

  Kategoria I obejmuje niewielkie obiekty budowlane o statycznie wyznaczalnym schemacie obliczeniowym, w prostych warunkach gruntowych, dla których możliwe jest zapewnienie minimalnych wymagań na podstawie doświadczeń i jakościowych badań geotechnicznych. I kategoria geotechniczna obejmuje np.:

  • 1- lub 2-kondygnacyjne budynki mieszkalne i gospodarcze,
  • ściany oporowe i rozparcia wykopów, jeżeli różnica poziomów nie przekracza 2 m, 
  • wykopy do głębokości 1,2 m i nasypy budowlane do wysokości 3 m wykonywane zwłaszcza przy budowie dróg, pracach drenażowych oraz układaniu rurociągów;

  Kategoria II obejmuje obiekty budowlane w prostych i złożonych warunkach gruntowych, wymagające ilościowej i jakościowej oceny danych geotechnicznych i ich analizy. Przykładowe konstrukcje należące do kategorii II to:

  • fundamenty bezpośrednie lub głębokie, 
  • ściany oporowe lub inne konstrukcje oporowe powyżej 2 m różnicy poziomów, utrzymujące grunt albo wodę, 
  • wykopy powyżej 1,2 m głębokości i nasypy budowlane powyżej 3 m wysokości oraz inne budowle ziemne,
  • przyczółki i filary mostowe oraz nabrzeża, 
  •  kotwy gruntowe i inne systemy kotwiące;

  Kategoria III obejmuje:

  • obiekty budowlane posadawiane w skomplikowanych warunkach gruntowych
  • nietypowe obiekty budowlane niezależnie od stopnia skomplikowania warunków gruntowych, których wykonanie i eksploatacja może zagrażać użytkownikom, w tym: obiekty energetyki, rafinerie, zakłady chemiczne, zapory wodne i inne budowle hydrotechniczne o wysokości piętrzenia powyżej 5m, budowle stoczniowe, wyspy morskie i platformy wiertnicze oraz inne skomplikowane budowle morskie, lub których projekty budowlane zawierają nieznajdujące podstaw w przepisach nowe niesprawdzone w krajowej praktyce rozwiązania techniczne,
  • obiekty budowlane zaliczone do inwestycji mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 213 poz. 1397),
  • budynki wysokościowe projektowane w istniejącej zabudowie miejskiej,
  • obiekty wysokie, których głębokość posadawiania bezpośredniego przekracza 5 m lub które zawierają więcej niż jedną kondygnację zagłębioną w gruncie,
  •  tunele w twardych, niespękanych skałach, w warunkach niewymagających specjalnej szczelności,
  • obiekty infrastruktury krytycznej,
  • obiekty zabytkowe i monumentalne.

• Kto może wpisać się do dziennika rozbiórki?

• Do dziennika rozbiórek maja prawo wpisu tak jak do standardowego:

  • kierownik budowy
  • projektant
  • inspektor nadzoru inwestorskiego
  • inspektor właściwego organu nadzoru budowlanego

• Kiedy nie trzeba zgłaszać rozbiórki?

• W  nagłych przypadkach, gdy roboty zabezpieczające i rozbiórkowe można rozpocząć przed uzyskaniem pozwolenia na rozbiórkę lub przed ich zgłoszeniem. Możliwie jest to wówczas, gdy prace rozbiórkowe mają na celu usunięcie bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia.

  Trzeba jednak pamiętać, że rozpoczęcie takich robót nie zwalnia od obowiązku bezzwłocznego uzyskania pozwolenia na rozbiórkę lub zgłoszenia o zamierzonej rozbiórce obiektu budowlanego.

• Co należy zrobić w przypadku, gdy na budowę przyjadą pręty niezgodne z projektem - w projekcie fi 8 A-III, przyjechało  A-II fi 10)?

• Należy dokonać obliczeń sprawdzających ze względu na to, że stal A-II ma niższą wytrzymałość na rozciąganie od klasy stali A-III.  Do wzoru wykorzystywanego do obliczania pola zbrojenia należy wstawić wartość obliczeniową fyd dla stali A-II. Na podstawie tego otrzymamy rezultat ile pretów  fi 10 trzeba użyć.

  Trzeba również pamiętać, że nie zawsze można wymieniać typy prętów ze względu na to, że poszczególne klasy stali są przeznaczone jako różnego typu zbrojenie. Przykładowo stal klasy A-0 i A- I jest stosowana jako pręty montażowe, rozdzielcze i strzemiona. Stal klasy A-I jest zaleca w konstrukcjach obciążonych dynamicznie. Stale A-II i III to stale konstrukcyjne żebrowane. Należy ostrożnie stosować stal A-II w konstrukcjach obc. dynamicznie.

• Kto wchodzi w skład komisji którą powołuje się po katastrofie budowlanej 

• Właściwy organ nadzoru budowlanego po otrzymaniu zawiadomienia o katastrofie budowlanej jest obowiązany bez zbędnej zwłoki powołać komisję w celu ustalenia przyczyn i okoliczności katastrofy oraz zakresu czynności niezbędnych do likwidacji zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, jak również zawiadomić o katastrofie budowlanej właściwy organ nadzoru budowlanego wyższego stopnia oraz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Jeśli organem pierwszego stopnia jest właściwy wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego, powiadamia on jedynie Głównego Inspektora.

  Powołanej komisji przewodniczy przedstawiciel właściwego organu nadzoru budowlanego. W skład komisji wchodzą przedstawiciele innych zainteresowanych lub właściwych rzeczowo organów administracji rządowej, przedstawiciele samorządu terytorialnego, a także w miarę potrzeby, rzeczoznawcy lub inne osoby posiadające wymagane kwalifikacje zawodowe.

  Do udziału w czynnościach komisji, lecz nie jako członkowie, mogą być wezwani: 
  1)inwestor, właściciel lub zarządca oraz użytkownik obiektu budowlanego;
  2)projektant, przedstawiciel wykonawcy i producenta wyrobów budowlanych;
  3)osoby odpowiedzialne za nadzór nad wykonywanymi robotami budowlanymi.

• Na podstawie jakich dokumentów należy pobierać próbki wyrobów budowlanych na budowie?

• Norma pn en 12350-1 Badanie mieszanki betonowej - Część 1 Pobieranie próbek

  Rozporządzenie w sprawie próbek wyrobów budowlanych wprowadzonych do obrotu

• Co należy zapewnić przy projektowaniu i wykonywaniu obiektów budowlanych odnośnie bezpieczeństwa p.poż ?

• WT dział VI Bezpieczeństwo pożarowe  

  § 207.
  a) nośność konstrukcji przez czas wynikający z rozporządzenia,
  b) ograniczenie rozprzestrzeniania się ognia i dymu w budynku,
  c) ograniczenie rozprzestrzeniania się pożaru na sąsiednie budynki,
  d) możliwość ewakuacji ludzi.
  
  § 208.1
   Ustalenie wymagań dotyczących bezpieczeństwa p.poż wynikających z:
  -przeznaczenia i sposobu użytkowania budynków lub ich części ( ZL, PM i IN)
  -wysokości lub liczby kondygnacji - grupa wysokościowa budynku (N, SW,W,WW)
  - zachowanie odpowiedniej odległości od sąsiedniej zbudowy

  § 208.2
  uwzględnienie przepisów odrębnych tj. 1)zasady zagrożenia wybuchem i wyznaczania stref zagrożenia wybuchem 2)warunki wyposażania budynków lub ich cześci w instalacje sygnalizacyjno-alarmowe i stałe urządzenia gaśnicze itd

  uwzględnienie wymagań Polskich Norm dotyczących w szczególności gęstości obciążenia ogniowego pomieszczeń i stref pożarowych, klas odporności ogniowej elementów budynku itd

• Czym jest fibrobeton? Kiedy stosujemy fibrobeton? Jakie są jego właściwości?

• Jest to beton specjalny - fibrobeton, w którym zamiast tradycyjnego zbrojenia wykorzystuje się zbrojenie rozproszone. Zbrojenie rozproszone ma postać małych włókien (stalowych, polimerowych, szklanych czy włókna ze stalowych drucików), które mogą być wykonane z różnych materiałów, mieć różne kształty, grubość oraz długość. Dzięki temu zbrojeniu beton zyskuje na swoich właściwościach. Ma większą wytrzymałość na ściskanie oraz na rozciąganie przy zginaniu niż zwykły beton. W fibrobetonie ciężej powstają rysy i pęknięcia. 

  
  Dzięki swoim właściwościom, fibrobeton stosowany jest zarówno na placach budowy jak i zakładach prefabrykacji. Najczęściej wykorzystuje się go do wykonywania posadzek narażonych na duże obciążenia (np. nawierzchni drogowych czy pasów startowych).
  
  Najważniejsze właściwości fibrobetonu: duża wytrzymałość na rozciąganie przy zginaniu, duża wytrzymałość na ściskanie, wysoka mrozoodporność, duża odporność na pękanie, duża odporność na ścieranie, zwiększona wodoszczelność wraz ze zwiększoną ilością włókien, odporność na działanie dużych temperatur (szczególnie włókna stalowe), mały skurcz i sprężystość  Ponadto należy dodać, że właściwości zależą od ilości, wielkości, przyczepności do betonu i rodzaju włókien w betonie.
  
  Najczęściej stosowana jest fibra stalowa, która charakteryzuje się niskim kosztem i dobrymi parametrami materiałowymi, takimi jak: wysoka wytrzymałość na rozciąganie, wysoki moduł sprężystości, praca w szerokim zakresie temperatur. Największą wadą fibry stalowej jest niska odporność na korozję. Ważną rolę w doborze włókien spełnia gęstość. Im jest ona niższa, tym lżejsza będzie konstrukcja. Przy doborze włókien należy także określić jego charakter pracy w materiale. W celu przenoszenia obciążeń wybiera się włókna stalowe i bazaltowe. Z kolei dla polepszenia właściwości materiału należy zastosować dodatek polimerowy lub szklany.

   

  

• Jakie kroki należy podjąć podczas wystąpienia wypadku na budowie?

• W razie wypadku na terenie budowy, kierownik powinien podjąć niezbędne działania eliminujące lub ograniczające zagrożenie. Powinien zapewnić udzielenie pierwszej pomocy osobom poszkodowanym i ustalić okoliczności i przyczyny wypadku oraz zastosować odpowiednie środki zapobiegające podobnym wypadkom. Powinien zorganizować zabezpieczenie terenu, by nikt niepowołany nie mógł się tam znaleźć. Kierownik jest zobowiązany niezwłocznie zawiadomić właściwego okręgowego inspektora pracy i prokuratora o śmiertelnym, ciężkim lub zbiorowym wypadku przy pracy.

  Krok po kroku:
  Zapewnienie poszkodowanym pierwszej pomocy i podjęcie niezbędnych działań do eliminacji lub ograniczenia zagrożenia (np. wyłączenia maszyn i urządzeń z ruchu)
  Zabezpieczyć miejsce wypadku przed dostępem osób niepowołanych i możliwością uruchomienia (niepotrzebną) różnych maszyn i innych urządzeń
  Zawiadomić o wypadku właściwego inspektora pracy i inne ograny
  Poprowadzić występowanie powypadkowe - kierownik ma obowiązek prowadzić takie występowanie.

• Rodzaje stropodachów - omów.

• Wyróżnia się dwa rodzaje stropodachów: wentylowane i niewentylowane.
  
  Stropodachy niewentylowane są to stropodachy, w których wszystkie warstwy szczelnie do siebie przylegają, bez szczelin lub kanałów umożliwiających przepływ powietrza: 

  • stropodach o tradycyjnym układzie warstw - hydroizolacja stanowi wierzchnią warstwę stropodachu, pod warstwą ocieplenia znajduje się paroizolacja; materiałem termoizolacyjnym jest najczęściej styropian lub wełna mineralna
  • stropodach o odwróconym układzie warstw - hydroizolacja z dwóch warstw papy bitumicznej znajduje się pod warstwą termoizolacji, dzięki czemu nie występuje ryzyko kondensacji pary wodnej, a warstwa hydroizolacji jest osłonięta przeciwko uszkodzeniom mechanicznym jak i niesprzyjającym warunkom atmosferycznym; materiałem termoizolacyjnym jest polistyren ekstrudowany, płyty termoizolacyjne pokryte są warstwą dociskową ze żwiru. Charakterystyczną cechą stropodachów o odwróconych układach warstw jest spływ wody opadowej po kilku poziomach.

   

  
  Stropodachy wentylowane są to stropodachy, w których nad warstwą termoizolacyjną utworzona jest przestrzeń powietrzna. Dzielimy je ze względu na wysokość przestrzeni wentylowanej i konstrukcję warstwy przykrywającej stropodachy wentylowane:

  • kanalikowe - nad materiałem termoizolacyjnym wykonane są kanaliki np. poprzez nałożenie na warstwie termoizolacji blachy fałdowanej jako podkładu pod wylewkę wierzchnią; wentylacja takich stropodachów wymaga zastosowania tzn. kanałów zbiorczych, dzięki którym powietrze może dostać się do wszystkich kanalików 
  • szczelinowe - nad materiałem termoizolacyjnym tworzy się szczeliny przez rozdzielenie płyt dachowych i termoizolacji 
  • dwudzielne - stropodachy z niską przestrzenią przełazową, utworzoną przez dach z pokryciem i strop, na którym rozłożona jest termoizolacja; pod względem konstrukcji stropodachy dwudzielne przypominają poddasza nieużytkowe w dachach skośnych

  

• Urządzenia do wibrowania betonu - omów.

• Zagęszczanie mechaniczne, zwane wibrowaniem, polega na wprawianiu mieszanki betonowej w drgania, powodujące ruch cząstek kruszywa w mieszance i ich stopniowe układanie się szczelnie obok siebie. Dzięki wibrowaniu z mieszanki usuwa się nadmiar wody oraz pęcherzyki powietrza. Dlatego mieszanka o konsystencji ciekłej nie nadaje się do wibrowania, ponieważ w czasie zagęszczania mogłaby nastąpić segregacja, czyli osadzenie kruszywa w dolnej części wibrowanej warstwy.

  Na placu budowy najczęściej stosuje się wibratory wgłębne oraz powierzchniowe, natomiast w stacjonarnych wytwórniach elementów betonowych i żelbetowych stoły wibracyjne.

  Wibratory wgłębne składają się z silnika elektrycznego, wytwarzającego drgania wału giętkiego przekazującego napęd oraz końcówek wymiennych, zwanych buławami.

  Buławy o średnicy 3-10 cm mają zasięg działania odpowiednio 30-100cm a dobór buławy zależy od wielkości wibrowanego elementu.

  Zagłębienie buławy powinno sięgać do dna deskowania lub przy betonowaniu warstwami, częściowo wchodzić do warstwy niższej.

  Buławę wibratora wgłębnego po uruchomieniu  należy zanurzyć w mieszance betonowej do połowy jej długości i dokładnie pionowo (rys8). W tym położeniu utrzymuje się wibrator przez 20-30s, następnie powoli  podnosi  się  go  do  góry  i  przenosi  na  kolejne  miejsce.  W momencie przestawiania wibratora w nowe miejsce nie wyłącza się go.

  Odstępy między punktami, w których następuje zanurzenie buławy wibratora, nie powinien wynosić więcej niż 1,5 średnicy zasięgu działania, tak aby zapewnić wibrację w całym przekroju element.

  
  Stosując wibrowanie wgłębne grubość warstw układanej mieszanki można zwiększyć do 40cm. Wibratory wgłębne stosuje się przeważnie do zagęszczania mieszanki w deskowaniach ścian, belek, słupów i fundamentów.

  Wibratory powierzchniowe przekazują drgania na powierzchnię  mieszanki betonowej za pośrednictwem płyty stalowej, nad którą jest umieszczony silnik z obciążnikami mimośrodowymi.
  
  Drgania płyty powodują zagęszczanie mieszanki pod płytą. Wibrator należy przestawiać na sąsiednie stanowisko tak, aby pola zagęszczania były nałożone na siebie na ok. 5 - 8cm. Wibratory powierzchniowe najlepiej nadają się do zagęszczania płyt i nawierzchni drogowych.

  Podobną konstrukcję do wibratorów powierzchniowych mają wibratory przyczepne, zagęszczają one mieszankę betonową przekazując drgania przez formę lub deskowanie, do którego są przymocowane śrubami lub specjalnymi uchwytami. Stosowanie wibratorów przyczepnych wymaga deskowań o konstrukcji odpornej na drgania oraz pracochłonnego przyczepiania i zdejmowania wibratora. Wibratory te rzadko spotyka się na budowach, natomiast stosuje się w wytwórniach  prefabrykatów,  gdzie  są  mocowane  na  stałe  do  stalowych  form o odpowiedniej konstrukcji. Podczas wibrowania betonu ścian i słupów pierwsze zamocowanie wibratorów na deskowaniu powinno znajdować się na wysokości 80 - 100cm, a następne 1,8- 1,9R.
  
  Stoły wibracyjne stosuje się w produkcji elementów prefabrykowanych, zagęszczają mieszankę betonową przekazując drgania przez płytę stołu na formę, w której jest betonowany element. Wibracje stołu powoduje wał z obciążnikami mimośrodowymi, napędzany przez silnik elektryczny . Czas wibrowania zależy od wielkości elementu i charakterystyki stołu, wynosi 1-3 min.
  Zagęszczanie mieszanki betonowej można uznać za zakończone gdy:

  •  mieszanka betonowa przestanie osiadać, a jej górna powierzchnia się wyrówna,
  • na powierzchni mieszanki występuje zaczyn cementowy o jednolitej szarej barwie,
  •  na powierzchni mieszanki przestały pojawiać się pęcherzyki powietrza.

  Po wystąpieniu opisanych objawów  wibrowanie należy przerwać, ponieważ dalsze zagęszczanie może powodować osiadanie kruszywa na dnie deskowania oraz zasysanie powietrza przez mieszankę przy stykach z deskowaniem.

  

• Definicja podłoża uwarstwionego.

• Podłoże można podzielić na jednorodne i uwarstwione.

  W podłożu jednorodnym mamy do czynienia z jednym rodzajem gruntu.

  Podłoże uwarstwione to podłoże składające się z co najmniej dwóch rodzajów gruntu. Tego typu podłoże zakłada ułożenie warstw gruntu jedna na drugiej.

• Zasady stemplowania stropu Teriva?

• Stemplowanie.
  
  Przed rozłożeniem pustaków na belkach musimy upewnić się, że strop się nie zapadnie. W tym celu pod belkami ustawiamy drewniane stemple lub metalowe teleskopowe podpory. Należy również pamiętać, by między stemplami umieścić długą deskę, tak by nie stemplować każdej belki osobno.
  Podpory, zabezpieczające strop podczas montażu, układa się co zazwyczaj co 2 metry. Liczba ta może się jednak zmieniać w zależności od projektu. Najczęściej jednak ilość stempli na 100 m2 przekracza 100.

  

• Strop Ceram - omów.

• Stropy Ceram
  Stropy CERAM to stropy gęstożebrowe monolityczne, które mają konstrukcję ceramiczno-żelbetową. Strop CERAM wykonuje się na placu budowy z dostarczonych gotowych elementów takich jak belki stalowo ceramiczne oraz pustaki ceramiczne. Stropy CERAM znajdują zastosowanie przede wszystkim w konstrukcjach budownictwa ogólnego z dopuszczalnymi granicznymi obciążeniami stropu. 
  Ten rodzaj stropów łączy cechy stropów Akermana i Teriva. Pustaki stropowe są ceramiczne, ale układa się je na prefabrykowanych stalowo-ceramicznych belkach nośnych (rys. 6).
  
  Belki prefabrykowane typu Ceram stanowią żebro konstrukcyjne stropu i składają się z:

  • dolnego pasa złożonego z kształtek ceramicznych szerokości 12 cm, wysokości 4 cm;
  •  zbrojenia złożonego z trzech prętów stalowych (dwa pręty w pasie dolnym i jeden pręt w pasie górnym) oraz strzemion ze stali 4,5 mm ułożonych w formie kratownicy o przekroju trójkątnym, łączących zbrojenie górne ze zbrojeniem dolnym; przy rozpiętości stropu powyżej 4,2 m dolna strefa rozciągania w belkach typu Ceram-45 wzmocniona jest dodatkowo jednym lub dwoma prętami stalowymi w celu uzyskania dopuszczalnego całkowitego obciążenia dla zakładanej rozpiętości stropu.

  
  Na zbudowanie 1 m2 stropu CERAM potrzebujemy 0,07 m3 betonu, 2,22 mb belki stropowej i 11,1 pustaków ceramicznych. Osiowy rozstaw belek stropów CERAM wynosi 45 cm. Wysokość konstrukcji stropu to 23 cm. Grubość płyty nadbetonu to 3 cm. Wymiary pustaków to wysokość 20 cm, szerokość 37 cm i długość 20 cm. Rozpiętość modularna stropu może wynosić od 2,37 m do 5,97 m ze stopniowaniem co 0,3 m. Do wykonania takiego stropu stosuje się pustaki ceramiczne o wysokości 20 cm. Zalewa się je betonem klasy C12/15 (B15), warstwą o grubości 3 cm. Warstwa ta jest górną płytą stropową, przy całkowitej wysokości konstrukcyjnej takiego stropu wynoszącej 23 cm.

  
  Strop ceramiczno-żelbetowe CERAM - montaż
  Pierwszym etapem montażu stropu CERAM jest przygotowanie zbrojenia głównego żeber z prętów o średnicy przynajmniej 10 mm. Na strzemiona oraz na pręty rozdzielcze stosuje się pręty o średnicy przynajmniej 4,5 mm. Strzemiona wykonuje się przy rozpiętościach większych niż 5,5 m. Jeżeli rozpiętość jest mniejsza, możemy ich nie stosować.

  Na strzemiona oraz na pręty rozdzielcze należy stosować pręty, których średnica wynosi przynajmniej 4,5 mm. Zbrojenie główne żeber to zazwyczaj pręty z żebrowanej stali klasy A-III gat. 34GS. Warto zwrócić uwagę na to, że w stropie CERAM możemy nie wykonywać żeber rozdzielczych, jeżeli obciążenie użytkowe stropu nie przekracza 2,0 kN/m2, a grubość międzyżebrowej płytki w jej najcieńszym miejscu nie jest mniejsza niż 1/10 rozstawu żeber oraz nie jest mniejsza niż 30 mm, ewentualnie, gdy użytkowe obciążenie względnie wynosi mniej niż 3,0 kN/m2, a płytka ma taką grubość jak powyżej i jest zbrojona poprzecznie. W stropach CERAM, które mają wypełnienie sztywne i nie posiadają górnej płytki żebra, dobrze jest rozdzielacze dawać przy rozpiętości, która przekracza 4 m. 
  Należy pamiętać o tym, żeby zbrojenie przęsłowe głównych żeber wyprowadzać poza krawędź podpory w określonych sytuacjach. Pierwszy przypadek ma miejsce, jeśli żebra obliczeniowo nie wymagają zbrojenia strzemionami. W takim przypadku jest to długość sięgająca przynajmniej 5 średnic zbrojenia przęsłowego.

  Kolejny przypadek ma miejsce w sytuacji, gdy żebra obliczeniowo wymagają zbrojenia strzemionami. Wówczas zbrojenie wyprowadza się na długość przynajmniej 10 średnic lub na długość 15 średnic, gdy powierzchnia przekroju prętów doprowadzonych do podpory stanowi mniej niż 2/3 powierzchni przekroju zbrojenia w środku przęsła. Taki przypadek może mieć również miejsce, jeżeli nie wszystkie pręty zbrojenia przęsłowego są doprowadzone do podpory ze względu na oszczędność stali.
  Przed zalewaniem pustaków CERAM betonem powinniśmy sprawdzić, czy szczelnie zabezpieczone są wszystkie otwory pustaków. Jest to bardzo ważne, gdyż do pustki pustaka nie może dostać się beton. Należy pamiętać o tym, aby pustaki obficie zwilżyć wodą. Mieszanka betonowa nie może zawierać wody jedynie z pustaków w trakcie wiązania, gdyż może to doprowadzić do pękania pustaków. 

  
  Po zalaniu pustaków CERAM warstwą nadbetonu, wynoszącą zwykle 3 cm, powinniśmy pielęgnować beton poprzez polewanie go obficie wodą. Czynność tą należy wykonać po 24 godzinach i powtarzać ją przez tydzień, średnio od 2 do 3 razy dziennie. W przypadku upałów powinniśmy chronić beton przed nadmiernym parowaniem zawartej w nim wody. Czynność tą wykonuje się poprzez przykrycie stropu folią, matami lub papą. Strop CERAM pełną wytrzymałość osiągnąć powinien po upływie 28 dni. 

  Górną część żebra oraz płytę należy betonować po ułożeniu belek oraz pustaków CERAM przy użyciu betonu klasy C12/15 (B15) wykonanego z cementu portlandzkiego typu 35 kruszywa o klasie przynajmniej 17, mającego frakcję nie większą niż 10 mm. 

  

• Jakie dane są potrzebne do prawidłowego zaprojektowania fundamentów?

• Wybierając fundamenty należy wziąć pod uwagę trzy rzeczy:

  
  1. konstrukcję domu (ciężar obiektu),
  2. warunki gruntowo -wodne na działce

  • poziom wody gruntowej,
  • rodzaj i głębokość gruntu,
  • głębokość posadowienia budynków sąsiednich
  • głębokość przemarzania gruntu.

  3. sposób prowadzenia robót budowlanych.

• Stropy prefabrykowane - rodzaje i charakterystyka.

• Stropy prefabrykowane płytowo-żebrowe

  Powszechnym rozwiązaniem wielkopłytowych stropów prefabrykowanych z żebrami są płyty TT (inne nazwy 2T), składające się z dwóch żeber głównych sprężonych podłużnie oraz poprzecznie zbrojonych strzemionami i połączonych cienką półką betonową (grubości 3-8 cm), zbrojoną zgrzewaną siatką. Stropy te stanowią istotną alternatywę dla klasycznych monolitycznych stropów płytowo-żebrowych oraz rusztowych. Wysokość przekroju poprzecznego płyt TT zawiera się w granicach od 300 do 800 mm, dając tym samym możliwość wykonywania elementów o rozpiętości nawet do 24 m przy dużych obciążeniach użytkowych. Standardowe prefabrykaty produkowane są o szerokości 2,4 m. Płyty TT znajdują zastosowanie w budynkach przemysłowych, handlowo-usługowych oraz wielopoziomowych parkingach samochodowych. W tego rodzaju stropach prefabrykowanych, w porównaniu do innych o dużych rozpiętościach, osiąga się najmniejsze zużycie materiału.

  Płyty TT mogą być wykonywane także jako elementy stropodachów. Są one wówczas nieco lżejsze o zmiennym przekroju poprzecznym (kształtujące dwuspadową połać dachową w spadku 1:40, co ułatwia odprowadzanie wody opadowej) i niższych żeberkach, określa się je jako płyty STT. Zaletą zastosowania tego systemu do budowy hal prefabrykowanych (w tzw. systemie Bashallen) jest optymalizacja wykorzystania przestrzeni użytkowej pod stropem oraz zmniejszenie masy elementów nawet o 60%, w porównaniu do klasycznych płyt TT, przy zachowaniu imponujących rozpiętości - sięgających do 30 m.

  Możliwe jest również wykonanie prefabrykatów z jednym żeberkiem (płyty typu T) oraz elementów wielożebrowych. Obecnie zaprzestano realizacji płyt TT w wersji czysto żelbetowej.

  Stropy płytowe płaskie
  Najbardziej rozpoznawalnymi stropami wielkopłytowymi, chętnie wykorzystywanymi w budownictwie kubaturowym, są strunobetonowe płyty otworowe rozpowszechnione pod nazwą Hollow Core lub Spiroll. Świadczy o tym roczna światowa produkcja tych prefabrykatów, dochodząca do 50 mln m2. Płyty kanałowe poszerzyły zakres kształtowania powierzchni użytkowych, np. poprzez zmniejszenie siatki słupów i swobodę umiejscowienia ścianek działowych, dając jednocześnie możliwość zwiększania dopuszczalnych obciążeń i rozpiętości. Stropy z kanałowych płyt strunobetonowych cieszą się dużą popularnością m.in. w wielkopowierzchniowych obiektach handlowych, biurowych, wielokondygnacyjnych budynkach mieszkalnych i garażach wielopoziomowych. Dopuszczalne obciążenie tego typu stropu zależy od wysokości elementu oraz jego rozpiętości i może wynosić nawet do 30 kN/m2.

  W Polsce produkowane są prefabrykaty w zakresie nominalnych wysokości 150-500 mm (na świecie znane są rozwiązania sięgające ponad 700 mm) i stałej szerokości 1200 mm (dostępne są też płyty "połówkowe" o szerokości 600 mm). Podłużne kanały w znaczący sposób zmniejszają wagę prefabrykatu (nawet do 60% w porównaniu z płytami o pełnym przekroju i tej samej wysokości), obniżając poziom zużycia betonu. Zredukowanie ciężaru własnego gwarantuje ok. 30% oszczędności w zakresie wykorzystania stali sprężającej i obniżenie kosztów całej inwestycji. Strunobetonowe płyty kanałowe realizowane są w dwóch technologiach prefabrykacji - ekstruzji i slip-formingu, od których uzależniona jest geometria przekroju poprzecznego. Elementy wykonywane podczas ekstruzji charakteryzują się owalnymi otworami w przeciwieństwie do niemal prostokątnych kanałów powstających w technologii slip-formingu. Różnica ta jest szczególnie widoczna w przypadku płyt o mniejszej wysokości przekroju. Ww. sposoby produkcji uniemożliwiają stosowanie zbrojenia poprzecznego w postaci strzemion, stąd zapewnienie nośności na ścinanie tego typu elementom jest kluczowym zagadnieniem projektowym i technologicznym.

  Obecnie płyty kanałowe wykonuje się niemal wyłącznie jako strunobetonowe. Przy czym płyty żelbetowe (typu Żerań, SPB) cieszą się już zdecydowanie mniejszym zainteresowaniem z uwagi na mało atrakcyjne rozpiętości - nieprzekraczające 6 m.
  
  

  Stropy gęstożebrowe
  Technologia prefabrykacji znalazła również zastosowanie w realizacji stropów dla mniejszych obiektów kubaturowych - użyteczności publicznej lub budynków mieszkalnych. Obecnie w Polsce rozwinęły się systemy gęstożebrowych stropów belkowo-pustakowych, w których belki są elementami prefabrykowanymi, żelbetowymi lub sprężonymi. Zaletą tej technologii jest uproszczenie procesu budowlanego, który nie wymaga angażowania ciężkiego sprzętu budowlanego - wszystkie elementy, z uwagi na niewielką wagę, są bardzo łatwe do transportu i montażu.

  Gęstożebrowe stropy na prefabrykowanych belkach żelbetowych (pełne żelbetowe, lekkie kratownice stalowe lub z żelbetowym bądź ceramiczno-żelbetowym pasem dolnym) mogą osiągać rozpiętości do 7,2 m, a na strunobetonowych nawet do ponad 10 m, co w połączeniu ze stosunkowo niską wysokością przekroju (14-30 cm), stanowi ich główny atut. 
  Wśród rozwiązań małowymiarowych można także wyróżnić (rzadziej spotykane w budownictwie kubaturowym) stropy belkowe, w których belki nośne ułożone są obok siebie, a beton uzupełniający stanowi zabezpieczenie przed "klawiszowaniem" poszczególnych elementów.

• Wzmacnianie spękanych ścian - omów sposób wykonania.

• Naprawy uszkodzeń murów

  Przed przyjęciem sposobu naprawy należy w pierwszej kolejności ustalić przyczyny i charakter uszkodzeń oraz stan techniczny konstrukcji.
  W celu ustalenia sposobu i zakresu naprawy bierze się pod uwagę:

  • charakter i zasięg uszkodzeń powierzchni muru, stan zaprawy łączącej elementy i stabilizację poszczególnych elementów w murze,
  • rodzaj rys (ruchome lub stałe), rozmieszczenie i rozwartość rys, liczbę i usytuowanie rys w aspekcie pracy statycznej elementu konstrukcyjnego,
  •  tendencję rys do pogłębiania się lub zakończenie procesu propagacji rys, warunkujące przyjęcie odpowiedniej strategii naprawy murów,
  • ewentualne zawilgocenia muru.

  
  W końcowym ustaleniu należy określić, czy naprawa ma objąć całą konstrukcję, czy tylko poszczególne rysy lub uszkodzone fragmenty.

  Przemurowanie i obmurowanie ścian
  Przemurowanie stosuje się w przypadku mocno spękanych fragmentów ścian o szerokości rozwarcia rys powyżej 5 mm.

  Celem przemurowania jest odtworzenie pierwotnego wiązania cegieł, zapewniającego scalenie rozdzielonych rysami części muru.

  Przemurowanie wykonuje się odcinkami, na ogół obustronnie, ze strzępiami poprzecznymi, umożliwiającymi wpuszczenie cegieł nowego odcinka głębiej w mur niż pozostałych.

  Przy rozbieraniu fragmentów ściany, której naprawiany odcinek jest bezpośrednio obciążony przez znaczne siły od podciągów, belek itp., konieczne jest odciążenie ściany przez podstemplowanie. Z tych samych powodów powinna być zachowana odpowiednia odległość między naprawianymi odcinkami ściany, nie mniejsza niż wysokość kondygnacji.

  W przypadku zniszczenia struktury materiału ściany w jej warstwach zewnętrznych lub zmniejszenia jej nośności na skutek degradacji w materiale wiążącym drobnowymiarowe elementy ściany, wzmocnienie jej wykonuje się przez jednostronne lub dwustronne obmurowanie cegłami na zaprawie cementowej.

  Dokonując np. wzmocnienia ściany z kamienia za pomocą jednostronnego obmurowania jej warstwą grubości jednej cegły ze wzmacnianej powierzchni usuwa się tynk, a ze spoin zaprawę na głębokość 2-3 cm. Po starannym oczyszczeniu powierzchni ściany i spoin z resztek tynku i zaprawy, ścianę i spoiny dokładnie zmywa się wodą i spryskuje mleczkiem cementowym. Aby zapewnić przewiązanie nowego muru ze starym, należy zastosować stalowe pręty łącznikowe.

  Zbrojenie murów
  Wprowadzenie zbrojenia do zarysowanych, głównie pionowo lub ukośnie, konstrukcji murowych wynika najczęściej z konieczności przeniesienia przez nie naprężeń rozciągających oraz zapewnienia większej sztywności naprawianego muru.

  Zbrojenie podłużne zwiększa wytrzymałości muru na rozciąganie i ścinanie, natomiast zbrojenie poprzeczne - wytrzymałość na ściskanie.

  W zależności od rozmieszczenia rys i spękań, zbrojenie może być stosowane na wybranych odcinkach lub na całej długości wzmacnianej ściany, tak jak w wieńcach żelbetowych.

  Pręty zbrojeniowe (miedziane lub ze stali nierdzewnej, rzadziej ze stali zwykłej ocynkowanej) o niewielkiej średnicy (najczęściej 6 mm) umieszczane są w nieprzewiązanych spoinach wspornych.

  O długości zakotwienia decyduje wytrzymałość zaprawy na ścinanie.

  Spękane ściany z cegły można zbroić z obu stron płaskownikami stalowymi, połączonymi wstępnie sprężonymi sworzniami ze stali klasy A-I lub A-II o wyraźnej granicy plastyczności.

  Tynki zbrojone
  Wzmacnianie ścian warstwami tynku zbrojonego polega na utworzeniu zespolonej konstrukcji murowo-żelbetowej, w której do naprawianej części ściany dodaje się nową, kilkucentymetrową warstwę betonu lub zaprawy, zbrojoną stalą lub - ostatnio - wzmocnioną rozproszonymi włóknami syntetycznymi. Metodę tę stosuje się przede wszystkim do wzmacniania ścian o rysach rozrzuconych, nieregularnych.

   

  Wzmacnianie ścian ściągami sprężającymi

  Spękane mury można wzmacniać poziomymi ściągami stalowymi, ograniczającymi dalszy rozwój rys, zespalającymi uszkodzone fragmenty muru i przenoszącymi dodatkowe siły rozciągające, mogące pojawić się przy uszkodzeniu ścian.

• Wymienić podstawowe układy więźb dachowych, rozrysuj i omów więźbę jętkową.

• Jako podstawowe rodzaje więźb dachowych można wyróżnić: więźbę krokwiową, krokwiowo-jętkową, płatwiowo-kleszczową. Na skomplikowanych dachach konstrukcja jest wypadkową kilku wariantów. Układ poszczególnych elementów, a także ich przekroje wynikają z obliczeń wytrzymałościowych, w których uwzględnia się wymiary budynku, jego lokalizację (i zależną od tego strefę obciążenia śniegiem i wiatrem), kąt nachylenia połaci, rozmieszczenie i wymiary okien dachowych oraz rodzaj pokrycia.

  Więźba krokwiowa - najprostszy typ konstrukcji więźby. Stosuje się ją, jeżeli rozpiętość dachu jest mniejsza niż 7 m, a nachylenie połaci to 30-50°. Długość krokwi powinna wynosić 4,5 lub 5 m w przypadku lekkich pokryć dachowych. Krokwie mają jedynie dwa punkty oparcia - w kalenicy i na murłatach, ułożonych na stropie albo ścianach kolankowych.

  Więźba krokwiowo-jętkowa - wykonywana na dachach o rozpiętość 7-11 m oraz nachyleniu 35-60°. W tym rozwiązaniu krokwie są dodatkowo wzmocnione poziomymi wiązarami jętkowymi, które mocuje się w połowie długości krokwi lub nieco nad ich połową (około 1/3 odległości od kalenicy). Jeśli taką konstrukcję stosuje się w domach z poddaszem mieszkalnym, jętki mogą służyć jako belki stropu nad jego pomieszczeniami.

  Więźba płatwiowo-kleszczowa - jest na ogół montowana na dachach o rozpiętości ponad 11 m i nachyleniu 6-70°. W takiej konstrukcji krokwie opierają się nie tylko na murłatach, ale także na płatwiach. Są to belki wsparte na słupach, które przenoszą znaczną część obciążeń z dachu na strop. Pozostała cześć obciążeń przekazywana jest na ściany zewnętrzne poprzez murłaty. Przeciwległe krokwie stężone są za pomocą kleszczy, które obejmują je z obu stron (czasami łącznie ze słupami).

  

• Metoda lekka mokra - zasady wykonywania tynków cienkowarstwowych.

• Metoda lekka-mokra, zwana również metodą BSO (skrót pochodzi od bezspoinowego systemu ocieplania), polega na zamocowaniu do ścian zewnętrznych budynku warstw izolacji termicznej, a następnie zabezpieczeniu tej izolacji siatką wykonaną z włókna szklanego zatopioną w zaprawie klejąco-szpachlowej. Całość pokrywana jest zaprawą tynkarską, zawierającą lepiszcze polimerowe lub polimerowo-cementowe, produkowaną w różnych technologiach, granulacjach i strukturach.

  
  Zgodnie z wytycznymi do europejskich aprobat technicznych dotyczących systemów ocieplania ścian zewnętrznych ETAG 004 dla tej metody stosuje się również określenie ETICS (z ang. External Thermal Insulation Composite Systems) [1].

  W metodzie BSO za trwałe połączenie zarówno poszczególnych elementów, jak i za trwałe połączenie warstwy termoizolacyjnej z podłożem odpowiedzialne są zaprawy: klejąca i klejąco-szpachlowa. Naprężenia termiczne wynikające z ekspozycji ściany elewacji wystawionej na działanie czynników zewnętrznych (głównie wskutek promieniowania cieplnego słońca, skokowych wahań temperatur, rozmarzania/zamarzania lub gwałtownego ochłodzenia górnej warstwy w wyniku opadów np. gradu) przejmuje warstwa zbrojona siatką z włókna szklanego. Całość systemu ocieplania zamyka cienkowarstwowa warstwa dekoracyjno-ochronna. Najważniejszym zadaniem tego składnika jest ochrona materiałów znajdujących się pod warstwą tynku nawierzchniowego oraz spełnienie wszystkich oczekiwań sfery związanej z estetyką elewacji.
  
  Metoda BSO zyskała popularność dzięki możliwości nadawania elewacjom budynków ciekawego wyglądu. Tynki cienkowarstwowe występują w szerokiej gamie struktur i granulacji oraz w praktycznie nieograniczonej palecie kolorów. Obok niepowtarzalnych walorów estetycznych możliwych do uzyskania z zastosowaniem tej metody możliwe jest uzyskanie wielu innych korzyści, takich jak: skuteczne maskowanie istniejących krzywizn i pęknięć ścian, łatwa obróbka materiału termoizolacyjnego, można tym sposobem odtworzyć gzymsy, pilastry itp. Możliwa jest również łatwa zmiana kolorystki ocieplonych elewacji przez przemalowanie ich farbami fasadowymi. Dzięki niewielkiemu ciężarowi ocieplenie nie wywiera wpływu na konstrukcję budynku.
  Pomimo że technologia ta jest z pozoru prosta, to jej właściwe wykonanie wymaga dużej wprawy i fachowo przygotowanego projektu wykonawczego, szczególnie przy obróbkach wokół otworów okiennych, drzwiowych, wykończeń tarasów, balkonów itp. W takich sytuacjach można też korzystać z gotowych rozwiązań oferowanych przez producentów tych systemów. Prowadzenie prac dociepleniowych najczęściej zlecane jest wykwalifikowanym firmom, dysponującym wystarczającą ilością rusztowań i pracowników. Ma to szczególne znaczenie przy wykonywaniu końcowej warstwy tynku cienkowarstwowego. W celu zapewnienia jednakowej struktury tynku na całej ścianie prace tynkarskie prowadzi się bez przerwy metodą mokre ma mokre. Każda dłuższa przerwa na jednym elemencie architektonicznym elewacji może skutkować pojawieniem się plam, wygładzeń, przetarć lub przebarwień. Robót nie można prowadzić w czasie deszczu, silnego wiatru lub na nasłonecznionych ścianach. Temperatura dobowa powinna utrzymywać się w przedziale 5-25°C. Trudne są również naprawy uszkodzonego ocieplenia.

  

• Zasady projektowania stropów żelbetowych belkowych.

• Strop belkowy - elementem nośnym są belki ułożone równolegle do siebie, na których opierają się elementy wypełniające i warstwy podłogowe. Belki mogą być drewniane, stalowe lub żelbetowe. Wypełnienie mogą stanowić elementy drewniane, betonowe, ceramiczne.

  Strop belkowy w konstrukcji żelbetowej to strop płytowo żebrowy. Elementami nośnymi stropu płytowo-żebrowego są płyta i żebro. <br>Stropy te stosuje się głównie w tych pomieszczeniach, w których nie jest wymagana gładka powierzchnia stropu od spodu oraz tam, gdzie strop przenosi duże obciążenia, np. w magazynach. Stosowane rozpiętości żeber wynoszą 4,5-7,5 m. Wysokość żebra przyjmuje się 1/15 l (l - rozpiętość żebra).

  Grubość płyt stropowych jednokierunkowo zbrojonych wynosi 1/30 rozpiętości płyty i nie mniej niż:
  a) 5 cm w przypadku płyt dachowych,
  b) 6 cm w przypadku płyt stropowych,
  c) 12 cm w przypadku płyt pod przejazdami.

  Żebra mogą być jednoprzęsłowe lub wieloprzęsłowe. Podpory pośrednie żeber wieloprzęsłowych stanowić mogą ściany lub podciągi oparte na slupach, ze względu na ciągłość płyt, pręty zbrojenia są umieszczane w przęsłach płyty przeważnie na dole oraz na górze, nad żebrami. Jeśli w przęśle płyty górne włókna są rozciągane, to wówczas pręty zbrojenia układa się w strefie rozciąganej, tj. na górze płyty. W stropach płytowo-żebrowych łatwo wykonać można otwory technologiczne o różnych wymiarach, jeśli takie są potrzebne ze względów użytkowych. Szersze zastosowanie stropy te mają w budownictwie szkieletowym.

  

• Co to jest REI60 ?

• Zgodnie z normą PN-EN ISO 13943 - odporność ogniowa to zdolność obiektu do spełnienia w ustalonym czasie wymagań, co do stateczności i/lub szczelności ogniowej, i/lub izolacyjności ogniowej, i/lub innych oczekiwanych warunków, określonych w badaniu odporności ogniowej.

  Odporność ogniowa dotyczy każdego elementu budynku lub jego konstrukcji tzn. wszystkich materiałów budowlanych używanych do budowy  takich jak ściany, belki, izolacje etc. Wybierając materiały do budowy warto zwrócić uwagę na klasę odporności ogniowej. Oto jak czytać oznakowania:

  Obszary odporności ogniowej

  • R - nośność ogniowa
  • E - szczelność ogniowa
  • I - izolacyjność ogniowa
  • S - dymoszczelność
  • W - promieniowanie
  • M - odporność na oddziaływanie mechaniczne
  • C - samoczynne zamykanie
  • G - odporność na pożar sadzy
  • K - zdolność do zabezpieczenia ogniochronnego

  Klasa odporności ogniowej elementów budynku, np. - R E I 60
  gdzie:

  • R oznacza nośność ogniową (w minutach), określoną zgodnie z Polską Normą dotyczącą zasad ustalania klas odporności ogniowej elementów budynku,
  • E oznacza szczelność ogniową (w minutach), określona jw.,
  • I oznacza izolacyjność ogniową  (w minutach), określona jw.,

• Ścianki działowe z GK, co ma wpływ na właściwości akustyczne?

• Podczas montażu płyt g-k ze względów akustycznych należy pamiętać o:
  1. uszczelnianiu uszczelniaczem akrylowym potencjalnych kanalików przepływu powietrza; szczególnie ważne jest uszczelnienie na obwodzie, tam gdzie ściana łączy się z konstrukcją, 
  2. ściany należy dzielić na segmenty, co pozwoli uniknąć bocznego przenoszenia hałasu (nie tworzy się membrana o dużej powierzchni), 
  3. ściany działowe należy wznosić do wysokości pierwotnej konstrukcji stropu (w miejscach, gdzie będzie podwieszany sufit), 
  4. gniazdka elektryczne należy montować niesymetrycznie (nie w tej samej osi po obu stronach ściany),
  5. uszczelniaczem akrylowym należy wypełnić przestrzeń dookoła skrzynek przełącznikowych, framug drzwi i okien. 

  
  Wypełnienie
  Przy montażu ścian działowych z płyt gipsowo-kartonowych należy pamiętać, że izolacyjność akustyczna w dużej mierze zależy również od umieszczonego w ścianie wypełnienia. 
  Najczęściej stosowanym wypełnieniem jest wełna mineralna lub szklana, która jest sprawdzonym materiałem dźwiękochłonnym. Grubość użytego materiału dźwiękochłonnego decyduje o izolacyjności ściany. Niedopuszczalne jest natomiast pozostawienie lekkiej ścianki szkieletowej bez wypełnienia.
  
  W porównaniu ze ścianami działowymi wykonanymi w sposób tradycyjny (czyli ze ścianami murowanymi) lekkie ściany działowe z poszyciem płytami gipsowo-kartonowymi mają wiele zalet:

  • wyższą izolacyjność akustyczną przy tej samej grubości przegrody, 
  • niską masę (około 25 kg/m2), 
  • możliwość dowolnego kształtowania wyglądu i przebiegu ścian. 

  Lekkie ścianki działowe wykonane z płyt gipsowo-kartonowych mogą mieć bardzo dobre właściwości akustyczne, a ich izolacyjność zależy od kilku czynników rozpoznanych w trakcie badań terenowych i laboratoryjnych. Stosowanie reżimu technologicznego, przewidzianego przez producentów systemów, pozwala spełnić nawet największe wymagania izolacyjności akustycznej. Dotyczą one nie tylko stosowania wypełnienia dźwiękochłonnego, taśm akustycznych czy ściany podwójnej, ale też zasady właściwego osadzania puszek instalacyjnych i wypełniania masą uszczelniającą wszelkich otworów w płycie.

   

  Pogorszenie właściwości akustycznych może być spowodowane:

  • niestosowaniem obwodowych podkładek tłumiących (taśm uszczelniających akustycznych); 
  • zastosowaniem rusztu drewnianego zamiast stalowego; 
  • brakiem wypełnienia z wełny mineralnej w ściance. 

  Najpopularniejszym rozwiązaniem, które pozwala spełnić standardowe wymagania, jest budowanie ścianki działowej na ruszcie stalowym 50 lub 75 mm, z okładziną z pojedynczej warstwy płyt ogniochronnych F, wypełnioną szczelnie płytami z wełny mineralnej gęstości >30 kg/m3, wykonaną z zastosowaniem taśm tłumiących.

• Konstrukcja podłogi/ warstwy podłogi.

• Podłoga musi spełnić różne role:

  • chronić przed ucieczką ciepła i przenikaniem wilgoci z gruntu;
  • mieć niezbędną wytrzymałość na obciążenia pozostałymi elementami budynku, np. ścianami działowymi;
  • tłumić hałas rozprzestrzeniający się pomiędzy kondygnacjami;
  • po wykończeniu stanowić efektowną dekorację wnętrz.

  Technologia wykonania podłogi zależy do tego, w jakiej części budynku się znajduje - na gruncie, czy na stropie. Z kolei sposób wykończenia - przede wszystkim od przeznaczenia danego wnętrza.

  Wykonanie podłogi na gruncie

  Oprócz przenoszenia obciążeń, musi skutecznie chronić przed ucieczką ciepła i przenikaniem wilgoci z gruntu. Schemat warstw podłogowych pokazano na rysunku.

   

  Wykonanie podłogi między kondygnacjami
  Umiejscowiona tu podłoga przenosi różne obciążenia, ale - w przeciwieństwie do tej na gruncie - nie musi chronić przed ucieczką ciepła, dlatego nie trzeba jej izolować termicznie. Nie dotyczy to stropów oddzielających pomieszczenia o różnej temperaturze, np. garaż i salon czy strych i piętro. W takich sytuacjach ocieplenie mocuje się od chłodniejszej strony.
  Bardzo ważnym zadaniem takiej podłogi jest natomiast ograniczenie przenikania hałasu między kondygnacjami. 

  

• Co to jest sieć uzbrojenia terenu?

• Sieć uzbrojenia terenu (SUT) - wszelkiego rodzaju nadziemne, naziemne i podziemne przewody i urządzenia budowlane z wyłączeniem urządzeń melioracji szczegółowych, a także podziemnych budowli (tuneli, przejść, parkingów, zbiorników itp.).
  
  SUT dzielą się na rodzaje, wśród których wyróżnia się m.in.:

  • sieci ciepłownicze
  • sieci elektroenergetyczne
  •  sieci kanalizacyjne
  • sieci gazowe
  • sieci telekomunikacyjne
  • sieci wodociągowe.
    
    

  Zgodnie z zapisami ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, sieć uzbrojenia terenu podlega inwentaryzacji i ewidencji. Inwestorzy są obowiązani uzgadniać usytuowanie projektowanych sieci uzbrojenia terenu z właściwymi starostami, a także zapewnić wyznaczenie, przez jednostki uprawnione do wykonywania prac geodezyjnych, usytuowania obiektów budowlanych wymagających pozwolenia na budowę, a po zakończeniu ich budowy - dokonanie geodezyjnych pomiarów powykonawczych i sporządzenie związanej z tym dokumentacji. Geodezyjne pomiary powykonawcze sieci podziemnego uzbrojenia terenu, układanej w wykopach otwartych, przeprowadza się przed ich zakryciem. 

• Warunki obciążania ścian z trzonami kominowymi.

• Rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
  Rozdział 5 - Przewody kominowe
  1. Ściany, w których znajdują się przewody kominowe, mogą być obciążone stropami, pod warunkiem spełnienia wymagań dotyczących bezpieczeństwa konstrukcji, a także jeżeli nie spowoduje to nieszczelności lub ograniczenia światła przewodów.
  2. Trzonów kominowych wydzielonych lub oddylatowanych od konstrukcji budynku nie można obciążać stropami ani też uwzględniać ich w obliczeniach jako części tej konstrukcji.

• Czy ściany z kominami mogą być obciążone i w jaki sposób?

• Rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
  Rozdział 5 - Przewody kominowe
  1. Ściany, w których znajdują się przewody kominowe, mogą być obciążone stropami, pod warunkiem spełnienia wymagań dotyczących bezpieczeństwa konstrukcji, a także jeżeli nie spowoduje to nieszczelności lub ograniczenia światła przewodów.
  2. Trzonów kominowych wydzielonych lub oddylatowanych od konstrukcji budynku nie można obciążać stropami ani też uwzględniać ich w obliczeniach jako części tej konstrukcji.

• Co znaczy B500SP?

• B500SP jest symbolem gatunku stali, dla której poszczególne oznaczenia to:

  • B oznacza stal przeznaczoną do budownictwa
  • 500 oznacza granicę plastyczności 500 MPa
  • S oznacza stal spajalną
  • P oznacza stal o podwyższonej ciągliwości

• Co znaczy REI30?

• Zgodnie z normą  PN-EN ISO 13943 odporność ogniowa to zdolność obiektu do spełnienia w ustalonym czasie wymagań, co do stateczności i/lub szczelności ogniowej, i/lub izolacyjności ogniowej, i/lub innych oczekiwanych warunków, określonych w badaniu odporności ogniowej.

  Odporność ogniowa dotyczy każdego elementu budynku lub jego konstrukcji tzn. wszystkich materiałów budowlanych używanych do budowy  takich jak ściany, belki, izolacje etc. Wybierając materiały do budowy warto zwrócić uwagę na klasę odporności ogniowej. Oto jak czytać oznakowania:

  Obszary odporności ogniowej

  • R - nośność ogniowa
  • E - szczelność ogniowa
  • I - izolacyjność ogniowa
  • S - dymoszczelność
  • W - promieniowanie
  • M - odporność na oddziaływanie mechaniczne
  • C - samoczynne zamykanie
  • G - odporność na pożar sadzy
  • K - zdolność do zabezpieczenia ogniochronnego

  Klasa odporności ogniowej elementów budynku, np. - R E I 30
  gdzie:

  • R oznacza nośność ogniową (w minutach), określoną zgodnie z Polską Normą dotyczącą zasad ustalania klas odporności ogniowej elementów budynku,
  • E oznacza szczelność ogniową (w minutach), określona jw.,
  • I oznacza izolacyjność ogniową  (w minutach), określona jw.,

• Wysokość komina nad kalenicą na pokryciu trudno zapalnym.

• Wylot komina powinien więc znajdować się zależnie od nachylenia połaci dachowej:

  • na dachach o kącie nachylenia do 12o - co najmniej 60 cm ponad poziomem kalenicy lub nad attyką, gdy dach jest zagłębiony;
  • na dachach z pokryciem trudno zapalnym, niezapalnym lub niepalnym (dachówka bitumiczna, blacha, dachówka ceramiczna) i o kącie nachylenia większym niż 12o - 30 cm nad powierzchnią dachu przy odległości poziomej od obudowy komina do powierzchni dachu przynajmniej 1 m.

  

• Czy przewody kominowe można prowadzić pod kątem, jeśli tak to jakim i na jakieś długości?

• Prowadzenie przewodów kominowych powinno być pionowe. Dopuszcza się jedynie odchylenie od pionu nie więcej niż o 30st na odcinku nie dłuższym niż 2 m. 

• Na jaką wysokość należy wymurować komin ponad dach, jeśli kalenica znajduje się w odległości 4 m, a kąt nachylenia dachu wynosi 20 stopni?

• Wylot komina powinien więc znajdować się:

  •  na dachach z pokryciem łatwo palnym (strzecha, gont drewniany) i o kącie nachylenia większym niż 12o - co najmniej 60 cm powyżej kalenicy domu;
  •  na dachach z pokryciem trudno zapalnym, niezapalnym lub niepalnym (dachówka bitumiczna, blacha, dachówka ceramiczna) i o kącie nachylenia większym niż 12o - 30 cm nad powierzchnią dachu przy odległości poziomej od obudowy komina do powierzchni dachu przynajmniej 1 m.

  

• Kto może wykonywać przeglądy przewodów kominowych?

• Zgodnie z powyższym okresowej kontroli dokonywanej co najmniej raz w roku podlegają przewody kominowe (dymowe, spalinowe i wentylacyjne) art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. c) Prawa budowlanego.

  Jak zastrzega ustawodawca w art. 62 ust. 6 tej ustawy, kontrolę stanu technicznego wskazanych przewodów kominowych powinny przeprowadzać:

  1) osoby posiadające kwalifikacje mistrza w rzemiośle kominiarskim - w odniesieniu do przewodów dymowych oraz grawitacyjnych przewodów spalinowych i wentylacyjnych;

  2) osoby posiadające uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności - w odniesieniu do przewodów kominowych, o których mowa w pkt 1, oraz do kominów przemysłowych, kominów wolno stojących oraz kominów lub przewodów kominowych, w których ciąg kominowy jest wymuszony pracą urządzeń mechanicznych.

  Z powyższego wynika, iż przeglądu przewodów dymowych oraz grawitacyjnych przewodów spalinowych i wentylacyjnych mogą dokonać osoby posiadające kwalifikacje mistrza w rzemiośle kominiarskim oraz osoby posiadające uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności.

  Za uprawnienia budowlane odpowiednie do dokonywania kontroli stanu technicznego przewodów kominowych i wentylacyjnych uznaje się uprawnienia:

  - do projektowania lub kierowania robotami budowlanymi w specjalności konstrukcyjno-budowlanej oraz

  - do projektowania lub kierowania robotami budowlanymi w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych. 

  Należy  podkreślić, że powyższe dotyczy jednak wyłącznie uprawnień wydanych na mocy obowiązującej ustawy - Prawo budowlane z 1994 r., ale po dniu 24 grudnia 1997 r., kiedy to upoważnienie do sprawowania kontroli technicznej utrzymania obiektów budowlanych zostało włączone również do uprawnień projektowych (Dz.U. Nr 111, poz. 726). Wcześniej, tj. od dnia 1 stycznia 1995 r. do dnia 24 grudnia 1997 r., upoważnienie do sprawowania kontroli technicznej utrzymania obiektów budowlanych związane było wyłącznie z uprawnieniami wykonawczymi.

• Jakie są warunki techniczne umiejscowienia wyczystki od komina w pokoju oraz piwnicy?

• PN-89 B-10425
  3.3.2.1. Przewody dymowe należy prowadzić od otworów wycierowych
  do wylotów komina lub nasady kominowej wg dokumentacji technicznej.Otwory wycierowe usytuowane w piwnicy powinny znajdować się na poziomie od 1.0 - 1.2m od podłogi oraz powinny być zamknięte szczelnymi drzwiczkami wykonanymi z materiałów niepalnych.
  Dolna krawędz otworu wycierowego przewodów z palenisk usytuowanych w pomieszczeniach,w których znajduje się wlot,powinna znajdować się na wysokości 0,3m od podłogi.Otwory wycierowe powinny być łatwo dostępne ,mieć osadnik na sadze i być zamknięte szczelnymi drzwiczkami.

• Jak wysoki powinien być komin na dachu płaskim gdy w odległości 1m znajduje się ściana budynku sąsiedniego, wystająca na wysokość 3m.

• Górna krawędź komina powinna być wyprowadzona co najmniej 0,3m powyżej przszkodzy (ściany)

  

• Wysokość komina przy pochyleniu dachu 10st

• Górna krawędź komina powinna być wyprowadzona co najmniej 0,6m powyżej kalenicy dachu.

  

• Z jakich materiałów powinien być wykonany dach nad pomieszczeniem zagrożonym wybuchem?

• Dz.U.2019.0.1065 t.j. - Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie 
  § 221 Pomieszczenia zagrożone wybuchem
  1. Nad pomieszczeniem zagrożonym wybuchem należy stosować lekki dach, wykonany z materiałów co najmniej trudno zapalnych, o masie nieprzekraczającej 75 kg/m2 rzutu, licząc bez elementów konstrukcji nośnej dachu, takich jak podciągi, wiązary i belki.
  2. Przepis ust. 1 nie dotyczy pomieszczenia, w którym łączna powierzchnia urządzeń odciążających (przeciwwybuchowych), jak przepony, klapy oraz otwory oszklone szkłem zwykłym, jest większa niż 0,065 m2/m3 kubatury pomieszczenia.

• Omów warunki dobrania wymiarów schodów w szpitalach.

• Szerokość schodów, wysokość w szpitalach.

  • szerokość użytkowa biegu 1,4m
  • szerokość użytkowa spocznika 1,5m
  • wysokość stopnia 15cm 
  • szerokość schodów zewnętrznych 35cm

• Obciążenia więźby dachowej - przykłady

• Obciążenia więźby dachowej:    

  • ciężar konstrukcji dachu i pokrycia dachowego 
  • ciężar ocieplenia i obudowy od strony poddasza
  • ciężar śniegu
  • obciążenie wywołane przez wiatr
  • obciążenie jętek lub kleszczy ciężarem stropu podwieszonego
  • obciążenie użytkowe
  • ciężar człowieka

• Od czego zależy głębokość posadowienia?

• Głębokość posadowienia zależy wg  PN-81 B-03020 od:
  2.2. Głębokość posadowienia fundamentów

  2.2.1. Zasady ogólne. Przy ustalaniu głębokości posadowienia należy uwzględniać następujące czynniki:
  a) głębokość występowania poszczególnych warstw geotechnicznych,
  b) wody gruntowe i przewidywane zmiany ich stanów,
  c) występowanie gruntów pęczniejących, zapadowych, wysadzinowych,
  d) projektowana niweletę powierzchni terenu w sąsiedztwie fundamentów, poziom posadzek pomieszczeń podziemnych, poziom rozmycia dna rzeki,
  e) głębokość posadowienia sąsiednich budowli,
  f) umowna głębokość przemarzania gruntów.

  2.2.2. Zalecenia szczegółowe. Głębokość posadowienia powinna spełniać następujące warunki:
  a) zagłębienie podstawy fundamentu w stosunku do powierzchni przyległego terenu nie powinno być mniejsze niż 0,5 m; projektowanie zagłębienia mniejszego niż 0,5 m wymaga uzasadnienia,
  b) w gruntach wysadzinowych głębokość posadowienia nie powinna być mniejsza od umownej głębokości przemarzania hz, która należy przyjmować zgodnie z rys. 1, dla danej części kraju; głębokość przemarzania należy mierzyć od poziomu projektowanego terenu lub posadzki piwnic w nieogrzewanych budynkach; Do gruntów wysadzinowych zalicza sie wszystkie grunty zawierające więcej niż 10% cząstek o średnicy zastępczej mniejszej niż 0,02 mm oraz wszystkie grunty organiczne,
  c) przy posadowieniu poniżej poziomu piezometrycznego wód gruntowych składowa pionowa (skierowana do góry) ciśnienia spływowego i nie powinna przekraczać warunku normwego; wymaganie to obowiązuje również w okresie wykonywania robót fundamentowych,
  d) przy występowaniu w podłożu gruntów pęczniejących lub warunków sprzyjających wysychaniu, nawilgacaniu lub zamarzaniu gruntów spoistych, należy stosować odpowiednie środki zabezpieczające.